நாட்டுப்புறப் பாடல்களின் மொழிச் சிறப்புகள்: வட்டார வழக்கு, ஓசை நயம் மற்றும் இலக்கண நெகிழ்வின் ஆய்வு

Linguistic Features of Folk Songs: An Analysis of Regional Dialect, Rhythmic Quality, and Syntactic Flexibility

Abstract

While the written form of the Tamil language reflects classical literary traditions, folk songs function as the capital of the oral tradition, documenting the unique linguistic elements of Tamil's natural spoken form. This study aims to analyze the principal linguistic features found in folk songs, namely Syntactic Flexibility, Dialectal Density (of regional words), and Phonetic Primacy (dominance of sound/rhythm). Contextual genres such as children's songs (nursery rhymes/lullabies), devotional songs, and celebratory songs were used as samples, utilizing methodologies like Frequency Analysis and Comparative Analysis. The study concludes that the linguistic structure of folk songs prioritizes phonetic structure and social function over semantic clarity or integrity. In children's songs, the rhythmic quality (Osa Nayam) is considered the primary focus, functioning as a cognitive tool that teaches children the rhythm and pronunciation of the language. Furthermore, the intensive use of regional dialect words acts as a linguistic strategy that establishes the cultural and ethnic identities of specific social groups. This research argues that folk songs relax grammatical constraints, operating on the basis of Rhythm-Compulsory Grammar, and thus serve as a vibrant repository that immediately reflects instances of language contact and mixing.

தமிழ் மொழியின் எழுத்து வடிவம் செவ்வியல் இலக்கிய மரபுகளைப் பிரதிபலித்தாலும், நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் வாய்மொழிப் பாரம்பரியத்தின் மூலதனமாக விளங்கி, தமிழின் இயல்பான பேச்சு வடிவத்தின் தனித்துவமான மொழியியல் கூறுகளை ஆவணப்படுத்துகின்றன. இந்த ஆய்வு, நாட்டுப்புறப் பாடல்களில் காணப்படும் இலக்கண நெகிழ்வு (Syntactic Flexibility), வட்டார வழக்குச் சொற்களின் அடர்த்தி (Dialectal Density), மற்றும் ஓசையின் ஆளுமை (Phonetic Primacy) ஆகிய மொழியியல் சிறப்புகளைப் பகுப்பாய்வு செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டது. குழந்தைப் பாடல்கள், வழிபாட்டுப் பாடல்கள், கொண்டாட்டப் பாடல்கள் ஆகிய சூழல்சார்ந்த வகைகளை மாதிரிகளாகக் கொண்டு, அதிர்வெண் பகுப்பாய்வு (Frequency Analysis) மற்றும் ஒப்பீட்டுப் பகுப்பாய்வு ஆகிய முறைகள் கையாளப்பட்டன. ஆய்வின் முடிவில், நாட்டுப்புறப் பாடல்களின் மொழியியல் கட்டமைப்பு, சொற்பொருள் தொடர்பு நிலையை விட ஒலியியல் கட்டமைப்பிற்கும், சமூகச் செயல்பாட்டிற்கும் முன்னுரிமை அளிப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டது. குழந்தைப் பாடல்களில் ஓசை நயமே முதன்மைக் குவியமாகக் கருதப்பட்டு, அது குழந்தைகளுக்கு மொழியின் தாளத்தையும் உச்சரிப்பையும் கற்பிக்கும் ஒரு அறிதிறன் கருவியாகச் செயல்படுகிறது. மேலும், வட்டார வழக்குச் சொற்களின் செறிவான பயன்பாடு, குறித்த சமூகக் குழுக்களின் கலாச்சார மற்றும் இன அடையாளங்களை நிலைநிறுத்தும் மொழியியல் உத்தியாகச் செயல்படுகிறது. நாட்டுப்புறப் பாடல்கள், இலக்கணக் கட்டுப்பாடுகளைத் தளர்த்தி, சந்த-கட்டாய இலக்கணத்தின் (Rhythm-Compulsory Grammar) அடிப்படையில் இயங்குகின்றன என்றும், அவை மொழிக் கலப்பு நிகழ்வுகளை உடனடியாகப் பிரதிபலிக்கும் உயிரோட்டமுள்ள களஞ்சியமாகத் திகழ்கின்றன என்றும் இந்த ஆய்வு விவாதிக்கிறது.