Tamilmanam International Research Journal of Tamil Studies
Tamilmanam International Research Journal of Tamil Studies ISSN: 3049-0723 Online is a pioneering multidisciplinary Multilingual online journal dedicated to the rich and varied field of Tamil studies. Published monthly from India, this journal serves as an essential platform for researchers, academics, and students eager to share their insights, research findings, and innovative ideas in the realms of Tamil language, literature, culture, history, and more. In an era where academic discourse is becoming increasingly digital and accessible, Tamilmanam stands out as a beacon for those seeking to contribute to and engage with the Tamil intellectual community worldwide. Name of Journal : Tamilmanam International Research Journal of Tamil Studies Variant Title (In Regional) தமிழ்மணம் சர்வதேச தமிழ் ஆய்வு இதழ் Journal Abbreviation: Tamilmanam IRJTS Journal Category : Multidisciplinary Year of Journal Started : 2024 Publishing frequency: Monthly Publication Format : Online Mode Publication language: Multi Language Tamil (தமிழ்) & English Publisher : Department of Library Nallamuthu Gounder Mahalingam College Publisher Address: <a href="https://www.google.com/maps/place/Nallamuthu+Gounder+Mahalingam+College/@10.6636515,76.9942182,17z/data=!4m14!1m7!3m6!1s0x3ba838331c739ae9:0xe3dc6665316c5869!2sNallamuthu+Gounder+Mahalingam+College!8m2!3d10.6636515!4d76.9967931!16s%2Fg%2F11gbldrzfk!3m5!1s0x3ba838331c739ae9:0xe3dc6665316c5869!8m2!3d10.6636515!4d76.9967931!16s%2Fg%2F11gbldrzfk?entry=ttu&g_ep=EgoyMDI0MTAyMi4wIKXMDSoASAFQAw%3D%3D">90, Palghat Road, Pollachi 642001 Publication Guidelines : Follow the author's guidelines Editor in Chief: Dr. B. Aruljothi, M.A., M.Phil., Ph.D., NET Profile Review Process : Open Peer Review Method Acceptance Period : Based on review 1 to 2 weeks.
Department of Library, Nallamuthu Gounder Mahalingam College Autonomous - Pollachi 642001 Tamilnadu, INDIA e-Mail : ngm@ngmc.org
Our journal adopts CC BY License Creative Commons Attribution 4.0 International License http://Creativecommons.org//license/by/4.0/ . It allows using, reusing, distributing and reproducing of the original work with proper citation.
சிலப்பதிகாரத்தில் ஆடல் மற்றும் இசை மரபுகள்: மாதவியின் அரங்கேற்றமும் பதினோராடல் நுட்பங்களும் - ஒரு விரிவான ஆய்வு
The artistic traditions of Tamil Nadu possess a history spanning thousands of years. In particular, the Silappathikaram, composed by Ilango Adigal in the 2nd century AD, serves as an encyclopedia of the music, dance, and dramatic arts of the Tamils. This research paper, centered on the 'Arangetru Kaadhai' (The Chapter of Ascending the Stage) within Silappathikaram, explores in detail the nuances of both the classical and folk arts of that era. It explains the debut performance (Arangetram) held by the dancer Madhavi at the age of twelve, the seven years of rigorous training she underwent for it, the precise architectural measurements of the performance stage, and the significance of the sacred rod known as the 'Talaikkol'. Furthermore, this article analyzes the mythological backgrounds and philosophical concepts of the eleven types of dances performed by Madhavi, collectively known as 'Pathinoraadal,' and details how they are classified into standing dances (Nindraadal) and ground/falling dances (Veezhndhaadal). This study also provides a comprehensive perspective on the evolutionary development of folk arts, the musical traditions found in the Sangam literature Paripaadal, and the challenges these arts face in today's globalized environment. தமிழகத்தின் கலை மரபுகள் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகால வரலாற்றைக் கொண்டவை. குறிப்பாக, கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் இளங்கோவடிகளால் இயற்றப்பட்ட சிலப்பதிகாரம், தமிழர்களின் இசை, ஆடல் மற்றும் நாடகக் கலைகளின் கலைக்களஞ்சியமாகத் திகழ்கிறது. இந்த ஆய்வறிக்கை, சிலப்பதிகாரத்தில் இடம்பெற்றுள்ள 'அரங்கேற்று காதை'யை மையமாகக் கொண்டு, அக்காலத்திய செவ்வியல் மற்றும் நாட்டுப்புறக் கலைகளின் நுணுக்கங்களை விரிவாக ஆராய்கிறது. மாதவி என்னும் ஆடல் கணிகை தனது பன்னிரண்டாம் வயதில் நிகழ்த்திய அரங்கேற்றம், அதற்கு அவள் மேற்கொண்ட ஏழு ஆண்டுகாலப் பயிற்சி, ஆடல் அரங்கின் துல்லியமான கட்டிடக்கலை அளவீடுகள் மற்றும் 'தலைக்கோல்' எனப்படும் புனிதக் கோலின் சிறப்பு ஆகியவற்றை இது விளக்குகிறது. மேலும், மாதவி நிகழ்த்திய 'பதினோராடல்' எனப்படும் பதினொரு வகை ஆடல்களின் புராணப் பின்னணி, தத்துவக் கருத்துக்கள் மற்றும் அவை எவ்வாறு நின்றாடும் கூத்து, வீழ்ந்தாடும் கூத்து என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பதையும் இக்கட்டுரை அலசுகிறது. நாட்டுப்புறக் கலைகளின் பரிணாம வளர்ச்சி, சங்க இலக்கியமான பரிபாடலில் காணப்படும் இசை மரபுகள் மற்றும் இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழலில் இக்கலைகள் சந்திக்கும் சவால்கள் குறித்தும் இந்த ஆய்வு விரிவான பார்வையை வழங்குகிறது.
Copyright (c) 2026 https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
தந்தை பெரியாரின் சமூகச் சிந்தனைகள் மற்றும் பெண்ணியப் புரட்சி : ஒரு பன்முக ஆய்வு
In the history of 20th-century India, particularly within the political and social framework of Tamil Nadu, the contribution of E.V. Ramasamy, affectionately known as Thanthai Periyar, is unparalleled. The intellectual and practical struggles he spearheaded against caste hierarchies, religious dominance, and patriarchal structures determined the socio-political direction of modern Tamil Nadu. Periyar’s fundamental objective was that society should not merely be a collection of humans, but a sphere operating on the principles of individual rights, rationalism, and equality. This article extensively explores Periyar’s social ideologies, specifically focusing on social liberation, the feminist revolution, the Self-Respect Movement, and the radical social reforms he proposed. The core subjects of this study include the unique rights he advocated for women, property rights, education, and the transformations he brought to marriage systems. Furthermore, this research expands with precise data regarding the participation of women in the 1929 Chengalpattu Conference and the 1938 Anti-Hindi Agitation. By comparing Periyar’s feminist thoughts with global Radical Feminism theories, this article emphasizes their contemporary relevance.
