சங்ககாலத் தமிழின் ஒலியியல் மற்றும் உருபனியல் கூறுகள்: தொல்காப்பியம் மற்றும் சங்க மருவிய காலத்துடனான ஒப்பாய்வு

Phonological and Morphological Aspects of Sangam Tamil: A Comparative Study with Tolkappiyam and the Post-Sangam Era

Abstract

Sangam literature primarily refers to Ettuthogai and Pathupattu. The objective of this paper is to thoroughly investigate the unique phonological, morphological, and syntactic features of the Tamil language embedded within these literary works. While Sangam Tamil largely conforms to the features defined in Tolkappiyam, the foundational grammar text of the Tamil language, it also encompasses several significant changes and variations that emerged as a result of linguistic evolution.

Phonologically, the study examines changes such as the flexibility of specific word-initial letters (e.g., the emergence of the 'ya' sound, possibly influenced by Sanskrit), the occurrence of geminated consonants at word-final positions (e.g., caanm, koṇm), the transformation of nasal sounds into lateral sounds (e.g., aan → aal), and the elision of the 'ya' sound before 'aa' (e.g., yaadu → aadu). Regarding morphology, the study reveals that during the Sangam period, tense was differentiated solely into past tense and non-past tense. The complete disappearance of the first-person singular suffix 'ēn' after the Sangam era, along with the observed changes in the frequency of second-person and third-person suffixes (e.g., ai → aay, ir → īr), contribute to understanding the historical continuity of the language. Finally, the prevalence of complex compound sentences, incorporating more than twenty subordinate clauses, is elucidated as a significant syntactic characteristic of Sangam Tamil. This study underscores how Sangam-era Tamil grammar laid the foundation for subsequent Tamil grammar and reaffirms its unique linguistic identity.

சங்க இலக்கியம் என்று சிறப்பாகக் குறிக்கப் பெறுவன எட்டுத்தொகையும், பத்துப்பாட்டும் ஆகும்.¹ இந்நூல்களில் இடம்பெற்றுள்ள தமிழ் மொழியின் தனித்துவமான ஒலியியல், உருபனியல் மற்றும் தொடரியல் கூறுகளைச் செம்மையான ஆய்வுக்கோணத்தில் ஆராய்வதே இவ்வறிக்கையின் நோக்கமாகும். சங்ககாலத் தமிழானது, தமிழ் மொழியின் மூல இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தில் வரையறுக்கப்பட்ட கூறுகளைப் பெரும்பான்மை ஒத்துள்ளது என்றாலும், மொழி வளர்ச்சியின் பரிணாமத்தின் விளைவாகச் சில முக்கியமான மாற்றங்களையும் வேறுபாடுகளையும் உள்ளடக்கியுள்ளது.¹

ஒலியியலில், குறிப்பிட்ட மொழிமுதல் எழுத்துக்களின் நெகிழ்வுத்தன்மை (எ.கா: வடமொழித் தொடர்பால் ஏற்பட்டிருக்கக்கூடிய யகரத்தின் வருகை), சொல்லிறுதியில் ஈரொற்றுக்கள் பயின்று வருதல் (சான்ம், கொண்ம்), மூக்கொலியின் மருங்கொலியாக மாற்றம் (ஆன் $\rightarrow$ ஆல்), மற்றும் ஆகாரத்திற்கு முன் வரும் யகர ஒலி மறைதல் (யாடு $\rightarrow$ ஆடு) போன்ற மாற்றங்கள் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளன.¹ உருபனியலைப் பொறுத்தமட்டில், சங்க காலத்தில் காலம் என்பது இறந்தகாலம் மற்றும் இறப்பொல்லாக் காலம் என இரண்டாக மட்டுமே வேறுபடுத்தப்பட்டுவந்தது கண்டறியப்பட்டுள்ளது. தன்மை ஒருமை விகுதியான 'ஏன்' சங்க காலத்திற்குப் பின்னர் முற்றிலும் மறைந்தமை, முன்னிலை மற்றும் படர்க்கை விகுதிகளில் நிகழ்ந்த வடிவ அதிர்வெண் மாற்றங்கள் (எ.கா: ஐ $\rightarrow$ ஆய், இர் $\rightarrow$ ஈர்) ஆகியவை மொழியின் வரலாற்றுத் தொடர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன.¹ இறுதியாக, இருபதுக்கும் மேற்பட்ட துணைவாக்கியங்களை இணைத்து அமைந்த சிக்கலான கலப்பு வாக்கியங்களின் ஆதிக்கம் சங்கத் தமிழின் தொடரியல் போக்காகத் தெளிவுபடுத்தப்பட்டுள்ளது.¹ இந்த ஆய்வானது சங்ககாலத் தமிழ் இலக்கணம், பிற்காலத் தமிழ் இலக்கணத்திற்கு அடித்தளம் இட்ட விதத்தையும், அதன் மொழியியல் தனித்தன்மையையும் நிலைநிறுத்துகிறது.