தற்காலத் தமிழ்ப் பெண் கவிதைகளில் உடல் அரசியலின் விரிவான பரிமாணங்கள்: தத்துவார்த்த, சமூகவியல் மற்றும் இயற்கையியல் ஆய்வு

Expansive Dimensions of Body Politics in Contemporary Tamil Women's Poetry: A Philosophical, Sociological, and Naturalistic Analysis

Abstract

In the landscape of contemporary Tamil poetry, women poets are vociferously raising their voices through their verses to reclaim their selfhood. This journey of women searching for their own identity expands like a cosmos within the literary sphere. This research paper deeply analyzes the intricate body politics present in the selected poems of Tamil women poets such as Salma, Sukirtharani, Kutti Revathi, Malathi Maithri, and Uma Maheswari. Western critical social theories, such as Hélène Cixous's 'Écriture Féminine' (writing the body) and Simone de Beauvoir's 'The Second Sex,' provide the theoretical framework for this endeavor to liberate the female from traditional patriarchal constructs. The primary objective of this paper is to examine the strategy through which these poets document their experiences of oppression, marginalization, pain, and anguish as poems within their creative 'space of flight' (parathal veli). Consequently, these poets reframe the female body not as a target of oppression, but as an enduring force of an indestructible cosmic dynamism, often constructed through metaphors of the five classical elements (Aimbhūtas). The study finds that the bold and direct corporeal language employed by these poets’ functions as a radical political act, subverting the values and public morality of the patriarchal society.

தற்காலத் தமிழ்க் கவிதைச் சூழலில், பெண் கவிஞர்கள் தங்கள் சுயத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான குரல்களைக் கவிதைகள் வாயிலாக உரக்க எழுப்புகின்றனர். பெண்களே தங்கள் சுயத்தைத் தேடும் இப்பயணம், இலக்கிய வெளியில் ஒரு பேரண்டமாய் விரிவடைகிறது.¹ இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை, தமிழ்ப் பெண் கவிஞர்களான சல்மா, சுகிர்தராணி, குட்டி ரேவதி, மாலதி மைத்ரி மற்றும் உமா மகேஸ்வரி ஆகியோரின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைகளில் ஊடாடும் உடல் அரசியலை ஆழமாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. மரபான ஆணாதிக்கப் புனைவுகளிலிருந்து பெண்ணை விடுவிக்கும் இம்முயற்சிக்கு, ஹெலன் சீக்ஸியின் 'உடல் எழுத்து' (Écriture Féminine) மற்றும் சிமோன் டி பவரின் 'இரண்டாம் பாலினம்' (The Second Sex) போன்ற மேற்கத்தியச் சமுதாய விமர்சனக் கோட்பாடுகள் கருத்தியல் களத்தை வழங்குகின்றன. பெண் மீதான ஒடுக்குமுறை, புறக்கணிப்பு, வலி மற்றும் வேதனை ஆகிய அனுபவங்களைத் தன் படைப்பு வெளியின் 'பறத்தல் வெளியில்' ¹ கவிதைகளாகப் பதிவுசெய்யும் உத்தியை ஆய்வு செய்வதே இக்கட்டுரையின் முதன்மை நோக்கம் ஆகும். இதன் விளைவாக, பெண் கவிஞர்கள் தங்கள் உடலை ஒடுக்குமுறைக்கான இலக்காகப் பார்க்காமல், அதை அழிக்க முடியாத பிரபஞ்ச இயக்கத்தின் ஒரு நீடித்த சக்தியாகக் கட்டமைக்கின்றனர் (ஐம்பூத உருவகங்கள்). இந்தக் கவிஞர்கள் பயன்படுத்தும் துணிச்சலான, நேரடியான உடல் மொழிப் பிரயோகம், ஆணாதிக்கச் சமூகத்தின் மதிப்பீடுகள் மற்றும் பொது ஒழுக்கங்களை மறுதலிக்கும் ஒரு தீவிரமான அரசியல் வீச்சாகத் திகழ்வது ஆய்வில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.