நாட்டுப்புறத் தமிழ் மக்கள் பெயராய்வு: சமூகப் பண்பாட்டுக் குறியீடுகளும் ஆளுமை அடையாள வரலாறும்

Onomastics of Rural Tamil People: Socio-Cultural Symbols and the History of Personal Identity

Abstract

In the history of the global human race, a name has been established as the fundamental identifier that distinguishes one person from others. Names serve not only to express an individual's personality and nature but also act as symbols of a specific community's beliefs, customs, culture, and the dynamic changes within society. Particularly, tribal communities share a philosophical perspective of considering the name as the soul itself. However, a conceptual gap exists, suggesting that while toponymy (the study of place names) has developed significantly in studies of Tamil Nadu, onomastics (the study of names) has not yet achieved full growth. This research paper aims to establish how personal names serve as archaeological remnants reflecting the cultural history of Tamil Nadu. By critically examining the contributions of pioneers in ancient literary onomastics (U. Ve. Sa., S. Vaiyapuri Pillai, Mo. A. Duraiankaranar), this paper analyzes the scientific foundation for modern onomastics. Furthermore, it tabulates over twenty types of naming conventions prevalent among rural populations (such as naming after minor deities, natural elements, politicians, physical defects, etc.) and precisely defines their socio-cultural symbols. These classification results confirm that naming practices are a primary research tool that reveals a nation's social standing and inherent characteristics. Specifically, regional and ethnic naming practices (e.g., the naming of Narikuravar children after their birthplace) demonstrate the close connection between names and anthropology.

உலகளாவிய மனித இன வரலாற்றில், ஒரு மனிதனை பிற மனிதர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டும் அடிப்படை அடையாளமாகப் பெயரானது நிலைபெற்றுள்ளது.¹ ஒரு தனிநபரின் ஆளுமை, இயல்பு ஆகியவற்றை மட்டும் வெளிப்படுத்தாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தின் நம்பிக்கைகள், பழக்கவழக்கங்கள், பண்பாடு, மற்றும் சமுதாயத்தின் இயக்கவியல் மாற்றங்கள் ஆகியவற்றின் குறியீடாக பெயர்கள் திகழ்கின்றன.¹ குறிப்பாக, பழங்குடிச் சமூகங்கள் பெயரை ஆன்மாவாகவே கருதும் தத்துவார்த்தப் பார்வையைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன.¹ ஆயினும், தமிழ்நாட்டு ஆய்வுகளில் இடப்பெயராய்வு (Toponymy) வளர்ந்த அளவிற்கு மக்கள் பெயராய்வு (Onomastics) இன்னும் முழு வளர்ச்சி அடையவில்லை என்ற கருத்தியல் இடைவெளி காணப்படுகிறது.¹ இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை, தமிழ்நாட்டுப் பண்பாட்டு வரலாற்றைப் பிரதிபலிக்கும் தொல்லெச்சங்களாக மக்கள் பெயர்கள் எவ்வாறு விளங்குகின்றன என்பதை நிலைநிறுத்துவதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. பண்டைய கால இலக்கியப் பெயராய்வின் முன்னோடிகளின் (உ.வே.சா, எஸ். வையாபுரிப்பிள்ளை, மொ.அ.துரை அரங்கனார்) பங்களிப்பைத் திறனாய்வு செய்வதன் மூலம், நவீன பெயராய்வுக்கான அறிவியல் அடித்தளத்தை இக்கட்டுரை ஆய்வு செய்கிறது.¹ மேலும், நாட்டுப்புற மக்களிடையே வழக்கில் உள்ள இருபதுக்கும் மேற்பட்ட பெயரிடல் வகைகளை (சிறு தெய்வங்கள், இயற்கை கூறுகள், அரசியல்வாதிகள், உடல் உறுப்பு குறைபாடுகள் போன்ற) அட்டவணைப்படுத்தி, அவற்றின் சமூகப் பண்பாட்டுக் குறியீடுகளைத் துல்லியமாக வரையறுத்துள்ளது.¹ இவ்வகைப்பாட்டு முடிவுகள், பெயரிடும் முறை ஒரு நாட்டின் சமூக நிலையினையும் உள்ளார்ந்த பண்பினையும் உணர்த்தும் முதன்மையான ஆய்வுக்கருவி என்பதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக, வட்டார மற்றும் இனக்குழு சார்ந்த பெயரிடல் முறைகள் (எ.கா: நரிக்குறவர்களின் பிறந்த ஊர் பெயரிடல்) பெயர்களுக்கும் மானுடவியலுக்கும் உள்ள நெருங்கிய தொடர்பை நிரூபிக்கின்றன.