தொல்காப்பியக் களவியல் கோட்பாடுகளின் பின்னணியில் நற்றிணைப் பாடல்கள்: ஓர் ஒப்பீட்டு ஆய்வு
Literature and grammar serve as the primary evidences for understanding the life values, social structures, and cultural significance of ancient Tamils. In particular, literary traditions play a role equal to inscriptions, coins, and copper plates in reconstructing a nation's history. Regarding the internal life (Aham) of Tamils, 'Kalavu' (pre-marital love) was considered a noble, virtue-based conduct. The objective of this paper is to analyze in detail how the grammatical principles of Kalaviyal (the study of clandestine love) formulated in the Porulathikaram of Tolkappiyam are artistically reflected in Narrinai, a Sangam literary anthology. This study comparatively examines the four major stages of Kalavu conduct as depicted in Tolkappiyam—Iyarkai Punarchi (natural union), Idanthalaippaadu (meeting at the same place), Paangar Koottam (meeting through a friend/confidant), and Tholiyir Koottam (meeting through the lady-companion)—with the poems of Narrinai. The article analyzes the psychological and social transitions beginning from the lovers' initial union through to its culmination in domestic life (Karpu) with the assistance of the lady-companion. The research findings establish that Sangam poets expressed their imaginative prowess strictly within the grammatical rules laid down by Tolkappiyar and that Narrinai poems flawlessly follow the subtle stages of Kalavu conduct. பண்டைத் தமிழர்களின் வாழ்வியல் விழுமியங்களையும், சமூகக் கட்டமைப்பையும், பண்பாட்டுத் தார்ப்பரியங்களையும் அறிந்துகொள்வதற்கு இலக்கியங்களும் இலக்கணங்களுமே முதன்மைச் சான்றாதாரங்களாகத் திகழ்கின்றன. குறிப்பாக, ஒரு நாட்டின் வரலாற்றை மீட்டெடுப்பதில் கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள் மற்றும் செப்பேடுகளுக்கு இணையாக அந்த நாட்டில் நிலவிய இலக்கிய மரபுகளும் முக்கியக் கருவிகளாக அமைகின்றன. தமிழரின் அகவாழ்வியலைப் பொருத்தமட்டில், 'களவு' என்பது மிக உயரிய, அறநெறி சார்ந்த ஒழுக்கமாகக் கருதப்பட்டது. தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரம் வகுத்துள்ள களவியல் இலக்கணக் கோட்பாடுகள், சங்க இலக்கியத் தொகுப்பான நற்றிணையில் எவ்வாறு கலைத்துவத்துடன் பிரதிபலிக்கின்றன என்பதை விரிவாக ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும். இவ்வாய்வு, தொல்காப்பியம் காட்டும் களவொழுக்கத்தின் நான்கு முக்கியப் படிநிலைகளான இயற்கைப் புணர்ச்சி, இடந்தலைப்பாடு, பாங்கற் கூட்டம் மற்றும் தோழியிற் கூட்டம் ஆகியவற்றை நற்றிணைப் பாடல்களோடு ஒப்பிட்டு நோக்குகிறது. இயற்கைப் புணர்ச்சியில் தொடங்கும் தலைமக்களின் காதல், தோழியின் துணை கொண்டு திருமண வாழ்வில் (கற்பு) முடிவடையும் வரையிலான உளவியல் மற்றும் சமூக மாற்றங்களை இக்கட்டுரை பகுப்பாய்வு செய்கிறது. ஆய்வு முடிவுகள், சங்க காலப் புலவர்கள் தொல்காப்பியர் வகுத்த இலக்கண விதிகளுக்கு உட்பட்டே தங்களின் கற்பனைத் திறனை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர் என்பதையும், நற்றிணைப் பாடல்கள் களவொழுக்கத்தின் நுட்பமான படிநிலைகளைச் செம்மையாகப் பின்பற்றியுள்ளன என்பதையும் நிறுவுகின்றன.
திருவண்ணாமலை மாவட்டத் தொல்லியல் மற்றும் பண்பாட்டு வரலாற்று ஆய்வு: பெரியகோளாப்பாடி ஒரு மீள்பார்வை
Tiruvannamalai district, located in the northern part of Tamil Nadu, is a landscape with an immense historical background both archaeologically and culturally. Specifically, Periyakolappadi village in Chengam Taluk falls under the ancient territory ruled by the Sangam-era chieftain Nannan Sei Nannan and serves as a literal storehouse of Pallava-era hero stones (Nadu-kal). This research paper provides a detailed archaeological analysis of: The etymology of the name "Periyakolappadi." Geographical landmarks mentioned in the Sangam literary work Malaipadukadam. Hero stones dating back to the reigns of Pallava kings Mahendravarman, Eswaravarman, and Nandivarman. Unique local rock names characteristic of the region. Furthermore, the study uses statistical data to explain the continuity of agriculture from the Sangam period to the present, as well as modern economic shifts like the impact of flower cultivation. Highlighting how natural resources and historical monuments are facing destruction due to commercial encroachment, this research emphasizes the urgent need for their preservation. தமிழகத்தின் வடபகுதியில் அமைந்துள்ள திருவண்ணாமலை மாவட்டம், தொல்லியல் ரீதியாகவும் பண்பாட்டு ரீதியாகவும் அளப்பரிய வரலாற்றுப் பின்னணியைக் கொண்ட ஒரு நிலப்பரப்பாகும். குறிப்பாக, செங்கம் வட்டத்தில் அமைந்துள்ள பெரியகோளாப்பாடி கிராமம், சங்க காலத் தலைவன் நன்னன் சேய் நன்னனின் ஆட்சிப் புலத்திற்கு உட்பட்ட பகுதியாகவும், பல்லவர் காலத்து நடுகற்களின் களஞ்சியமாகவும் திகழ்கிறது. இவ்வாய்வறிக்கை, பெரியகோளாப்பாடியின் ஊர்ப்பெயர் தோற்றம், சங்க இலக்கியமான மலைபடுகடாம் குறிப்பிடும் புவியியல் அடையாளங்கள், பல்லவ மன்னர்களான மகேந்திரவர்மன், ஈஸ்வரவர்மன் மற்றும் நந்திவர்மன் காலத்து நடுகற்கள், மற்றும் இப்பகுதியின் தனித்துவமான பாறைப் பெயர்கள் ஆகியவற்றைத் தொல்லியல் நோக்கில் விரிவாக ஆராய்கிறது. மேலும், சங்க காலம் முதல் இன்று வரை இப்பகுதியில் தொடர்ந்து வரும் உழவுத் தொழில் மற்றும் தற்காலப் பொருளாதார மாற்றமான மலர்ச் சாகுபடியின் தாக்கம் குறித்தும் புள்ளிவிவரங்களுடன் விளக்குகிறது. இயற்கை வளங்கள் மற்றும் வரலாற்றுச் சின்னங்கள் வணிக ரீதியான ஆக்கிரமிப்புகளால் அழியும் நிலையில் உள்ளதைச் சுட்டிக்காட்டி, அவற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும் இந்த ஆய்வு வலியுறுத்துகிறது.
