பராங்குச நாயகி, மணவாள நாயகி பாசுரங்களில் வெறிவிலக்கல்: செவ்வியல் மரபின் பக்திமரபுத் தகவமைப்பு

Verivilakkal (Banning the Frenzied Dance) in the Verses of Parankusa Nayaki and Manavala Nayaki: Adaptation of Classical Tradition to the Bhakti Tradition

Abstract

In the Akattinai tradition (love poetry), a sub-division of the unique Tamil literary grammar of Porul Ilakkanam (subject matter), the physical emaciation caused by the heroine's separation (from her lover) is often mistaken by her foster mothers as Veri Noi (frenzied illness) caused by the possession of Lord Muruga. It is customary for the Velan (a shaman/priest of Muruga) to perform a ritual known as Veriyadal (frenzied dance). Verivilakkal (Banning the Frenzied Dance) is the act where the heroine's female friend intervenes to stop this ritual, revealing the truth of the heroine's real love (Kalavu/secret love) to protect her chastity (Karp/fidelity).

This research paper examines how the Vaishnava Bhakti literature, specifically Nammazhwar (Parankusa Nayaki) and Pillai Perumal Iyengar (Manavala Nayaki), adapted this classical tradition to establish 'transcendental' Bhakti. Nammazhwar condemned Veriyadal as the 'inferiority of minor deity worship' and established Narayana as the 'Supreme Deity' (Perundheivam). As a cure, he prescribed Vaishnava symbols such as the dust from the feet of devotees and the Tulasi garland. Manavala Nayaki rejected animal sacrifice, proposing the chanting of the Lord's holy names (Thirunama Uraithal) and bathing in the Silambaaru River of Maliruncholai as the solution.

This study establishes that through their Verivilakkal, the secular love (Kalavozhukkam) was transformed into 'Prema' Bhakti (devotional love) for the Paramatma (Supreme Soul), thereby establishing Vaishnava monopolistic devotion.

தமிழ் இலக்கியத்தின் தனிச்சிறப்பான பொருளிலக்கணத்தின் உட்பிரிவான அகத்திணை மரபில், தலைவியின் பிரிவாற்றாமையால் ஏற்படும் உடல் மெலிவு, செவிலித்தாய்மார்களால் முருகக் கடவுள் ஆவேசித்த வெறிநோயாகக் கருதப்பட்டு, வேலனால் 'வெறியாடல்' என்னும் சடங்கு நிகழ்த்தப்படுவது வழக்கம்.¹ தலைவியின் உண்மைக் காதலை (களவு) மறைத்து, கற்பைக் காக்கும் நோக்கில் தோழி இச்சடங்கினைத் தடுத்து, உண்மையை உணர்த்துவதே 'வெறிவிலக்கல்' ஆகும்.¹ இந்த ஆய்வறிக்கையானது, வைணவப் பக்தி இலக்கியங்களில், நம்மாழ்வார் (பராங்குச நாயகி) மற்றும் பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்கார் (மணவாள நாயகி) ஆகியோர் இந்தச் செவ்வியல் மரபினை எவ்வாறு 'பேரின்ப' பக்தியை நிலைநாட்டுவதற்காகத் தகவமைத்தனர் என்பதை ஆராய்கிறது. நம்மாழ்வார், வெறியாடலைச் 'சிறு தெய்வ வழிபாட்டின் கீழ்மை' எனக் கடிந்து, நாராயணனே 'பெருந்தெய்வம்' என நிலைநாட்டினார். இதற்கு மருந்தாக, அடியவர் பாதத் துகள்கள், துளசிமாலை போன்ற வைணவச் சின்னங்களைப் பரிந்துரைத்தார்.¹ மணவாள நாயகி, ஆட்டுப் பலியை மறுத்து, திருநாம உரைத்தல் மற்றும் மாலிருஞ்சோலைச் சிலம்பாற்றில் நீராடுதல் ஆகியவற்றைத் தீர்வாக முன்வைத்தார்.¹ இவர்களின் வெறிவிலக்கல் மூலம், களவொழுக்கம் பரமாத்மாவின் மீதான 'பிரேம' பக்தியாக மாற்றப்பட்டு, வைணவ ஏகபோக பக்தி நிலைநிறுத்தப்பட்டது என்பதை இவ்வாய்வு நிறுவுகிறது.