வரலாறு, பண்பாடு மற்றும் சமூக அடையாளம் — ஒரு விரிவான ஆய்வு
S.Veerakannan, Tel: 9788175456
பொருளடக்கம்
முன்னுரை
- பெயர்க் காரணமும் பொருளும்
- தோற்றம் குறித்த புராணக் கதைகளும் ஐதீகங்களும்
- வரலாற்றுப் பின்னணி — கர்நாடக அரச மரபுகளும் ஒக்கலிகர்களும்
- கெம்பே கவுடாவும் பெங்களூரு நகர நிறுவனமும்
- கர்நாடகாவிலிருந்து தமிழகத்திற்கு இடப்பெயர்ச்சி
- உட்பிரிவுகள் — ஒக்கலிகர் மற்றும் காப்பிலியர் கிளைகள்
6அ. முக்கிய ஆவணப்படுத்தப்பட்ட உட்பிரிவுகள் — தனித்தனி விளக்கம்
6ஆ. உட்பிரிவுகளின் முழுமையான பட்டியல்
- வர்ண முறையும் சத்திரிய அந்தஸ்துக் கோரிக்கையும்
- குல தெய்வ வழிபாடு
- திருமண மற்றும் சமூக பழக்கவழக்கங்கள்
- நீலகிரி படுகர் (பாடகா) சமூகம்
- வொக்கலிகர சங்கமும் சமூக இயக்கமும்
- குறிப்பிடத்தக்க ஆளுமைகள்
- ஆதிசுஞ்சனகிரி மடமும் மத-சமூகத் தலைமையும்
- மாண்டியாவும் காவிரி பாசன விவசாய பொருளாதாரமும்
- கல்வி நிறுவனங்களும் சமூக முன்னேற்றமும்
- தற்கால அரசியல் மற்றும் சமூக நிலை
- பழமொழிகளும் நாட்டுப்புற ஞானமும்
முடிவுரை
முன்னுரை
தென்னிந்தியாவின் சமூகவியல் வரலாற்றில் விவசாயத் தொழிலையும், போர்த்தொழிலையும் ஒருங்கே கடைபிடித்த சமூகங்களுள் ஒக்கலிகர் (வொக்கலிகர்) சமூகம் முக்கிய இடம் வகிக்கிறது. கர்நாடகா மாநிலத்தில் தோன்றி, காலப்போக்கில் தமிழ்நாடு, ஆந்திரா உள்ளிட்ட பகுதிகளுக்கும் பரவிய இச்சமூகம், காப்பிலியர், ஒக்கலிக கவுண்டர், வொக்கலிக கவுடா என பல பெயர்களில் அறியப்படுகிறது.
இந்நூல், ஒக்கலிகர் சமூகத்தின் பெயர்க் காரணம், புராணக் கதைகள், வரலாற்றுப் பின்னணி, இடப்பெயர்ச்சி, உட்பிரிவுகள், சமூக பழக்கவழக்கங்கள், குல தெய்வ வழிபாடு, குறிப்பிடத்தக்க ஆளுமைகள், கல்வி நிறுவனங்கள் மற்றும் தற்கால சமூக-அரசியல் நிலை ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைத்து வழங்கும் ஒரு முயற்சியாகும். இணையத்திலும் நூலகங்களிலும் சிதறிக் கிடக்கும் தகவல்களை ஒரு இடத்தில் தொகுத்து, ஆர்வமுள்ள வாசகர்களுக்கும், சமூக ஆய்வாளர்களுக்கும் பயன்படும் வகையில் இது தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது.
ஒரு சமூகத்தின் தோற்றம் குறித்த பல கதைகள் வாய்மொழி மரபிலும், சாதிப் புராணங்களிலும் காணப்படுகின்றன. இவை வரலாற்று உண்மைகள் என்பதைவிட, அச்சமூகம் தன்னை எவ்வாறு பார்த்துக் கொள்கிறது, தன் கௌரவத்தையும் அடையாளத்தையும் எவ்வாறு கட்டமைத்துக் கொண்டது என்பதை விளக்கும் பண்பாட்டுக் குறியீடுகளாகவே அணுக வேண்டும். அந்த நோக்கில்தான் இந்நூலில் இடம்பெறும் புராண, ஐதீகக் கதைகளையும் வாசகர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
1. பெயர்க் காரணமும் பொருளும்
‘ஒக்கலிகர்’ அல்லது ‘வொக்கலிகர்’ (Vokkaliga) என்னும் சொல் கன்னட மொழியிலிருந்து வந்தது. கன்னடத்தில் ‘ஒக்கலு’ (Okkalu) என்றால் நிலத்தை உழுது பயிரிடுதல் என்று பொருள்; ‘ஒக்கு’ (Vokku) என்னும் வேர்ச்சொல்லுக்கு அறுவடை செய்த தானியத்தைத் தூற்றி பதர் நீக்குதல் என்றும் பொருள் கூறப்படுகிறது. இதன் அடிப்படையில் ஒக்கலிகர் என்றால் ‘நிலத்தை உழுபவர்’, ‘விவசாயம் செய்பவர்’ அல்லது ‘குடும்பஸ்தர்’ என்று பொருள்படும்.
தமிழகத்தில் இதே சமூகம் ‘காப்பிலியர்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. ‘காப்பு’ என்னும் சொல் பாதுகாத்தல், காவல் புரிதல் என்னும் பொருளில் அமைந்துள்ளது; இது இச்சமூகத்தினர் பண்டைக் காலத்தில் கிராமங்களைக் காக்கும் காவலர்களாகவும், போர் வீரர்களாகவும் இருந்ததைக் குறிக்கலாம். மேலும் இவர்கள் ‘குஞ்சடிகர்’ என்றும் அழைக்கப்படுகின்றனர்; இச்சொல் ஈட்டி ஏந்திய வீரர் என்னும் பொருளில் பயன்படுத்தப்படுவதாகச் சில ஆய்வுகள் கூறுகின்றன.
