பெரியாழ்வார் பாசுரங்களில் பிள்ளைத்தமிழ் மரபு - வாத்ஸல்ய பாவமும் பாலியற் கூறுகளின் படிம வளர்ச்சியும்

The Tradition of Pillai Tamil in Periyazhwar's Pasurams: Vātsalya Bhakti and the Evolutionary Growth of Childhood Elements

Abstract

The primary objective of this research paper is to establish that the Thirumozhi pasurams composed by Periyazhwar in the 8th century CE, within the history of Tamil devotional literature, laid the foundation for the emergence and development of Pillai Tamil, a later tradition of minor literary forms. While ancient literary traditions, particularly within the grammatical confines established by Tolkappiyam (Nūṟpā 84) and the worldly childhood elements defined by Sangam ethical literature (Puṟam 188; Kuṟal 64, 66), depicted the joy of childhood, Periyazhwar completely redefined this within the divine sentiment of 'Vātsalya Bhakti' (parental devotion). Considering himself as Yasodha and a mother, and based on the divine plays of Krishna, Periyazhwar methodically and philosophically enriched four key stages of childhood: lullaby (tāḷāṭṭu), toddlerhood (ceṅkīrai), babbling (cappāni), and playful games (ampuḷi). In the lullaby stage, he incorporated the Vamana philosophy, and in the babbling stage, the greatness of measuring the world, thereby transforming ordinary childhood activities into paradigms of Vaishnava philosophy. This analysis demonstrates that Periyazhwar's compositions, later followed by Andal's pasurams and combined with other elements like destroying small forts (ciṟṟil), directly served as precursors to the distinct literary genre of Pillai Tamil.

தமிழ் பக்தி இலக்கிய வரலாற்றில், கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டில் பெரியாழ்வார் இயற்றிய திருமொழிப் பாசுரங்கள், பிற்காலச் சிற்றிலக்கிய வடிவமான பிள்ளைத்தமிழின் தோற்றத்திற்கும் வளர்ச்சிக்கும் வித்திட்டன என்பதை நிறுவுவதே இக்கட்டுரையின் முதன்மை நோக்கம் ஆகும். தொன்மை இலக்கிய மரபுகளில், குறிப்பாகத் தொல்காப்பியம் வகுத்த இலக்கண எல்லைகளிலும் (நூற்பா 84) ¹, சங்க அற இலக்கியங்கள் (புறம் 188; குரல் 64, 66) ¹ வரையறுத்த உலகியல் சார் பாலியற் கூறுகளிலும் காணப்பட்ட குழந்தை இன்பமானது, பெரியாழ்வாரால் முற்றிலும் 'வாத்ஸல்ய பக்தி' என்ற தெய்வீக மனோபாவனைக்குள் நிலைநிறுத்தப்பட்டது. பெரியாழ்வார், தன்னை யசோதையாகவும் தாயாகவும் பாவித்து ¹, கண்ணனின் லீலைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தாலாட்டு, செங்கீரை, சப்பானி, அம்புலி போன்ற நான்கு முக்கியப் பருவக் கூறுகளைச் சீரமைத்துத் தத்துவார்த்த ரீதியாகச் செறிவூட்டினார். தாலாட்டுப் பருவத்தில் வாமனத் தத்துவத்தையும், சப்பானிப் பருவத்தில் உலகை அளந்த பெருமையையும் இணைத்து, சாதாரணக் குழந்தை விளையாட்டுகளை வைணவத் தத்துவப் படிமங்களாக மாற்றியமைத்தார். பெரியாழ்வாரின் இத்தகைய பாடல்களே, பின்னர் ஆண்டாள் பாசுரங்கள் வழி சென்று, சிற்றில் சிதைத்தல் போன்ற பிற கூறுகளுடன் இணைந்து, பிள்ளைத்தமிழ் என்ற தனியான இலக்கிய வகையின் தோற்றத்திற்கு நேரடி முன்னோடியாக அமைந்தன என்பதை இந்தப் பகுப்பாய்வு விளக்கிக் காட்டுகிறது.