Copyright (c) 2026 Mr.V. Mgramachandiran, Dr. S.Vaitheeswaran (Author) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
தமிழ் மற்றும் கேரளா பண்பாட்டுப் பின்னணியில் பரதநாட்டியமும் மோகினியாட்டமும்: ஒரு விரிவான ஒப்பீட்டாய்வு மற்றும் சமகால வளர்ச்சிப் போக்குகள்
This research paper extensively explores the historical roots, aesthetic elements, and socio-cultural evolution of South India's two great classical dance traditions, Bharatanatyam and Mohiniyattam. It analyzes how Bharatanatyam, which emerged from Tamil Nadu's temple traditions and the Bhakti movement, and Mohiniyattam, which absorbed Kerala's graceful Lasya tradition and natural beauty, have developed unique identities. Specifically, the Natya Shastra foundations for both dances, the historical challenges of the Devadasi system, 20th-century revivalist efforts, and 21st-century digital technology integration are discussed in detail. Furthermore, the paper provides data and tables regarding the influence of Carnatic music and Sopana Sangeetham, differences in costume and ornamentation, and contemporary awards and educational trends up to the year 2025. இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையானது தென்னிந்தியாவின் இரு பெரும் செவ்வியல் நடன மரபுகளான பரதநாட்டியம் மற்றும் மோகினியாட்டம் ஆகியவற்றின் வரலாற்று வேர்கள், அழகியல் கூறுகள், மற்றும் சமூக-பண்பாட்டுப் பரிணாமத்தை மிக விரிவாக ஆராய்கிறது. தமிழ்நாட்டின் கோயில் மரபுகள் மற்றும் பக்தி இயக்கத்திலிருந்து கிளைத்த பரதநாட்டியமும், கேரளாவின் மென்மையான லாஸ்ய மரபையும் இயற்கை எழிலையும் உள்வாங்கிய மோகினியாட்டமும் எவ்வாறு தனித்துவமான அடையாளங்களைப் பெற்றுள்ளன என்பது இங்கு பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகிறது. குறிப்பாக, இரு நடனங்களுக்குமான நாட்டிய சாஸ்திர அடிப்படை, தேவதாசி முறை எதிர்கொண்ட சவால்கள், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் மறுமலர்ச்சி முயற்சிகள் மற்றும் 21-ஆம் நூற்றாண்டின் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்ப ஊடுருவல் ஆகியவை விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், கர்நாடக இசை மற்றும் சோபான சங்கீதத்தின் தாக்கம், ஆடை அலங்கார வேறுபாடுகள், மற்றும் 2025-ஆம் ஆண்டு வரையிலான சமகால விருதுகள் மற்றும் கல்விப் போக்குகள் பற்றிய தரவுகள் அட்டவணைகளுடன் வழங்கப்பட்டுள்ளன.
பாண்குடி மரபில் உணவு அமைப்பு: சங்க இலக்கிய ஆற்றுப்படை நூல்கள் மற்றும் ஐந்திணைப் பண்பாட்டுப் பின்புலத்தின் விரிவான ஆய்வு
Sangam literatures accurately record the lifestyle of Tamils from over two thousand years ago. In particular, the Aatrupadai literatures within the Pathupattu (Ten Idylls) collection describe the journeys of bards—artists suffering in poverty—as they sought generous patrons, detailing the various foods they received during these journeys within a comprehensive socio-economic context. In the tradition of the bards, food was not merely a tool to satiate hunger; it was an expression of the land's identity, the people's hospitality, and social hierarchy. Using works such as Perumbanatrupadai and Sirupanatrupadai as primary data, this study explores in detail the foods provided to bards across the five landscapes (Kurinji, Mullai, Marutham, Neithal, and Palai) and the grand feasts granted to them in royal palaces. The relationship between the land's natural resources and the people's dietary patterns, the barter system, culinary techniques, and food-related terminology are deeply analyzed in this research. Through Aatrupadai songs, it is evident that Sangam-era Tamils lived in harmony with nature and regarded food as medicine and an object of worship. சங்க இலக்கியங்கள் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட தமிழர்களின் வாழ்வியலைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்துள்ளன. குறிப்பாக, பத்துப்பாட்டு நூல்களில் இடம்பெற்றுள்ள ஆற்றுப்படை இலக்கியங்கள், வறுமையில் வாடிய கலைஞர்களான பாணர்கள், வள்ளல்களைத் தேடிச் செல்லும் பயணத்தையும், அந்தப் பயணத்தின் ஊடாக அவர்கள் பெற்ற உணவுகளையும் விரிவான சமூக-பொருளாதாரப் பின்னணியுடன் விவரிக்கின்றன. பாண்குடி மரபில் உணவு என்பது வெறும் பசி ஆற்றுவதற்கான கருவி மட்டுமல்ல; அது நிலத்தின் அடையாளம், மக்களின் விருந்தோம்பல் பண்பு மற்றும் சமூகப் படிநிலை ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடாகும். பெரும்பாணாற்றுப்படை மற்றும் சிறுபாணாற்றுப்படை ஆகிய நூல்களை முதன்மைத் தரவுகளாகக் கொண்டு அமையும் இவ்வாய்வு, குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை ஆகிய ஐந்திணை நிலங்களில் பாணர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட உணவுகளையும், மன்னர்களின் அரண்மனைகளில் அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட விருந்துகளையும் விரிவாக ஆராய்கிறது. நிலத்தின் இயற்கை வளத்திற்கும், மக்களின் உணவு முறைக்கும் இடையிலான தொடர்பு, பண்டமாற்று முறை, உணவைத் தயாரிக்கும் பக்குவம் மற்றும் உணவு தொடர்பான கலைச்சொற்கள் ஆகியவை இவ்வாய்வில் ஆழமாக அலசப்படுகின்றன. சங்க காலத் தமிழர்கள் இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்ந்ததையும், உணவை மருந்தாகவும் வழிபாட்டிற்குரிய ஒன்றாகவும் கருதியதையும் ஆற்றுப்படைப் பாடல்கள் வழி அறிய முடிகிறது.
Five-fold landscape food (Ainthinai Unavu)
Sangam Literature, Hospitality (Virunthombal)
தேவாரப் பாடல்களில் நடன வடிவங்களும் அழகியலும்: பக்தி இலக்கியம், தத்துவக் கோட்பாடுகள் மற்றும் கலை மரபுகளின் ஒருங்கமைப்பு
The Devaram hymns, the quintessential canon of Tamil Saiva devotional literature, represent a vital synthesis of theological fervor and the sophisticated artistic traditions of the 7th-century Bhakti movement. This study examines the Devaram—composed by the triumvirate of Tirugnanasambandar, Tirunavukkarasar, and Sundarar—not merely as liturgical poetry but as a foundational document of Tamil dance aesthetics. Central to this analysis is the iconographic and kinetic portrayal of Lord Shiva as Nataraja (the Cosmic Dancer). The research explores how the hymns articulate the Pancha-kritya (five-fold cosmic acts), mapping the divine functions of creation, preservation, destruction, concealment, and grace onto the rhythmic and gestural framework of the Tandava. By analyzing the intersections of Angika (physical expression), Mudras (symbolic gestures), and Rasa (aesthetic experience), this paper argues that the Devaram transcends descriptive poetry to function as a philosophical treatise on movement. The study concludes that the dance philosophy embedded within these hymns provided the conceptual and structural blueprint for the evolution of later Chola temple iconography and the formalization of the Bharatanatyam tradition.