நீலகிரி மலைப்பகுதியில் இதே இனத்தவர் ‘படுகர்’ (பட(கு)கர்/Badaga) என அழைக்கப்படுகின்றனர். ‘படுகு’ என்றால் வடக்கு என்று பொருள்; அதாவது ‘வடக்கிலிருந்து வந்தவர்கள்’ என்பது இப்பெயரின் பொருள். இதன் மூலம், ஒரே மூலத்திலிருந்து தோன்றிய ஒரு சமூகம் புவியியல் அடிப்படையிலும் மொழி அடிப்படையிலும் வெவ்வேறு பெயர்களில் அழைக்கப்படுவதைக் காணலாம்: கர்நாடகாவில் ஒக்கலிகர்/வொக்கலிகர், தமிழகத்தில் காப்பிலியர்/கவுண்டர்/கவுடர், நீலகிரியில் படுகர்.
காலப்போக்கில் ‘கவடற்றோர்’ (வஞ்சனை அற்றவர், கள்ளம் கபடமற்றவர்) என்னும் பெயர் மருவி ‘கௌடர்’ அல்லது ‘கவுண்டர்’ என்று மாறியிருக்கலாம் என்றும் ஒரு நாட்டார் வழக்காறு உண்டு. இதே போன்று ‘கவுடா’ (Gowda) என்பது கன்னட மொழியில் ஊர்த் தலைவர், நிலவுடைமையாளர் என்னும் பொருளில் பயன்படுத்தப்படும் பட்டப்பெயராகவும் பரிணமித்தது.
2. தோற்றம் குறித்த புராணக் கதைகளும் ஐதீகங்களும்
ஒக்கலிகர்/காப்பிலியர் சமூகத்தின் தோற்றம் குறித்து பல வாய்மொழிக் கதைகளும் புராணக் கதைகளும் நிலவுகின்றன. இவை வரலாற்று ஆவணங்கள் அல்ல; மாறாக, சமூக நினைவாக்கத்தின் ஒரு பகுதியாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும்.
ஒரு கதையின்படி, துவாபர யுகத்தில் காமதேனுவின் பால் ஒரு சிவலிங்கத்தின் மீது பட்டு, அதிலிருந்து 48 குலங்கள் தோன்றின என்றும், அக்குலத்தவர் இமயமலையில் உள்ள சிவலிங்கத்தைக் காவல் காத்தனர் என்றும் கூறப்படுகிறது. மற்றொரு ஐதீகம், சிவபெருமான் 48,000 லிங்கங்களைப் பாதுகாக்க 48 நபர்களைப் படைத்ததாகவும், அவர்களே ஒக்கலிகர்களின் மூலவர்கள் என்றும் கூறுகிறது. மூன்றாவது கதை, மகாபாரத காலத்தில் அர்ஜுனன் உயிர்ப்பித்த ஒரு குழந்தையிலிருந்து இச்சமூகம் தோன்றியது எனக் கூறுகிறது. இன்னொரு பாடபேதம், சிவபெருமானின் வாகனமான நந்தியுடன் பூமிக்கு வந்த மக்கள் உணவுப் பஞ்சத்தைப் போக்க உழவுத் தொழிலை மேற்கொண்டு ‘போஜகர்’ என்றும், பின்னர் ‘ஒக்கலிகர்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டனர் எனக் கூறுகிறது.
தமிழக ஆவணங்களில் காணப்படும் மற்றொரு பாரம்பரியக் கதையின்படி, இவர்கள் இக்ஷ்வாகு வம்சத்தையோ, கங்க குல சத்திரிய வம்சத்தையோ சேர்ந்தவர்கள் என்றும், இராமாயண மற்றும் மகாபாரத காலத்தில் அரச குடும்பத்தினராகவும், படைவீரர்களாகவும் விளங்கியவர்கள் என்றும் கூறப்படுகிறது. முகலாயப் படையெடுப்பின்போது இஸ்லாமிய மதத்தை ஏற்க மறுத்து, தங்கள் சமூகப் பெண் ஒருவரை மணம் முடிக்கக் கோரிய ஒரு முஸ்லிம் மன்னனிடமிருந்து தப்பியோட, கர்நாடக பகுதிகளிலிருந்து தெற்கு நோக்கி இடம்பெயர்ந்தனர் என்று செவிவழிச் செய்திகள் கூறுகின்றன. இக்கதை மதுரை அரசு ஆவணங்களிலும், காஞ்சி வரதராஜ பெருமாள் கோவில் பதிவுகளிலும் இடம்பெற்றுள்ளதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
இவ்வாறான தோற்றக் கதைகள் ஒரு பொதுவான நோக்கத்தை பகிர்ந்துகொள்கின்றன: சமூகத்தை உயர் குலத்தோடும், தெய்வீகத் தோற்றத்தோடும் இணைத்து, சமூக கௌரவத்தை நிலைநாட்டுவது. இந்திய சமூகவியல் ஆய்வாளர் சூசன் பேய்லி (Susan Bayly) குறிப்பிடுவது போல், காலப்போக்கில் பல சமூகங்கள் தங்கள் சமூக அந்தஸ்தை உயர்த்திக் கொள்ள சத்திரிய அடையாளத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ளன.
3. வரலாற்றுப் பின்னணி — கர்நாடக அரச மரபுகளும் ஒக்கலிகர்களும்
ஒக்கலிகர் சமூகம் வெறும் விவசாயிகளாக மட்டும் இல்லாமல், ‘அக்ரோ-மார்ஷியல்’ (agro-martial) அதாவது விவசாயமும் போர்த்தொழிலும் இணைந்த ஒரு சமூகமாக வரலாற்றில் அறியப்படுகிறது. பண்டைக் கர்நாடகாவை ஆண்ட மேற்கு கங்க வம்சம் (Western Gangas), ராஷ்டிரகூட வம்சம் (Rashtrakutas) ஆகியவை ஒக்கலிக வம்சாவளியைச் சேர்ந்திருக்கலாம் என்று சில வரலாற்றாய்வுகள் கருதுகின்றன. கி.பி. 100 முதல் 500 வரையிலான காலகட்டத்தில் தமிழ்நாட்டின் சில பகுதிகளை ஆண்ட களப்பிரர்கள் மற்றும் கன்னட வடுகர்கள் இச்சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களே எனவும் ஒரு கருத்து நிலவுகிறது.
