குழந்தை ம. சண்முகலிங்கத்தின் 'எந்தையும் தாயும்' நாடகம்: போர்க்கால அவலங்களும், புலப்பெயர்வின் மானுட உளவியல் பதிவுகளும் - ஓர் ஆய்வு

The Play "Enthaiyum Thaayum" by Kuzhandhai M. Shanmugalingam: An Analysis of Wartime Sufferings and the Human Psychology of Displacement

Abstract

The protracted civil war in Eelam (Sri Lanka), spanning approximately three decades from the latter half of the 20th century to the early 21st century, has left indelible social and psychological scars on the lives of ordinary people. During this period, many Eelam artistic and literary creators, rather than aligning themselves with either the oppressor or the oppressed, documented the tragedies of war from a humanitarian perspective. Among them, Kuzhandhai M. Shanmugalingam stands out as a significant playwright.

This study deeply examines how Shanmugalingam's 1992 play, "Enthaiyum Thaayum" (My Father and Mother), documents the severe socio-psychological traumas experienced by elderly Tamils living in Jaffna at the peak of the Eelam civil war. Specifically, this article establishes how central tragedies such as the yearning of parents left alone after sending their children abroad due to forced displacement (Pulapeyarvu) caused by the war, psychological impacts like dementia (Siththappirammai), and the communication (Thodarpaadal) crises that posed a life-threatening challenge to the people of Jaffna within the war zone, have been subtly recorded in the play through satire (Angatham) and the style of realist drama. Through this work, the significance of constructing the Eelam war's impact as an event that transcended economics and politics to dismantle the very foundation of human relationships is discussed.

ஈழத்தில் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் தொடங்கி இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் முடிவுற்ற சுமார் மூன்று தசாப்த கால உள்நாட்டுப் போர், அங்கு வாழ்ந்த சாதாரண மக்களின் வாழ்வில் நீங்காத சமூக, உளவியல் அவலங்களைப் பதித்துள்ளது.¹ இந்தக் காலகட்டத்தில் ஈழத்து கலை இலக்கியப் படைப்பாளிகள் பலர், ஒடுக்கும் தரப்பிற்கோ அல்லது ஒடுக்கப்படும் தரப்பின் பிரதிநிதிகளுக்கோ ஆதரவாகத் தம்மை நிலைநிறுத்தாமல், மானுடநேயக் கண்ணோட்டத்துடன் போரின் துயரங்களைப் பதிவு செய்தனர்.¹ அவர்களுள் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்த்துகலைப் படைப்பாளியாகக் குழந்தை ம. சண்முகலிங்கம் மேலெழுந்து நிற்கிறார்.¹

இந்த ஆய்வு, சண்முகலிங்கத்தின் 1992 ஆம் ஆண்டு நாடகமான ‘எந்தையும் தாயும்’ (Enthaiyum Thaayum) எவ்வாறு ஈழ உள்நாட்டுப் போரின் உச்சக்கட்டத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் வாழ்ந்த முதிய தமிழர்கள் அனுபவித்த கடுமையான சமூக-உளவியல் அதிர்ச்சிகளை ஆவணப்படுத்துகிறது என்பதை ஆழமாக ஆராய்கிறது. குறிப்பாக, போர் ஏற்படுத்திய கட்டாயப் புலப்பெயர்வு (Pulapeyarvu) காரணமாக பிள்ளைகளை வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பிவிட்டுத் தனிமையில் (Thanmai) வாடும் பெற்றோரின் ஏக்கம், சித்தப்பிரமை (Siththappirammai) போன்ற உளவியல் பாதிப்புகள், மற்றும் போர் வலயத்திற்குள் இருந்த யாழ்ப்பாண மக்களுக்கு உயிரைக் குடிக்கும் சவாலாக அமைந்த தொடர்பாடல் (Thodarpaadal) நெருக்கடிகள் ஆகிய மைய அவலங்கள், நாடகத்தில் அங்கதத் தன்மை (Angatham) மற்றும் யதார்த்த நாடகவியல் பாணியின் மூலம் எவ்வாறு நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன என்பதை இக்கட்டுரை நிறுவுகிறது. இந்த ஆக்கத்தின் வழியாக, ஈழப்போரின் தாக்கம் பொருளாதாரம், அரசியல் ஆகியவற்றைத் தாண்டி, மானுட உறவுகளின் அடிப்படையையே சிதைத்த ஒரு நிகழ்வாகக் கட்டமைக்கப்படுவதன் முக்கியத்துவம் விவாதிக்கப்படுகிறது.