சங்க இலக்கியத்தில் நிமித்தங்கள்: ஒரு சமூக-பண்பாட்டு மற்றும் வாழ்வியல் ஆய்வு
Sangam literature serves as a temporal mirror accurately capturing the lifeways of ancient Tamils. In an era when human life was intricately intertwined with nature, it was a common practice for people to relate environmental changes and the behaviors of animals and birds to their future. Sangam literature identifies this as 'Nimittam' or 'Sakunam'. This article explores the various omens recorded in Sangam literature, their origins, classification, and social impact in detail. Specifically, it uses evidence to explain how omen-related elements—such as birds (Pul), lizards, chameleons (Ondhi), the Unnam tree, dreams, sneezing, and the twitching of body parts—influenced the psychology of heroes, heroines, and warriors. This research highlights how these beliefs were positioned at the intersection of the intellectual maturity and fears of the Sangam people, and how they eventually transformed into folk beliefs over time. பண்டைத் தமிழர்களின் வாழ்வியலைத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டும் காலக்கண்ணாடியாகச் சங்க இலக்கியங்கள் திகழ்கின்றன. மனித வாழ்வு இயற்கையோடு பின்னிப் பிணைந்திருந்த ஒரு காலத்தில், இயற்கையில் நிகழும் மாற்றங்களையும், விலங்கு மற்றும் பறவைகளின் செயல்பாடுகளையும் தங்களின் எதிர்காலத்தோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும் வழக்கம் மக்களிடையே பரவலாக இருந்தது. இதனை 'நிமித்தம்' அல்லது 'சகுனம்' என்று சங்க இலக்கியங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. இக்கட்டுரை, சங்க இலக்கியங்களில் பதிவாகியுள்ள பல்வேறு நிமித்தங்கள், அவற்றின் தோற்றம், வகைப்பாடு மற்றும் சமூகத் தாக்கம் குறித்து விரிவாக ஆராய்கிறது. குறிப்பாக, புள் (பறவை), பல்லி, ஓந்தி, உன்ன மரம், கனவு, தும்மல் மற்றும் உடலுறுப்புகள் துடித்தல் போன்ற நிமித்தக் கூறுகள் எவ்வாறு தலைவன், தலைவி மற்றும் போர் வீரர்களின் உளவியலில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின என்பது குறித்துச் சான்றுகளுடன் விளக்கப்படுகிறது. சங்க கால மக்களின் அறிவு முதிர்ச்சிக்கும், அச்சத்திற்கும் இடையிலான ஒரு புள்ளியில் இந்த நம்பிக்கைகள் எவ்வாறு நிலைபெற்றிருந்தன என்பதையும், அவை காலப்போக்கில் நாட்டுப்புற நம்பிக்கைகளாக உருமாற்றம் பெற்ற விதத்தையும் இந்த ஆய்வு வெளிப்படுத்துகிறது.
தேசீ மரபுகளின் அடையாளமாக நாட்டுப்புற இலக்கியமும் பரதநாட்டியமும்
This study explores the role of Desi traditions in Indian art forms, examining how folk literature and Bharatanatyam function as cultural expressions. Folk literature serves as a vibrant repository of social life, popular beliefs, rituals, emotions, and body language, reflecting the lived experiences of communities. Similarly, although Bharatanatyam has evolved within the classical Natya Shastra tradition, it incorporates Desi elements and has developed over time into a dynamic art form. The research investigates how bodily expressions, emotional articulations, gestures, and symbolic signs found in folk literature correspond with the Abhinaya traditions of Bharatanatyam. Specifically, it demonstrates that the natural movements and expressions observed in folk arts form the foundational basis for the Angika, Vachika, and Aharya Abhinaya in Bharatanatyam, illustrating a shared cultural substrate. Furthermore, the study emphasizes that Desi traditions act as a repository of social memory, ensuring the continuity of artistic practices and the preservation of cultural identity. Folk literature and Bharatanatyam, therefore, are not only independent art forms but also interconnected manifestations that preserve and convey the cultural identity of communities across generations. இந்த ஆய்வு, இந்திய கலை மரபுகளில் தேசீ மரபுகள் வகிக்கும் இடத்தை அடையாளப்படுத்தும் நோக்கில், நாட்டுப்புற இலக்கியங்களும் பரதநாட்டியமும் எவ்வாறு பண்பாட்டு வெளிப்பாட்டு ஊடகங்களாக செயல்படுகின்றன என்பதை ஆராய்கிறது. நாட்டுப்புற இலக்கியங்கள் சமூக வாழ்வியலை, மக்கள் நம்பிக்கைகள், சடங்குகள், உணர்வுகள் மற்றும் உடல் மொழி வழியாகப் பிரதிபலிக்கும் உயிர்ப்பான பண்பாட்டு ஆவணங்களாக விளங்குகின்றன. அதேவேளை, பரதநாட்டியம் நாட்டியசாஸ்திர மரபில் வேரூன்றியிருந்தாலும், தேசீ கூறுகளை உட்சேர்த்துக் கொண்டு காலப்போக்கில் ஒரு உயிர்த்தெழுந்த கலை வடிவமாக வளர்ச்சி பெற்றுள்ளது. இவ்வாய்வு, நாட்டுப்புற இலக்கியங்களில் வெளிப்படும் உடல் மொழி, உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகள், சைகைகள் மற்றும் குறியீடுகள் ஆகியவை பரதநாட்டியத்தின் அபிநய மரபுகளுடன் எவ்வாறு ஒத்திசைகின்றன என்பதை ஒப்பீட்டு நோக்கில் ஆய்வு செய்கிறது. குறிப்பாக, தேசீ மரபுகள் என்ற கோணத்தில், மக்கள் கலைகளில் காணப்படும் இயல்பான உடல் அசைவுகளும், பரதநாட்டியத்தில் வடிவமைக்கப்பட்ட ஆங்கிக, வாசிக, ஆஹார்ய அபிநயங்களும் ஒரே பண்பாட்டு அடித்தளத்திலிருந்து உருவாகியுள்ளன என்பதை இவ்வாய்வு விளக்குகிறது. மேலும், தேசீ மரபுகள் சமூக நினைவுகளின் களஞ்சியமாக இருந்து, கலை மரபுகளின் தொடர்ச்சியையும் பண்பாட்டு அடையாளத்தையும் உறுதிப்படுத்துகின்றன என்பதையும் இவ்வாய்வு வலியுறுத்துகிறது. நாட்டுப்புற இலக்கியங்களும் பரதநாட்டியமும், தனித்தனி கலை வடிவங்களாக மட்டுமல்லாமல், தேசீ மரபுகளின் பண்பாட்டு அடையாளத்தை காலந்தோறும் பாதுகாத்து வரும் இணை வெளிப்பாடுகளாக செயல்படுகின்றன என்பதே இவ்வாய்வின் மையக் கருத்தாகும்.
தமிழ் உரைநடை வளர்ச்சியில் புதுமைப்பித்தனின் பங்களிப்பு - சிறுகதைகளை ஆதாரமாகக் கொண்டது.
The Tamil literary landscape underwent a significant transformation in the early twentieth century. Tamil prose, which until then had been exclusively handled by scholars and academics, evolved into the language of the common people and an artistic form with the emergence of modern journals. At the forefront of this artistic revolution was Pudhumaipithan, whose given name was C. Viruthachalam. Through the Manikodi journal, he provided a new direction and momentum to Tamil prose. His short stories were not merely storytelling tools but served as sharp instruments that exposed the decaying aspects of society and the dark recesses of the human mind. Notably, he broke away from the traditional sentence structures prevalent in Tamil prose to introduce a "leapfrogging style" influenced by English literary traditions. He elevated Tamil prose to an international standard through his use of regional dialects, the stream of consciousness technique, social realism, and the reinterpretation of myths. This research paper explores in detail Pudhumaipithan's multifaceted contributions to the evolutionary development of Tamil prose based on his short stories. இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் தமிழ் இலக்கியத் தளம் ஒரு பெரும் மாற்றத்தைச் சந்தித்தது. அதுவரை பண்டிதர்களாலும், கல்வியாளர்களாலும் மட்டுமே கையாளப்பட்டு வந்த தமிழ் உரைநடை, நவீன இதழ்களின் வருகையோடு சாமானிய மக்களின் மொழியாகவும், ஒரு கலை வடிவமாகவும் உருமாற்றம் பெற்றது. இந்தக் கலைப் புரட்சியின் முன்னணியில் நின்றவர் சொ. விருத்தாச்சலம் என்ற இயற்பெயர் கொண்ட புதுமைப்பித்தன். மணிக்கொடி இதழின் வழியாகத் தமிழ் உரைநடைக்கு ஒரு புதிய திசையையும், வேகத்தையும் வழங்கியவர் இவர். இவரது சிறுகதைகள் வெறும் கதை சொல்லும் ஊடகமாக அன்றி, சமூகத்தின் அழுகிய பகுதிகளையும், மனித மனத்தின் இருண்ட மடிப்புகளையும் தோலுரித்துக் காட்டும் கூர்மையான ஆயுதங்களாகத் திகழ்ந்தன. குறிப்பாக, தமிழ் உரைநடையில் அதுவரை நிலவி வந்த மரபுவழிப்பட்ட வாக்கிய அமைப்புகளை உடைத்தெறிந்து, ஆங்கிலச் சிந்தனை மரபின் தாக்கத்தோடு கூடிய ஒரு 'தாவிச் செல்லும் நடை'யை (Leapfrogging style) அவர் அறிமுகப்படுத்தினார். வட்டார வழக்குகள், நனவோடை உத்தி, சமூக எதார்த்தவாதம் மற்றும் புராண மறுவாசிப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் தமிழ் உரைநடையை உலகத்தரம் வாய்ந்த ஒன்றாக அவர் உயர்த்தினார். இந்த ஆய்வறிக்கை, புதுமைப்பித்தனின் சிறுகதைகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு, தமிழ் உரைநடையின் பரிணாம வளர்ச்சியில் அவர் ஆற்றிய பன்முகப் பங்களிப்புகளை விரிவாக ஆராய்கிறது.
நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தத்தில் திருமங்கையாழ்வார் காட்டும் இராமாயணக் கொள்கைகளும் பக்தி நெறியும்
In the history of Tamil Bhakti literature, particularly within the Vaishnava tradition, the contributions of the twelve Azhwars are unparalleled. Among them, Thirumangai Azhwar—who is chronologically the last of the Azhwars and the most prolific in terms of verse count—praised and propagated the glory of Lord Vishnu's incarnations and various Divya Desams through his hymns. In his works, the Rama Avatar is presented not merely as a historical event or a mythological story, but as a philosophical guide for the spiritual journey of devotees. Driven by his immense love for Lord Rama, Thirumangai Azhwar composed 216 verses in the Nalayira Divya Prabandham detailing the excellence of the Rama incarnation. This paper meticulously explores how Ramayana themes are interwoven throughout his six prabandhams, including the Periya Thirumozhi, and how he portrays Rama as the humblest among the humble yet the bravest among warriors. Additionally, this research illuminates the Azhwar's unique experience of perceiving the Archa (iconic) forms of deities in Divya Desams as Lord Rama himself and examines the philosophy of Saranagathi (total surrender) embedded in his verses. தமிழ் பக்தி இலக்கிய வரலாற்றில், குறிப்பாக வைணவ நெறியில், பன்னிரு ஆழ்வார்களின் பங்களிப்பு ஈடு இணையற்றது. இவர்களில் காலத்தால் இறுதியானவராகவும், பாசுரங்களின் எண்ணிக்கையில் முதன்மையானவராகவும் விளங்கும் திருமங்கையாழ்வார், திருமாலின் பன்னிரு அவதாரங்களையும், பல்வேறு திவ்விய தேசங்களையும் தமது பாசுரங்கள் வழியாகப் போற்றிப் பரவியுள்ளார். இவருடைய படைப்புகளில் இராம அவதாரம் என்பது வெறும் வரலாற்று நிகழ்வாகவோ அல்லது புராணக் கதையாகவோ மட்டும் அன்றி, அடியவர்களின் ஆன்மீகப் பயணத்திற்கு வழிகாட்டும் ஒரு தத்துவச் சான்றாக முன்வைக்கப்படுகிறது. திருமங்கையாழ்வார் இராமபிரான் மீது கொண்ட பேரன்பின் காரணமாக, நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தத்தில் 216 பாசுரங்களில் இராமவதாரச் சிறப்புகளை விரிவாகப் பாடியுள்ளார். இக்கட்டுரை, திருமங்கையாழ்வாரின் 'பெரிய திருமொழி' உள்ளிட்ட ஆறு பிரபந்தங்களில் இராமாயணக் கருத்துக்கள் எவ்வாறு விரவிக்கிடக்கின்றன என்பதையும், அவர் காட்டும் இராமன் எங்ஙனம் எளியவர்க்கும் எளியவனாகவும், வீரர்களுக்கெல்லாம் வீரனாகவும் திகழ்கின்றான் என்பதையும் நுணுக்கமாக ஆராய்கிறது. மேலும், திவ்விய தேசங்களில் அர்ச்சாவதார ரூபத்தில் விளங்கும் இறைவனை இராமனாகவே கண்டு ஆழ்வார் அனுபவித்த முறையையும், அவரது பாசுரங்களில் பொதிந்துள்ள சரணாகதித் தத்துவத்தையும் இந்த ஆய்வு விரிவாகப் புலப்படுத்துகிறது.
Morality is a concept created by humans for human welfare. Literature serves as a medium to teach morality. Morality is structured as something that must be followed. Through literature, people can be guided toward collective well-being by embracing moral values. Epics feature various characters, and through their stories, morality is conveyed to the public. In particular, the character of Sadhuvan in Manimegalai is used to illustrate moral ideas that benefit society. அறம் என்பது மனித இனத்திற்கு மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டது. அறம் போதிக்கும் ஊடகம் இலக்கியம். அறம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஒன்றாக கட்டமைக்கப்படுகிறது. இலக்கியத்தின் வழியே மக்கள் அறத்தினை அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச்செல்லமுடியும். காப்பியங்களில் பல்வேறு கதை மாந்தர்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. கதை மாந்தர்களின் வழி கதையமைப்பினை நகர்த்தி அறம் என்பதை மக்களுக்கு உணர்த்துகின்றனர். மணிமேகலையில் சாதுவன் என்பவனின் மூலம் சமூகத்திற்கு உணர்த்தும் அறக்கருத்துக்களை விளக்குகின்றது.
திருக்குறளில் பணியாளர் தேர்வு மற்றும் பணியமர்த்தல்: நவீன மனிதவள மேலாண்மைக்கான ஒரு நெறியியல் அடித்தளம்
The human resources of an organization serve as the fundamental determinant of its sustainable growth and competitive advantage. The principle of "hiring the right person with the right skills for the right job" is the primary tenet of contemporary Human Resource Management (HRM). This concept is not new; it has been extensively discussed in the Thirukkural, an ancient Tamil sociological and management treatise, particularly within its section on "Porutpal" (Wealth/Governance). Specific couplets in the Thirukkural (such as Kural 515, 517, and 509) provide ethical and practical frameworks for employee selection, merit evaluation, and recruitment processes. These verses emphasize the ability to perform a task based on its specific nature (competence) while stressing the indispensability of character (integrity) and intellectual acumen (wisdom). This approach aims to assess an individual’s holistic suitability, moving beyond mere resumes and psychological testing. This article analyzes and compares the aforementioned concepts from the Thirukkural with modern HRM selection and recruitment policies. Through this comparative study, it proposes an integrated, ethics-based management model to strengthen an organization’s human capital and foster a sustainable culture for long-term success.