பழைய மைசூரு பிரதேசத்தில் (Old Mysore Region) ஒக்கலிகர் மக்கள் தொகையிலும், அரசியல் மற்றும் பொருளாதார செல்வாக்கிலும் முதன்மையான இடத்தை வகித்தனர். மைசூரு சமஸ்தானத்தின் மிகப் பெரிய சமூகமாக இவர்கள் இருந்தனர். வங்களூர், சிக்கபள்ளாபுரா, கோலார், தும்கூர், ராமநகரா ஆகிய மாவட்டங்களில் இச்சமூகத்தைச் சேர்ந்த தலைவர்கள் பல்வேறு சிற்றரசுகளை ஆண்டனர்.
இவ்வரச குடும்பங்கள் கலை, பண்பாடு மற்றும் வணிகத்தை ஆதரித்தனர். எனினும், பீஜப்பூர் ஆதில் ஷாஹி சுல்தான்களும், பின்னர் ஹைதர் அலியும் ஒக்கலிக தலைவர்களை ஒடுக்கியதால், மைசூரு ஒடையர் குடும்பத்தைப் போன்று ஒரு தனி அரச பரம்பரையாக ஒக்கலிகர்கள் தொடர்ந்திருக்க முடியவில்லை என வரலாற்றாசிரியர்கள் கூறுகின்றனர். அரசியல் அதிகாரத்தை இழந்த பின்னர், இச்சமூகத்தினர் மீண்டும் விவசாயத்தையே முதன்மைத் தொழிலாகக் கொண்டு தொடர்ந்தனர். பின்னாளில் கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணை (K.R.S. Dam) கட்டப்பட்டதன் மூலம் மாண்டியா, மைசூரு பகுதிகளில் பாசன வசதி பெருகி, இச்சமூகத்தின் விவசாய வளர்ச்சிக்கு உறுதுணையாக அமைந்தது.
காலனிய கால ஆவணங்களான எட்கர் தர்ஸ்டனின் ‘Castes and Tribes of Southern India’ (1909) நூலில், ஒக்கலிகர்/காப்பிலியர் சமூகத்தினர் விவசாயத்திலும், போர்த் தொழிலிலும் திறமைமிக்கவர்கள் எனக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இது இச்சமூகத்தின் இரட்டைப் பணிநிலையை (dual role) — உழவும் படைவீரமும் — உறுதிப்படுத்துகிறது.
படம் 3: ஒக்கலிகர்/காப்பிலியர் சமூகம் தொடர்பான வரலாற்றுக் காலக்கோடு (கருத்துப் படம்).
4. கெம்பே கவுடாவும் பெங்களூரு நகர நிறுவனமும்
ஒக்கலிகர் சமூகத்தில் மிக முக்கியமான வரலாற்று ஆளுமையாகக் கருதப்படுபவர் நாடப்ரபு கெம்பே கவுடா I (Kempe Gowda I, 1513–1569). மொரசு ஒக்கலிக சமூகத்தில், பெங்களூருவின் யலஹங்கா பகுதியில் பிறந்த இவர், விஜயநகர பேரரசின் கீழ் யலஹங்கா நாட்டின் தலைவராக விளங்கினார். விஜயநகர பேரரசர் கிருஷ்ணதேவராயரால் ‘சிக்கராய’ என்னும் பட்டம் அளிக்கப்பட்டது.
1537ஆம் ஆண்டு கெம்பே கவுடா ஒரு மண் கோட்டையையும் நந்தி கோயிலையும் கட்டி, இன்றைய பெங்களூரு நகரத்தின் அடித்தளத்தை அமைத்தார். இந்நகரை அவர் ‘கண்டு பூமி’ (வீரர்களின் நிலம்) என்று அழைத்தார். நகரத் திட்டமிடலில் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்த அவர், வணிகத் தொழில்களின் அடிப்படையில் தெருக்களைப் பிரித்தார் — பருத்தி வணிகத்திற்கு அரலேபேட்டை, அரிசி வணிகத்திற்கு அக்கிபேட்டை, வளையல் வணிகத்திற்கு பாலேபேட்டை, மட்பாண்ட வணிகத்திற்கு கும்பாரபேட்டை என பெயரிட்டார். மேலும் நகரின் எல்லைகளைக் குறிக்கும் நான்கு கோபுரங்களைக் கட்டினார்; அவை இன்றும் மேக்ரி வட்டம், லால்பாக் பூங்கா, கெம்பாம்புதி ஏரி, உள்சூர் ஏரி அருகே காணப்படுகின்றன.
விஜயநகர பேரரசு வீழ்ச்சியடைந்த பின்னர், கெம்பே கவுடா குடும்பம் சுதந்திரம் பிரகடனப்படுத்தினாலும், 1638இல் பீஜப்பூர் ஆதில் ஷாஹி படை கெம்பே கவுடா IIIஐத் தோற்கடித்தது. பின்னர் இப்பகுதி மொகலாயர் வசம் சென்று, மைசூரு அரசர் சிக்கதேவராய ஒடையருக்கு விற்கப்பட்டது. இன்று பெங்களூரு சர்வதேச விமான நிலையம் ‘கெம்பேகவுடா சர்வதேச விமான நிலையம்’ என அவரது நினைவாக பெயரிடப்பட்டுள்ளது; அவரது பிறந்த நாள் ‘கெம்பேகவுடா ஜெயந்தி’ எனக் கர்நாடக அரசால் கொண்டாடப்படுகிறது.
5. கர்நாடகாவிலிருந்து தமிழகத்திற்கு இடப்பெயர்ச்சி
ஒக்கலிகர்/காப்பிலியர் சமூகத்தினர் கர்நாடகாவின் மாண்டியா, ஹாசன், தும்கூர், சித்ரதுர்கா, மைசூரு ஆகிய பகுதிகளிலிருந்து காலப்போக்கில் தமிழகத்தை நோக்கி இடம்பெயர்ந்தனர். இவ்விடப்பெயர்ச்சிக்கு பல காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன: அரசியல் மாற்றங்கள், படையெடுப்புகள், தொழில் வாய்ப்புத் தேடல், மற்றும் மத அடிப்படையிலான அச்சுறுத்தல்கள்.
