சங்க இலக்கியங்களில் வறுமைச் சூழல்: நிலவுடைமைச் சமூக உருவாக்கத்தின் பின்னணியில் கட்டமைப்பு, சமூகப் படிநிலை மற்றும் பொருளாதாரப் பகுப்பாய்வு

The Context of Poverty in Sangam Literature: Structure, Social Hierarchy, and Economic Analysis against the Backdrop of the Formation of the Landowning Society

Abstract

The vast corpus of Sangam literature, particularly the Purathinai (External Affairs) poems, profoundly documents the economic crises and the severe conditions of poverty prevalent in ancient Tamil society. This paper analyzes how poverty became structurally entrenched among marginalized populations during the Sangam era transition from a tribal (clan-based) existence to a landowning economy. The rise of a private property system centered on land created clear socioeconomic disparities—the 'haves and have-nots'—among formerly protected artists who lost traditional clan support (such as the Bards/Pāṇar and Kūttar/dancers) and the burgeoning number of landless farmers. Against this backdrop, the comparative significance of the sources of poverty—both natural factors such as land issues and scarcity of water resources, and political factors like dependence on the state (or rulers)—is explored through the Sangam poems. Emotional and powerful portrayals found in the literary evidence, such as themes of 'dry breast milk' (or 'udders incapable of yielding milk') and 'the scene of the uncooked kitchen,' are subjected to critical analysis, illustrating the sociological and economic significance of the various dimensions of poverty.

This study establishes that poverty was not a random or isolated occurrence; rather, it was a structural problem resulting from fundamental social change, perpetuated by occupational stigma, dependence on the state, and the attendant burden of taxation. The analytical evidence derived from this study indicates that rigid social hierarchies were the primary cause for the persistence and permanence of poverty throughout the era.

சங்க இலக்கியப் பேரகராதி, குறிப்பாகப் புறத்திணைப் பாடல்கள், பண்டைய தமிழ்ச் சமூகத்தில் நிலவிய பொருளாதார நெருக்கடிகளையும், வறுமையின் தீவிரச் சூழல்களையும் ஆழமாகப் பதிவு செய்துள்ளன. இந்தக் கட்டுரை, சங்க காலத்தில் இனக்குழு வாழ்விலிருந்து நிலவுடைமைச் சமூகமாகப் பொருளாதாரம் மாறியபோது ¹, விளிம்புநிலை மக்கள் மீது வறுமை எவ்வாறு நிலைபெற்றது என்பதைப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. நிலத்தை மையப்படுத்திய தனியுடைமைச் சமூகத்தின் எழுச்சி ¹, பாரம்பரிய இனக்குழு ஆதரவை இழந்த கலைஞர்கள் (பாணர், கூத்தர்), மற்றும் நிலமற்ற உழவர்கள் ஆகியோரிடையே 'உடையோர், இல்லோர்' எனும் தெளிவான ஏற்றத்தாழ்வுகளை உருவாக்கியது. இந்தப் பின்னணியில், வறுமையின் மூலங்களான நிலப்பிரச்சினை, நீர் வளமின்மை போன்ற இயற்கைக் காரணிகள், மற்றும் அரச சார்புநிலை ஆகியவற்றின் ஒப்பீட்டு முக்கியத்துவம் சங்கப் பாடல்களின் வழியாக ஆராயப்படுகிறது. இலக்கியச் சான்றுகளின் உணர்ச்சிப்பூர்வமான சித்தரிப்புகளான, 'கறவாப் பால் முலை' மற்றும் 'சமைக்கப்படாத அடுக்களைக் காட்சி' ¹ போன்ற கருப்பொருள்கள் பகுப்பாய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு, வறுமையின் பல்வேறு பரிமாணங்களின் சமூகவியல் மற்றும் பொருளாதார முக்கியத்துவம் விளக்கப்படுகிறது. வறுமை என்பது தற்செயலான நிகழ்வல்ல; மாறாக, தொழில் அடிப்படையிலான இழிவு ² மற்றும் அரச சார்புநிலை, வரிச்சுமை ³ ஆகியவற்றால் நிலைநிறுத்தப்பட்ட, சமூக மாற்றத்தின் விளைவாக எழுந்த ஒரு கட்டமைப்புச் சிக்கல் என இந்த ஆய்வு நிறுவுகிறது. இந்த ஆய்வின் புள்ளிவிவரப் பகுப்பாய்வு, வறுமையின் நிரந்தரத் தன்மைக்கு சமூகப் படிநிலைகளே பிரதான காரணம் என்பதைக் காட்டுகிறது.