வணிகத்தின் சமூகப் பொறுப்பு மற்றும் மனஅழுத்த மேலாண்மையும்: திருக்குறள் பார்வை
The challenges of the modern business world are dual in nature: the necessity to generate profit while fulfilling Social Responsibility, and the need to preserve Human Well-being amidst a rapidly changing environment. Competition and occupational stress affect both the organization and the individual. The Thirukkural provides an ancient yet timeless framework for these two dimensions, treating social responsibility as a moral duty and mental health management as essential life wisdom. Thirukkural’s approach to social responsibility is rooted in the principle that organizations must function as an integral part of society. Couplets such as Kural 1033 ("They alone live who live by agriculture") and Kural 292 ("Speaking the truth is that which is free from all fault and productive of good") emphasize the importance of Giving Back to society and ensuring that actions yield a broader benefit. This aligns perfectly with the core principles of modern CSR (Corporate Social Responsibility). Furthermore, its concepts on stress management are deeply embedded in a philosophy of life that integrates the internal and external self. Kural 628 ("He who seeks not pleasure, but regards pain as natural") and Kural 466 ("There are acts which should not be done") provide guidance on cultivating inner peace through Equanimity and Contentment. Additionally, Kural 152 ("Endure injuries always") and Kural 318 ("What is painful to oneself should not be done to others") highlight the significance of developing Resilience and Self-Awareness. In conclusion, the guidance offered by the Thirukkural advocates for an integrated vision where a successful business is defined not just by financial gains, but by the maintenance of a healthy mindset and responsible social connectivity.
திருக்குறளில் இலக்கு நிர்ணயம், திட்டமிடல் மற்றும் மூலதன முதலீட்டு முடிவுகள்
The Thirukkural offers extensive wisdom on the fundamental elements of management science, such as goal setting, planning, and capital investment decisions. These modern concepts are not merely recent developments of Western models; they were already articulated as ancient Tamil wisdom within the Thirukkural. Based on selected couplets, this study examines the ethical and operational dimensions of these vital practices essential for organizational success. The Thirukkural emphasizes the importance of clearly defining goals (Kural 948) and the necessity of foresight in planning to achieve them (Kural 461, 878). It urges an understanding of the nature of time and the importance of preparation for upcoming challenges. Regarding decisions on allocating capital and resources, the Thirukkural recommends rigorous evaluation and caution guided by long-term wisdom (Kural 508). It advocates for a thorough investigation into the potential outcomes of an investment, prioritizing sustainable and ethical returns over immediate gains. Furthermore, it notes the importance of safeguarding capital—both human and financial—by fostering teamwork and reliable relationships (Kural 467). In conclusion, the guidance provided by the Thirukkural is not merely philosophical advice; it is a practical management tool that helps organizations navigate complex environments successfully. Particularly in capital investment decisions, it emphasizes an integrated blend of ethics, prudence, and social responsibility. These timeless concepts provide a robust framework for creating sustainable growth and long-term value in today’s dynamic business world.
திருக்குறள் மூலம் தீர்மான செயல்முறையில் தொடர்பு கொள்கைகள்
The Thirukkural, authored by Thiruvalluvar, is an exceptional ethical treatise that serves as a guide for all aspects of human life. It offers profound insights across various fields, including individual morality, politics, economics, and sociology. Specifically, it presents clear principles through numerous couplets on how communication should be integrated into the decision-making process. These verses serve as foundational guidelines for all stages emphasized in modern management theories: data collection, discussion, consensus-building, and implementation. This study examines how the Thirukkural explains the effectiveness of communication across the three key stages of decision-making: Pre-decision (Information gathering) Decision-making Implementation For instance, the Kural "Selvathul Selvam Sevichchelvam" emphasizes that "wealth of the ear" (active and attentive listening) is the vital first step toward a sound decision. Similarly, "Nandradi Vaarir Kadaiyenba Seyyaamai" stresses the necessity of consulting with those of great wisdom to avoid harmful actions. Furthermore, the verse "Aattrin Alavu Arindhu Kal" establishes the principle that a decision should only be made after measuring and clearly evaluating information. Thus, the fundamental concepts regarding communication revealed through the Thirukkural are discussed here within the framework of modern decision-making theories..
திருக்குறள் மீள்வாசிப்பு: உலகளாவிய மனித உரிமைகளின் பண்டைய அறவியல் அடித்தளங்கள்
The Tirukkural, a foundational Tamil ethical text attributed to the sage Thiruvalluvar, offers a sophisticated precursor to modern human rights discourse. While the Universal Declaration of Human Rights (UDHR) was codified in 1948 in response to the atrocities of World War II, the Tirukkural articulated principles of inherent dignity, moral equality, and social justice nearly two millennia earlier.1 This research report provides a comprehensive analysis of the ethical mapping between Thiruvalluvar’s 1,330 couplets and the thirty articles of the UDHR. By examining the tripartite structure of Aram (Virtue), Porul (Wealth), and Inbam (Love), the study identifies how ancient Tamil thought rejected birth-based hierarchies and established the accountability of sovereigns.1 Furthermore, the report explores the linguistic complexities of translating these concepts, noting the challenges posed by Tamil’s agglutinative morphology and the cultural nuances of terms like Aram.6 Integrating contemporary Tamil academic insights with global legal perspectives, the analysis demonstrates that the Tirukkural serves as a universal moral blueprint for human development, anticipating the contemporary need for ecological ethics, gender justice, and economic equity.
Ancient Tamil Thought (பண்டைய தமிழ் சிந்தனை)
தும்மலும் பாலியல் உணர்வும்: திருக்குறள் மற்றும் நவீன நரம்பியல் ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் ஒரு ஒப்பீட்டு ஆய்வறிக்கை
Sneezing is a defensive reflex action that occurs naturally in the human body. It generally serves to expel dust, allergens, or infectious pathogens entering the respiratory tract. However, the modern medical community has recently revealed a surprising connection between sneezing, sexual ideation, and orgasm. A key finding of this study is that this peculiar physiological phenomenon was intricately described by Thiruvalluvar in the masterpiece of Tamil literature, the Thirukkural, approximately two thousand years ago. Specifically, in the Kamathupal (Book of Love), Valluvar explains how sneezing functions as a mechanism within the context of sexual arousal, romantic memories, and oodal (sulking or lovers' tiff) between lovers. This research paper compares the neurological studies conducted by Mahmood F. Bhutta and Harold Maxwell in 2008 with five couplets regarding sneezing found in the Thirukkural, thereby examining the scientific depth of this ancient literature through a neurological lens. Aspects such as the mechanics of sneezing, the Trigeminal nerve, the chemical Neuromedin B, and the cross-wiring of the Autonomic Nervous System are analyzed in detail.
திருக்குறளில் வணிக நெறிகள் மற்றும் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப செயல்படுத்தல்
Thiruvalluvar's Thirukkural is a masterpiece that serves as a guide for all aspects of human life. It explains the fundamental moral and ethical principles required for business and economic life. Specifically, the text provides authentic pathways for a businessman or leader to achieve success while upholding ethics in constantly changing circumstances. Business is not static; by its very nature, it involves change and challenges. Rather than merely imposing rigid rules, the Thirukkural emphasizes preserving ethics by accepting situational changes based on wisdom, honesty, and foresight. For instance, several couplets express ideas such as acting after understanding the nature of time (Kalam), analyzing the quality of goods and the significance of location (Idan), and employing strategic maneuvers when necessary. It also highlights that one must continuously prepare themselves to face such transformations. Therefore, business ethics in the Thirukkural is not a narrow list of regulations. It is a way of life that involves thinking deeply and acting with flexibility, adapting to changing times without compromising fundamental justice. This philosophy serves as a solid foundation for achieving lasting success and gaining respect in the business world.