பாமினி சுல்தான்கள் (Bahmani Sultanate) மைசூருப் பகுதிகளை ஆக்கிரமித்தபோது, ‘அந்நிய மதத்தைச் சேர்ந்த மக்களுடன் நமக்கு என்ன கலப்பு’ என எண்ணி, பலர் அங்கிருந்து நகர்ந்து மேட்டூர், ஈரோடு, சேலம், நாமக்கல், கரூர், திண்டுக்கல் ஆகிய பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்ந்தனர். மற்றும் சிலர் கோயம்புத்தூர், பொள்ளாச்சி, உடுமலைப்பேட்டை ஆகிய பகுதிகளுக்கும் சென்றனர். இங்கு தமிழர்களுடன் கலந்து, மொழி, பழக்கவழக்கங்களில் தமிழாக்கம் அடைந்து, ‘கவுடர்’, ‘கவுண்டர்’ என்னும் பெயர்களில் அறியப்படலாயினர்.
மற்றொரு பிரிவினர் காஞ்சிபுரம் வழியாகத் தமிழகத்திற்குள் நுழைந்து, பின்னர் கோயம்புத்தூர், தேனி, மதுரை, திண்டுக்கல், திருநெல்வேலி, ஈரோடு, கிருஷ்ணகிரி ஆகிய மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைத் தொடர்ச்சிக்கு அருகிலுள்ள பகுதிகளில் குடியேறினர் என காஞ்சி வரதராஜ பெருமாள் கோயில் பதிவுகள் குறிப்பிடுவதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆந்திராவை நோக்கிச் சென்றவர்கள் திலகா, ரெட்டி, காப்பு போன்ற பெயர்களில் அறியப்பட்டனர்.
இந்த இடப்பெயர்ச்சி வரலாறு, ஒரே மூலத்திலிருந்து தோன்றிய ஒரு சமூகம் புவியியல் பரவலின் காரணமாக மொழி, பழக்கவழக்கம், பெயர் ஆகியவற்றில் எவ்வாறு வேறுபடலாம் என்பதற்கு ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். இன்று காவிரி நதி தொடங்கும் இடமான கூர்க் (கொடகு) பகுதியிலிருந்து சேலம் வரையிலான பரந்த பகுதியில் இச்சமூகத்தினர் விவசாயம் செய்து வருகின்றனர்; ஓசூர், தர்மபுரி போன்ற மலைப்பாங்கான பகுதிகளிலும் சிறந்து விளங்குகின்றனர்.
6. உட்பிரிவுகள் — ஒக்கலிகர் மற்றும் காப்பிலியர் கிளைகள்
பெரும்பாலான தென்னிந்திய சாதிகளைப் போலவே, ஒக்கலிகர்/காப்பிலியர் சமூகமும் ஏராளமான உட்பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வுட்பிரிவுகள் பொதுவாகப் பூர்வீகம், தொழில், மொழி, மற்றும் கலாச்சாரப் பழக்கவழக்கங்களின் அடிப்படையில் உருவாயின. திருமண உறவுகள் பெரும்பாலும் இதே உட்பிரிவுகளுக்குள்ளேயே நிகழ்கின்றன; ஒரே கிளையிலோ, சகோதரக் கிளையிலோ திருமணம் செய்வது தவிர்க்கப்படுகிறது.
கன்னட மொழியில் இவ்வுட்பிரிவுகள் ‘பாலி’ (Bali), ‘பெடகு’ (Bedagu), ‘குடும்ப’ (Kutumba), ‘கோத்திரம்’ (Gotra) அல்லது வெறுமனே ‘ஒக்கலு’ (Okkalu) என்று அழைக்கப்படுகின்றன — இச்சொற்கள் அனைத்தும் ‘குடும்பம்’ அல்லது ‘குலம்’ எனப் பொருள்படும். ஒவ்வொரு கிளையும் ஒரு மூதாதையர், முதன்மைத் தொழில், அல்லது பறவை/விலங்கு/பொருள் ஆகியவற்றின் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. இக்கிளைகளுக்கிடையேயான திருமணத் தடையை நிர்ணயிக்கும் கருத்தாக்கமாக ‘மனை தேவரு’ (Mane Devaru) அல்லது ‘தேவர வொக்கலு’ (Devara Vokkalu) என்பது விளங்குகிறது — அதாவது, ஒரே ‘குலதெய்வ ஜோடியை’ (divine couple) வழிபடும் குடும்பங்கள் ஒரே கிளையாகக் கருதப்பட்டு, அவர்களிடையே திருமணம் தடைசெய்யப்படுகிறது; வேறு கிளையினருடன் மட்டுமே திருமண உறவு அனுமதிக்கப்படுகிறது. மானுடவியல் ஆய்வாளர் எம்.என். ஸ்ரீனிவாஸ் தன் ‘Marriage and Family in Mysore’ நூலில், கிட்டத்தட்ட அனைத்து பிராமணரல்லாத சாதிகளிலும் (ஒக்கலிகர் உட்பட) இக்குல அடிப்படையிலான திருமணத் தடை நடைமுறையில் இருப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார்.
6அ. முக்கிய ஆவணப்படுத்தப்பட்ட உட்பிரிவுகள் — தனித்தனி விளக்கம்
கீழ்க்காணும் பிரிவுகள், கல்வெட்டு ஆதாரங்கள், காலனிய கால மானுடவியல் பதிவுகள் (தர்ஸ்டன், ரைஸ்), மற்றும் தற்கால சமூகவியல் ஆய்வுகள் மூலம் தனித்தனியாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டவை. எஞ்சிய 90க்கும் மேற்பட்ட பெயர்களைக் கொண்ட பட்டியல்கள் (உட்பிரிவு 6ஆ-இல் தரப்பட்டுள்ளவை) பெரும்பாலும் சமூக சங்க ஆவணங்களிலும் வாய்மொழி மரபிலும் மட்டுமே பதிவாகியுள்ளன; அவை ஒவ்வொன்றின் தனித் தோற்றம், வரலாறு பற்றிய சுயேச்சையான ஆய்வு எதுவும் இதுவரை வெளியிடப்படவில்லை என்பதை வாசகர் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.
கங்கடிகார ஒக்கலிகர் (Gangadikara) — எண்ணிக்கையில் ஒக்கலிகர் சமூகத்தில் மிகப் பெரிய பிரிவு இதுவே. மைசூரு, மாண்டியா, சாமராஜநகர், ஹாசன், பெங்களூரு, ராமநகரா, துமகூரு ஆகிய மாவட்டங்களில் அதிக அளவில் காணப்படுகின்றனர். பண்டைய கங்க வம்சத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பின், அவ்வம்சத்தவர் இந்து மதத்திற்குத் திரும்பியபோதும் சில சமண நடைமுறைகளைத் தக்கவைத்துக் கொண்டனர் என்றும், அதிலிருந்தே கங்கடிகார பிரிவு தோன்றியிருக்கலாம் என்றும் வாய்மொழி மரபு கூறுகிறது. இப்பிரிவில் ‘பெடகு’ எனப்படும் 40 வெளிக்குலக் (exogamous) கிளைகள் உள்ளன.
மொரசு ஒக்கலிகர் (Morasu) — பெங்களூரு, துமகூரு, ஓசூர் ஆகிய எல்லைப் பகுதிகள் ஒரு காலத்தில் ‘மொரசு நாடு’ என அழைக்கப்பட்டு, இப்பிரிவினரின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தது. மொரசு ஒக்கலிகர்கள் கன்னடம் மற்றும் தெலுங்கு ஆகிய இரு மொழிகளையும் பேசுகின்றனர். இப்பிரிவில் மொரசு (நேரடி), முசுக்கு, பள்ளியட சீமை, ரெட்டி என நான்கு உள்-வெளிக்குலப் பிரிவுகள் உள்ளன. பெங்களூரு நகர நிறுவனர் கெம்பே கவுடா இப்பிரிவைச் சேர்ந்தவர்.
குஞ்சிடிக ஒக்கலிகர் (Kunchitiga) — துமகூரு, பெங்களூரு, மைசூரு, சித்ரதுர்கா மாவட்டங்களில் காணப்படுபவர்கள். வரலாற்று ரீதியாக நிலவுடைமையாளர்களாகவும் வணிகர்களாகவும் விளங்கியவர்கள். ஜல்தி பாப்பராயா என்னும் நாட்டார் கதையின்படி, முஸ்லிம் படையெடுப்பாளர்களிடமிருந்து தப்பி வடக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கி இடம்பெயர்ந்த இவர்கள், முதலில் விஜயநகரத்திலும், பின்னர் சித்ரதுர்கா மாவட்டம் நந்தன ஹொசூரிலும் குடியேறி, இறுதியாக சிராவை (Sira) தங்கள் தலைமையிடமாகக் கொண்டனர். சேயுண (யாதவ) வம்சத்துடன் இவர்களுக்குத் தொடர்பு இருக்கலாம் என வரலாற்றாய்வாளர்கள் சிலர் கருதுகின்றனர். ஒக்கலிகர்களின் ஒரு உட்பிரிவாகக் கருதப்பட்டாலும், அரசு பட்டியல்களில் குஞ்சிடிகர் தனியாகப் பட்டியலிடப்படுகின்றனர்.
நமதாரி ஒக்கலிகர் (Namdhari) — இப்பிரிவினர் தங்களை நேரடியாக ‘ஒக்கலிகர்’ எனும் மூலப் பெயருடன் அடையாளப்படுத்திக் கொள்பவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்; பெயரின் பொருளே ‘பெயரைத் தாங்குபவர்’ (name-bearer) எனும் கருத்தில் அமைந்துள்ளது.
ஹலாக்கி ஒக்கலிகர் (Halakki) — வட கன்னட மாவட்டத்தில், மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அடிவாரத்தில் வாழும் ஒரு பழங்குடி இனக்குழு. இவர்கள் மற்ற ஒக்கலிகர் பிரிவுகளிலிருந்து தனித்தன்மை வாய்ந்தவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர். ‘அச்சகன்னடம்’ என்னும் ஒரு தனித்துவமான கன்னட மொழிவழக்கைப் பேசும் இவர்கள், 400 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பெண்களே சமூகத்தை ஒன்றிணைக்கும் மையப் பங்கை வகிக்கின்றனர் — வயல் வேலை, கிராமப் பொருளாதாரம், சமூக நடவடிக்கைகள் அனைத்திலும் பெண்களின் பங்களிப்பு முதன்மையானது. கண்ணாடி/உலோக வளையல்கள், அடுக்கு மணி மாலைகள் அணிந்த தனித்துவமான ஆடை மரபைக் கொண்டவர்கள். நாட்டுப்புறப் பாடகியான சுக்ரி பொம்மகவுடா, இப்பிரிவைச் சேர்ந்தவராக பத்மஸ்ரீ விருது பெற்றவர். சிவன்-பார்வதி தொடர்பான ஒரு புராணக் கதை இவர்களின் தோற்றத்தை விளக்குகிறது — பார்வதி மண்ணையும் பாலையும் கலந்து உருவாக்கிய பொம்மைகளுக்கு சிவன் உயிர் கொடுத்து, வயல் வேலைக்கு உதவும்படி அனுப்பினார் என்பது அக்கதை.
ரெட்டி ஒக்கலிகர் (Reddy Vokkaliga) — ஆந்திரா எல்லைப் பகுதிகளிலும், மொரசு நாட்டுப் பகுதியிலும் காணப்படுபவர்கள். ஒக்கலிகர் சமூகத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவர்களாகக் கருதப்பட்டாலும், ஆந்திராவின் ரெட்டி சமூகத்துடன் நேரடி இனத் தொடர்பு இல்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது; பெயர் ஒற்றுமையின் காரணமாக இவ்விரு சமூகங்களும் அடிக்கடி குழப்பப்படுகின்றன.
கௌண்டர்/கவுடா என்னும் பட்டப்பெயர் — தமிழகத்தில் ஒக்கலிகர் சமூகத்தினர் பொதுவாக ‘கவுண்டர்’ அல்லது ‘கவுடர்’ எனும் பட்டப்பெயரையும், கர்நாடகாவில் ‘கவுடா’ அல்லது ‘ஹெக்டே’ எனும் பட்டப்பெயரையும் சூட்டிக் கொள்கின்றனர். இப்பட்டப்பெயர்கள் பண்டைக் கன்னட கல்வெட்டுகளில் காணப்படும் ‘கமுண்ட’, ‘கவுண்ட’, ‘கௌண்ட’ போன்ற பழைய சொற்களிலிருந்து பரிணமித்தவை; அவை நிலவரி வசூலிப்பாளர், படைப்பணி புரிபவர் என்னும் பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டன.