Copyright (c) 2026 Author https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
இலியட் மற்றும் மகாபாரததில் உள்ள போர் ஒப்பீடு
Literature created by humans has a great impact on society. Literature is a reflection of humans. It also highlights the beliefs, customs, cultures, political and life problems of the people and also tells philosophies for future generations. Internal and external factors of the people lifestyle are two inseparable parts of literature. The epic poem called Iliad, which originated in Greece, highlights the life of the ancient Greek people. Some of the events and characters in this epic are consistent with the epic poem Mahabharata, which originated in India. This research article is to compare the events in two famous literatures in world literature, the Iliad and the Mahabharata.
சம்பந்தர், நாவுக்கரசர் பாடல்களில் தொல்காப்பிய முதற்பொருள்: ஓர் இலக்கிய மற்றும் இலக்கணப் பகுப்பாய்வு
In the history of Tamil literature, grammar and literature serve as two sides of the same coin. Specifically, the impact of the life principles laid down by Tolkappiyam—the world's oldest grammatical treatise—on later Bhakti literature is a subject of profound research. During the 7th century CE, when the Bhakti movement flourished in Tamil Nadu, the two great mentors, Thirugnanasambandhar and Thirunavukkarasar, revitalized Saivism through their Tevaram hymns. This article explores in detail how the natural descriptions and temporal records embedded in their songs align with the concept of 'Mutharporul' (Primary Subject Matter) as defined in the Porulathikaram of Tolkappiyam. The research analyzes how the components of Mutharporul—namely Land (Nilam) and Time (Poluthu)—are documented in the Tevaram pathigams of Sambandar and Navukkarasar. Nature, which served as a backdrop for love and valor in Sangam literature, is transformed into a tool for praising Divine Grace in the Tevaram. The study identifies how the minor divisions of time (Sirupoluthu) such as Dawn (Vaikarai), Morning (Vidiyal), Midday (Nanpakal), Evening (Maalai), and Midnight (Yamam) are intertwined with ritualistic worship and divine vision. Furthermore, the characteristics of the five types of landscapes are mapped onto the sacred shrines (Thiruthalangal) of the Lord. By comparing literary data with grammatical rules, this paper establishes how the geographical and temporal thoughts of Tamils underwent a spiritual evolution during the Bhakti period.
சம்பந்தர் தேவாரத்தில் ஐந்திணை உரிப்பொருள்: அகப்பொருள் மரபு மற்றும் சைவ சித்தாந்தப் பேரின்பக் காதல் ஒரு விரிவான ஆய்வு
The Bhakti movement is considered a monumental era of social and literary renaissance in the history of Tamil literature. In particular, the three primary Tevaram saints of the 7th century CE were pioneers in transposing the Akapporul (subjective/interior) traditions of Sangam literature onto a spiritual plane. In the Tevaram hymns of Thirugnanasambandhar, the essential themes (Uripporul) of the five landscapes—Union (Punarthal), Separation (Pirithal), Waiting (Iruthal), Lamenting (Irangal), and Sulkiness (Oodal)—transcend their worldly meanings. They evolve into symbols explaining the blissful relationship between the Soul and the Divine (Nayaka-Nayaki Bhava). This research paper explores the philosophical truths embedded within the context of the five landscapes found in Sambandar's hymns. Specifically, it provides a detailed analysis of how Sambandar used the codes of Thinai (landscape conduct) to frame the various emotional stages the Soul (as the heroine) undergoes to reach the Divine (as the hero). Furthermore, the paper discusses how these works served as a Saiva Siddhanta alternative to Jain and Buddhist doctrines and examines how this path of devotion was disseminated among the masses through music and the Pann (melodic mode) system.
Ainthinai Uripporul (The Five Landscapes Themes)
Nayaka-Nayaki Bhava (Hero-Heroine Sentiment)
Viraha Bhakti (Devotion through Separation)
In the history of Tamil literature, the word Kalvan (thief) does not merely denote a common criminal; it carries a profound symbolic meaning across the distinct realms of love (Akam) and devotion (Bhakti). This article explores how the "human hero" who steals the heroine’s heart in the Sangam literary tradition evolved into the "Divine Being" who steals the ignorance of souls during the Bhakti period. Drawing upon the scholarly insights of Dr. A. Atheeswari, this paper analyzes the transformation of the Kalvan symbol—found in works like Kuruntokai and Kalithokai—into the "Thief who steals the heart" (Ullam Kavar Kalvan) in Thirugnanasambandhar’s Thodudaiya Seviyan hymn. The article provides a detailed explanation of the six stages through which the Divine steals the soul's heart: Arousing Doubt (Initial encounter/wonder) Loosening the Bangles (The physical manifestation of longing) Captivating through Speech Awe-inspiring Acts Captivating through Valor Forceful Grace (Coming voluntarily to claim the soul) Furthermore, the paper discusses from a philosophical perspective why the Almighty is hailed as the "Great Thief" in Saiva Siddhanta and explores His nature as Antaryami (the Indweller).
Ullam Kavar Kalvan (The Thief of Hearts)
திருநாவுக்கரசர் தேவாரப் பாடல்களில் அகத்துறை மரபுகள்: தாய் கூற்று - ஓர் ஆழமான ஆய்வு
In the history of Tamil literature, the Bhakti movement is considered a period of renaissance. The songs of Thirunavukkarasar, found in the Saiva Thirumurai which emerged in the 7th Century AD, possess both spiritual maturity and poetic excellence. This paper examines the Akathurai (inner/love poetry) traditions handled by Thirunavukkarasar in his Fifth Thirumurai, focusing specifically on the literary technique known as 'Thai Kootru' (Mother's Utterance). The study analyzes in detail how Navukkarasar has transformed the Sangam literary tradition of the Sevilithai (Foster Mother)—who typically explains the heroine's state—into a tool in Bhakti literature to express the soul's yearning for the Divine. The research focuses on songs where the mother laments and describes the heroine's mental transformation: her shift from worldly pleasures to seeking refuge in God alone, the 'Nayaki-Nayaka' Bhava (Bridal Mysticism), and the soul's total surrender to the Lord. Furthermore, this paper elucidates how the Kalaviyal (pre-marital love) and Karpiyal (marital/chaste love) traditions defined in the Tolkappiyam have been handled with modifications within Bhakti literature, alongside the theological philosophies conveyed through these hymns.
சைவத் திருமுறைகளில் கருப்பொருள்களின் ஆதிக்கம்: தேவாரத் தலங்களின் அகப்பொருள் மற்றும் ஆன்மீகப் பின்னணி குறித்த ஓர் விரிவான ஆய்வு
In the history of Tamil literature, the period of Bhakti literature is regarded as a golden era where the triad of language, art, and spirituality converged. Specifically, Thevaram, constituting the first seven of the twelve Thirumurais, stands as a monumental achievement that fused the classical Tamil tradition of Akam (inner/love theme) grammar with the path of devotion (Bhakti). This research paper extensively examines how Karupporul (native elements) in Thevaram hymns is utilized not merely to describe the geographical nature of a landscape, but to elucidate profound spiritual truths and sentiments related to the Akam tradition. Among the three fundamental components defined by the Tolkappiyam—Muthanporul (primary elements), Karupporul (native elements), and Uripporul (emotional themes)—Karupporul represents the lifeline of a landscape. It comprises elements such as the presiding deity, food sources, fauna, flora, birds, percussion instruments (Parai), occupations, and string instruments (Yazh). When depicting the natural abundance of the shrines they praised, the Thevaram Trio (Sambandar, Appar, and Sundarar) employed these native elements not as mere aesthetic descriptions, but as Ullurai Uvamam (implied metaphors) that illustrate the relationship between the soul and the Divine. Through the analysis of 12 primary hymns, this paper logically dissects how the flowers of the Ainthinai (five landscapes), the behavior of animals, the resonance of musical instruments, and the worship practices of devotees collectively construct the spiritual identity of a region.