6ஆ. உட்பிரிவுகளின் முழுமையான பட்டியல்
கீழே தரப்பட்டுள்ள பெயர்கள் ஒக்கலிகர்/காப்பிலியர் சமூக சங்க ஆவணங்கள் மற்றும் வாய்மொழி மரபிலிருந்து திரட்டப்பட்டவை. நேர்மையான அறிவியல் நோக்கில் ஒரு முக்கியக் குறிப்பு: இப்பட்டியலிலுள்ள ஒவ்வொரு பெயருக்கும் தனித் தோற்றம், வரலாறு, அல்லது பொருள் விளக்கம் பற்றிய சுயேச்சையான ஆய்வுப் பதிவுகள் பொதுவெளியில் கிடைக்கவில்லை. எனவே, ஒவ்வொரு பெயருக்கும் தனித்தனியாகக் கதை அல்லது வரலாறு கற்பனை செய்து எழுதுவது தவறான தகவலைப் பரப்பும் அபாயம் உடையது என்பதால், அவ்வாறு செய்யப்படவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, மேலே (6அ) விரிவாக விளக்கப்பட்ட முக்கிய, ஆவணப்படுத்தப்பட்ட பிரிவுகளுடன் இணைத்துப் பார்க்கும் வகையில், முழுமையான பெயர்ப் பட்டியலை மட்டும் இங்கு துல்லியமாகத் தந்துள்ளோம். இப்பெயர்கள் பற்றிய கூடுதல் விவரங்களுக்கு உரிய பிராந்திய சமூக சங்கங்களையோ, குடும்ப பெரியோர்களையோ அணுகுவது சிறந்தது.
கர்நாடகாவில் பரவலாக அறியப்படும் முக்கிய உட்பிரிவுகளாவன: மொரசு ஒக்கலிகர், கங்கடிகார் ஒக்கலிகர் (Gangadikara), நமதாரி ஒக்கலிகர் (Namadhari), குஞ்சடிக ஒக்கலிகர் (காப்பிலியர்), குஞ்சிடிக ஒக்கலிகர் (Kunchitiga), நொனப ஒக்கலிகர் (Nonaba), ரோதாகாரு ஒக்கலிகர், ஹலிகார் ஒக்கலிகர், ரெட்டி ஒக்கலிகர் (ஆந்திரா), குடி ஒக்கலிகர், க்ராமா ஒக்கலிகர் (Grama Vokkaliga), சோழ ஒக்கலிகர், கீரைகார ஒக்கலிகர், தரப்பாடி ஒக்கலிகர், காப்பு ஒக்கலிகர், முசுக்கு ஒக்கலிகர் (முசுகு ரெட்டி), கோட்டே ஒக்கலிகர், ஹலாக்கி ஒக்கலிகர் (Halakki Vokkaliga — வட கன்னட மாவட்டத்தில் வாழும் ஒரு பழங்குடி இனக்குழு), உப்பில கொலகா ஒக்கலிகர், தாச ஒக்கலிகர், ஹொசதேவரு ஒக்கலிகர், ஜொகி ஒக்கலிகர், செட்டி ஒக்கலிகர், கொடவா ஒக்கலிகர் (கூர்க் பகுதி), கங்கட்கர்/கங்கடிகர் (கங்க சத்திரிய வம்சாவளி எனக் கருதப்படுபவர்), கொடகு ஒக்கலிகர் ஆகியன. மொத்தமாக 102 உட்பிரிவுகள் இச்சமூகத்தில் இருப்பதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
தமிழகத்தில் காப்பிலியர் சமூகத்தில் 48 உட்பிரிவுகள் (பெடகு எனப்படும் கிளைகள்) உள்ளன. இவை பசலேனவரு, ஜனகல்லுனவரு, அரசனவரு, ஜலெடனவரு, ராகெனவரு, ஹவினவரு, அட்டேனவரு, ஆலுவனவரு, தான்யாடவரு, எரடுகீரேயவரு, கரடெனவரு, ஹாலனவரு, சூரியனவரு, உண்டேனவரு, எம்மேனவரு, யாரேனவரு, ஹுலியாரு, செட்டேனவரு, கொநேனவரு, அல்பேனவரு, பெல்லேனவரு, அண்டேனவரு, ஜீரிகேனவரு, கட்டாரடவரு, வனமனவரு, காக்கேனவரு, மெனுசேனவரு, கம்பளியவரு, இழையவரு, மைனவரு, அரலேனவரு, கரிகேரு, சாரங்கடவரு, ராவுத்தடவரு, ஹுத்தடவரு, கொடியாவரு, ஜாரியவரு, காலேனவரு, படவனவரு, தசலேனவரு, உருளியெனவரு, அஷ்டேனவரு, சாஷ்ட்ரடவரு, தமகுதியவரு, கொக்கேனவரு, கள்ளேதேவரு, மீஷ்லேனவரு, வொலகள்ளேரரு ஆகியனவாகும்.
இவை தவிர, தமிழகத்தில் மட்டும் காணப்படும் கூடுதல் கிளைகளாக கள்ளகன்டெயவரு, ஜக்கேலதேவரு, தான்டடவரு, கொட்டகெரினவரு, சாக்குவல்லேரு, கொடெஹல்லியவரு, சௌந்திரியாரு, கரவனவரு, ஹுட்டெனவரு, அரமணாரு, நிம்பேனவரு, தேவனவரு, ஹாலகட்டானவரு, உறவினவரு, கன்னசேர்வை, லோக்கனவாரு ஆகியனவும் பதிவாகியுள்ளன. மேலும், காப்பிலியர் சமூகம் நான்கு பரந்த பிரிவுகளாகவும் வகைப்படுத்தப்படுகிறது: வொக்கலிகர் (விவசாயம் செய்பவர்கள்), மூறு பாலயநூறு (மூன்று வளையல் அணிபவர்கள்), பொட்டு கட்டொரு (பொட்டு/தாலி அணிபவர்கள்), வெக்குலத்தொடு (போர்த் தொழில் புரிபவர்கள்).
நீலகிரி மலைப் பகுதியில் வாழும் படுகர் சமூகத்திலும் உதயா, அருவா, அதிகாரி, கனகா, படகா, டொரிய உள்ளிட்ட 18 உட்பிரிவுகள் உள்ளன. இவ்வளவு பரந்த உட்பிரிவு அமைப்பு, இச்சமூகம் நீண்ட காலமாக பல புவியியல், சமூக, தொழில் சூழல்களில் பரவி வளர்ந்திருப்பதைக் காட்டுகிறது.
இவ்வுட்பிரிவுகளுள் எண்ணிக்கையிலும் அரசியல் செல்வாக்கிலும் முதன்மையானவை என இன்று பொதுவாகக் குறிப்பிடப்படுபவை: கங்கடிகார ஒக்கலிகர் — பழைய மைசூரு பிராந்தியத்தில் (மாண்டியா, மைசூரு, ராமநகரா) அதிக அளவில் காணப்படுபவர்கள்; பெயரளவில் பண்டைய கங்க வம்சத்துடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றனர். மொரசு ஒக்கலிகர் — பெங்களூரு கிராமப்புறம், கோலார், துமகூரு பகுதிகளில் வாழ்பவர்கள்; கெம்பே கவுடா குடும்பம் இப்பிரிவைச் சேர்ந்தது. குஞ்சிடிக ஒக்கலிகர் — துமகூரு, சிக்கமகளூரு பகுதிகளில் காணப்படுபவர்கள். நொனப ஒக்கலிகர் — ஒரு காலத்தில் ‘நொனம்ப நாடு’ என அழைக்கப்பட்ட, இன்றைய கோலார்-சித்தூர் எல்லைப் பகுதியுடன் தொடர்புடையவர்கள். ஹலாக்கி ஒக்கலிகர் — வட கன்னட மாவட்டக் கடலோரப் பகுதியில் வாழும், தனித்துவமான ஆடை-அணிகலன் மரபுகளைக் கொண்ட ஒரு பழங்குடி இனக்குழுவினர்.
இந்த உட்பிரிவுகள் ஒவ்வொன்றும் திருமண உறவு வட்டத்தை (marriage circle) தனித்தனியாகப் பேணி வந்தாலும், மொழி (கன்னடம்/தமிழ்), சமய நம்பிக்கை (சைவம்), மற்றும் விவசாயப் பொருளாதாரம் ஆகியவற்றால் ஒரு பொதுவான ‘ஒக்கலிகர்’ குடையின் கீழ் இணைக்கப்படுகின்றன. இத்தகைய பல அடுக்கு உட்பிரிவு அமைப்பு, தென்னிந்திய சாதி அமைப்புகளின் பொதுவான ஒரு பண்பாகும்.
படம் 2: முக்கிய உட்பிரிவுகளின் அமைப்பைக் காட்டும் கருத்துப் படம்.
7. வர்ண முறையும் சத்திரிய அந்தஸ்துக் கோரிக்கையும்
பண்டைய இந்திய சமூக அமைப்பில் நால்வகை வர்ணங்கள் — பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் — என வகைப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. மனுநீதி நூலின்படி, சத்திரியர் பிரிவினர் ஆட்சிப் பொறுப்பையும், போர்த் தொழிலையும் மேற்கொள்பவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். இராமன், கிருஷ்ணன் போன்ற இதிகாசக் கதாபாத்திரங்களும், கௌதம புத்தரும், வர்த்தமான மகாவீரரும் சத்திரிய குலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எனக் கூறப்படுகிறது.
வரலாற்று ஆய்வாளர் ரொமிலா தாப்பர் (Romila Thapar) குறிப்பிடுவது போல, இவ்வர்ணாசிரம முறை சமூக ஒழுங்கையும் கடமைகளையும் வரையறுத்தது. ஆனால் காலப்போக்கில், பல்வேறு சாதிக் குழுக்களும் தங்களை சத்திரியர்களாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் முயற்சியில் ஈடுபட்டதாக சமூகவியலாளர் சூசன் பேய்லி விவரிக்கிறார். ஆட்சியுரிமை, போர்த்தொழில், நிலவுடமை ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு தங்கள் நிலையை நிலைநாட்ட முயன்ற பல சமூகங்களில் ஒக்கலிகர்/காப்பிலியர் சமூகமும் ஒன்று.
இச்சமூகம் தன்னை இக்ஷ்வாகு வம்சத்தையோ, கங்க குல சத்திரிய வம்சத்தையோ சேர்ந்ததாகக் கூறிக்கொள்வதும், ‘கங்கடிகர் (கங்க சத்ரியா) ஒக்கலிகர்’ எனும் உட்பிரிவு பெயரும் இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. இத்தகைய கோரிக்கைகள் இந்திய சாதி அமைப்பில் பொதுவான ஒரு நிகழ்வு என்பதை மானுடவியலாளர் எம். என். ஸ்ரீனிவாஸ் (M. N. Srinivas) ‘சமஸ்கிருதமயமாக்கல்’ (Sanskritisation) என்னும் கருத்தாக்கத்தின் மூலம் விளக்குகிறார் — அதாவது, ஒரு சாதிக் குழு தன் சடங்குகள், பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் தோற்றக் கதைகளை உயர் சாதி மரபுகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைத்து, சமூக அந்தஸ்தை உயர்த்திக் கொள்ளும் செயல்முறை.
தற்கால கர்நாடக அரசு வகைப்பாட்டில், ஒக்கலிகர் சமூகம் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் (OBC) பட்டியலின் கீழ், ‘3A’ எனும் ஒதுக்கீட்டுப் பிரிவில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. எனினும், அரசியல் மற்றும் நிலவுடைமை செல்வாக்கின் அடிப்படையில் இச்சமூகம் ஒரு பலம் வாய்ந்த, முன்னேறிய சமூகமாகவே பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது.
8. குல தெய்வ வழிபாடு
காப்பிலியர்/ஒக்கலிகர் சமூகத்தில் குல தெய்வ வழிபாடு ஒரு முக்கிய பண்பாட்டுக் கூறாக விளங்குகிறது. இச்சமூகத்தின் குல தெய்வங்கள் பெரும்பாலும் அக்குலத்திலேயே பிறந்து வாழ்ந்த பெண்களாக இருப்பது ஒரு சிறப்பியல்பு. இது கேரளாவின் நாயர் சமூகம் போன்ற பிற தென்னிந்தியச் சமூகங்களிலும் காணப்படும் மூதாதையர் வழிபாட்டு மரபுடன் ஒப்பிடத்தக்கது என ஆய்வாளர் சி. ஜே. புல்லர் (C. J. Fuller) குறிப்பிடுகிறார்.