உருமாறி, உடல்மாறி, இடம்மாறி, இனம்மாறி, தடுமாறி, தழைத்திட்ட அரவாணிகளின் வாழ்வியலும் பழமரபும் ஓர் பார்வை
This review aimed at tracing the historically spoken lifestyle of Tamil transgender, rituals followed by them since ages, their traditional heritage by surfing nearly 15 Tamil books published exclusively for transgender written by various authors. Nomenclature itself is a huge subject where as they have many types of identity names, names of relationships, different code language for currency identification, a unique language for them named as kowdi language. The gender reassignment surgeries they underwent have a hierarchical spiritual ritual format which was a surprising factor. This article will be a nutshell of life stages of transgender and their culture. They had a peculiar group life rules, family principles and social customs for their own kind. In-spite of all these they had a desperate search for source of income, survival and an urge to come up in life. அரவாணிகளின் பிறப்பு இன பிறழ்வுகள் நிகழ்கின்ற போது ஏற்படுகின்ற இனம்புரியாத மன உணர்வுகளுடன் பள்ளி பருவம், பள்ளிகூடத்தில் ஏற்படும் சோதனைகள், அரவாணியாக மாறுகின்ற தருணத்தில் குடும்பத்தில் நிராகரிப்பு, சமூகத்தினர், சுற்றத்தார், குடும்பத்தார் அணுகும் முறைகள், பின்பு வீட்டைவிட்டு வெளியேறி குடியேறும் கூட்டு வாழ்க்கை, சமூக வாழ்க்கை எத்தகையது, அவர்கள் வாழ்க்கைக்காக வகுத்து கொண்ட சட்டத் திட்டங்கள், நம்பிக்கைகள், சடங்கு முறைகள் இவற்றால் அரவாணிகள் கண்ட நன்மை தீமைகள், அனுபவிக்கும் துன்பங்கள் மற்றும் என்னவாக ஆகவேண்டும் என்று எதிர்பார்த்த வாழ்க்கைக்கும் படித்த படிப்பிற்கும் செய்கின்ற தொழிலுக்கும் உள்ள முரண்பாடுகள், ஆகியவற்றை ஆராய்ந்துள்ளது இந்த ஆய்வு.
தமிழ் சமூக விழாக்கள் மற்றும் அதன் மதிப்பீடு: பாரம்பரியத்திற்கான ஊடாடல் மற்றும் மாற்றங்கள்
It is no exaggeration to say that the dynamics and identity of Tamil society are crystallized through its festivals. Festivals function as the vibrant Cultural Nodes of society; they are not merely confined to rituals or entertainment events. This research article examines how major Tamil social festivals—comprising seasonal celebrations, temple festivals, and family-social rituals—transcend time to nurture and shape social cohesion, collective responsibility, moral values, and cultural continuity. Furthermore, in the face of contemporary challenges such as globalization, urbanization, and technological integration, this study considers how these traditional events undergo redesigning and experience shifts in their essence and expression. It analyzes the impact on the social moral framework and collective cultural memory when older festival environments fade or merge with new socio-economic dynamics. This research is conducted using an interdisciplinary approach, including historical document analysis, field observation, interviews with festival participants, and theories of cultural diffusion. Ultimately, the article moves toward the conclusion that festivals represent a dynamic dialogue between static antiquity and changing social needs.
தமிழ் பண்பாட்டில் சுற்றுச்சூழல் அறிவும் இயற்கை வழிபாடும்: இந்திய அறிவு மரபுநோக்கு
The lifestyle traditions of the Tamils are inherently formed as an integral part of nature. From Sangam literature to subsequent Saivite, Vaishnavite, and folk texts, the prevailing concept is that human life and the environment are inseparable. Here, ecological knowledge is not merely a utilitarian science; it is a shared knowledge acquired through a divine and spiritual relationship. This foundational principle of the Indian Knowledge System (IKS) is deeply rooted in Tamil culture. In Tamil tradition, the five elements—Land (Earth), Water, Fire, Air, and Sky—along with natural components such as mountains, trees, rivers, animals, and birds, are elevated as powers worthy of worship. The Ainthinai (five eco-regions)—Kurinji, Mullai, Marutham, Neithal, and Paalai—are based on specific ecological systems. The deities of these regions—Murugan, Maayon, Indhiran, Varunan, and Kotravai—are personifications of natural forces. Practices such as naming a tree 'Kali' and worshipping it, placing horse and elephant statues in Ayyanar shrines, maintaining Naga (serpent) icons at river ghats, and considering the Vanni (Prosopis cineraria) tree as sacred are all external manifestations of nature worship. Such worship mandated a code of conservation within society. It transformed the protection of forests, water bodies, soil, and animals into a social and spiritual duty. Sacred Groves (Kovil Kaadugal) and sacred gardens served as traditional methods for preserving biodiversity. Therefore, Tamil ecological knowledge and nature worship acted as two sides of the same coin, reinforcing each other. In the face of modern environmental degradation, this traditional knowledge system possesses the potential to provide vital solutions by reclaiming the ethics and values of our relationship with nature.
தமிழ் பாரம்பரிய உணவுப் பண்பாட்டில் இந்திய அறிவு அமைப்பு: உடல்நலம் மற்றும் நெறியியல்
Tamil traditional food culture is a balanced Indian Knowledge System (IKS) that transcends the mere sensory experience of taste. It integrates the three-dimensional well-being of the body, mind, and soul with social order and spiritual growth. From Sangam literature to the traditions of the Siddhars and Ayurveda, food has been considered a fundamental framework of life. The core foundations of this culture include seasonal diets aligned with the equilibrium of nature's five elements (Pancha Bhootas), the Sattvic food tradition aimed at purifying the mind, and the ethical principles surrounding food distribution and sharing. This article examines the health philosophy and the socio-spiritual ethical values of Tamil traditional dietary practices through the lens of the Indian Knowledge System.
தமிழ் கோயில் பண்பாட்டில் இந்திய அறிவுமரபு: ஆகமம், கலை, சமூகஒழுங்கு
Tamil temple culture is a complex and integrated expression of the Indian knowledge tradition. Transcending the definition of mere places of worship, these temples serve as a confluence of philosophy, art, social organization, and scientific precision. At the foundation of this temple culture lie the Agamas—scriptures that provide detailed and subtle guidelines for architecture, iconography, sanctum layout, and daily ritualistic practices. These Agamic principles posit that the Divine is not an external or merely formal force, but an immanent power of the universe. Consequently, the temple is conceptualized as a 'Microcosm' that structures these cosmic energies to make them accessible to human experience. This philosophical foundation is vividly manifested in Dravidian architecture and sculpture. The structural elements—the Gopuram (gateway tower), Vimana (tower over the sanctum), Mandapam (hall), and Garbhagriha (sanctum sanctorum)—are often compared to the chakras (energy centers) of the human body and cosmic movements. Through wall sculptures, pillar carvings, and dance mudras, temples record not only Ithihasa and Puranic narratives but also elements of astronomy, mathematics, and natural sciences. Thirdly, the temple functioned as a socio-economic hub. It served as a central node for education (schools), the arts (dance and music), social services (charity houses and water management), and economic activities (industry and trade). Through these functions, temple culture evolved into a system for maintaining social order, where spiritual and secular lives merged seamlessly. Therefore, understanding Tamil temple culture offers an opportunity to explore how the Indian knowledge tradition transformed into a Holistic Life-System for society.