இக்குல தெய்வங்கள் குடும்பத்தையும் வம்சத்தையும் பாதுகாப்பவர்களாக நம்பப்படுகின்றனர். வெள்ளமாலை, வீருமாரம்மன், வீருபொம்மக்கா, வீருமுத்தம்மா, வீருமல்லம்மா, சவுடம்மா, வீருநாகம்மா, வீருகண்ணம்மா, சேவியம்மா, மதுமுத்தம்மா, வீருமாத்தியம்மா, எரசிக்கம்மா, வீருதம்மா உள்ளிட்ட பல பெயர்களில் இக்குல தெய்வங்கள் வழிபடப்படுகின்றன. பல தெய்வங்களின் பெயர்களில் இடம்பெறும் ‘வீரு’ எனும் முன்னொட்டு, வீரச் செயல்கள் அல்லது தியாகங்கள் புரிந்த பெண்களை தெய்வ நிலைக்கு உயர்த்தியிருக்கக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகிறது.
இக்குல தெய்வங்களுக்குக் கோயில்கள் அமைத்து, குறிப்பிட்ட காலங்களில் சடங்குகளும் விழாக்களும் நடத்தப்படுகின்றன. இது சமூக ஒருங்கிணைப்பிற்கும், பாரம்பரியப் பேணுதலுக்கும், ஒரே குலத்தைச் சேர்ந்தவர்களிடையே உறவுகளை உறுதிப்படுத்துவதற்கும் பயன்படுகிறது. குல தெய்வ வழிபாடு என்பது வெறும் மத நம்பிக்கை மட்டுமன்றி, வம்ச அடையாளத்தையும், பெண்களின் பங்களிப்பையும் கௌரவிக்கும் ஒரு சமூகச் செயல்பாடாகவும் கருதப்படுகிறது.
9. திருமண மற்றும் சமூக பழக்கவழக்கங்கள்
காப்பிலியர்/ஒக்கலிகர் சமூகத்தின் பழக்கவழக்கங்கள் பிராந்தியத்திற்குப் பிராந்தியம் மாறுபடுகின்றன. தமிழகத்தில் திண்டுக்கல், மதுரை, தேனி மாவட்டங்களில் திருமணத்தின்போது பெண்களுக்குத் தாலி அணிவிக்கும் வழக்கம் இல்லை; ஆனால் கோயம்புத்தூர், ஈரோடு மாவட்டங்களில் தாலி அணியும் வழக்கம் நிலவுகிறது. இது ஒரே சமூகத்தினரிடையே பிராந்திய அடிப்படையிலான பழக்கவழக்க வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறது.
‘ஊர்கவுண்டர் நல்லா இருந்தா ஊரு நல்லா இருக்கும்’ என்பது இச்சமூகத்தின் பொது நம்பிக்கை. ஊர் கவுண்டர் அல்லது நாட்டாமை எனப்படும் தலைவர், சமூக விழாக்களில் முன்னிலை வகிப்பார். பஞ்சாயத்து முறையில் சமூகத்திற்குள் எழும் பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்ப்பு வழங்குவதும் இவரது பொறுப்பாகும். இத்தகைய பாரம்பரிய நிர்வாக அமைப்பு, மானுடவியலாளர் சி. ஜே. புல்லர் விவரிக்கும் தென்னிந்திய கிராம சாதிப் பஞ்சாயத்து மரபுகளுடன் ஒப்பிடத்தக்கது.
தென்னிந்தியாவின் பல திராவிட சமூகங்களில் தாலி அணியாத வழக்கம் காணப்படுகிறது — நீலகிரியில் வாழும் தொதவர், கோட்டர், படகர் (படுகர்) சமூகங்கள்; கோதாவரி மாவட்ட மலைவாழ் கோயில் சமூகம்; கஞ்சம், விசாகப்பட்டினம் மாவட்ட கொண்டர் மற்றும் சவரர் சமூகங்கள்; கன்னட நாட்டின் காப்பிலியர், கொரகர், காடு குறும்பர், மொகயர், கார்வி சமூகங்கள் ஆகியன இதற்கு எடுத்துக்காட்டு. இந்த வழக்கம், மானுடவியலாளர் தாமஸ் டிராட்மேன் (Thomas Trautmann) கருதுவது போல், ஆரியமயமாக்கலுக்கு முந்தைய திராவிட கலாச்சாரத்தின் எச்சமாகக் கருதப்படலாம்.
காப்பிலியர் சமூக மக்கள் கரிய கண்ணாடி வளையல்களை அணியும் வழக்கமும், கார்வி இனத்தைச் சேர்ந்த பரதவர்கள் பொன்மணி (தாரைமணி) கழுத்தில் கட்டி மணமகளை பந்தலுக்கு அழைத்து வரும் வழக்கமும் பதிவாகியுள்ளன. இத்தகைய பன்முகப் பழக்கவழக்கங்கள் ஒவ்வொரு உட்பிரிவினரும் தத்தம் தனித்துவமான அடையாளத்தையும் மரபையும் காத்து வருவதைக் காட்டுகின்றன.
10. நீலகிரி படுகர் (பாடகா) சமூகம்
நீலகிரி மலைப் பகுதியில் வாழும் படுகர் இனத்தவர் ஒக்கலிகர் சமூகத்தின் ஒரு பிரிவினராகவும், காப்பு இனத்தின் உட்பிரிவினராகவும் கருதப்படுகின்றனர். நீலகிரியில் வாழும் 18 பழங்குடி இனங்களுள் ஒன்றான இவர்கள், படுகு என்னும் தனித்துவமான மொழியைப் பேசுகின்றனர். இம்மொழிக்கு எழுத்து வடிவம் இல்லை; இது இச்சமூகத்தின் வாய்மொழி பாரம்பரியத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.
படுகர்கள் நீலகிரியில் குடியேறிய காலம் குறித்து பல மாறுபட்ட கருத்துகள் நிலவுகின்றன. சிலர் அவர்கள் ஏறத்தாழ 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே குடியேறியதாகக் கூறுகின்றனர்; மற்றும் சிலர் 800 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே குடியேறியிருக்கலாம் எனக் கருதுகின்றனர். வேறு சில கருத்துகளின்படி, 12ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் 16ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் இடையே இவர்கள் நீலகிரி மலைக்கு வந்தனர் என ஆய்வாளர் பால் ஹாக்கிங்ஸ் (Paul Hockings) தன் ‘Ancient Hindu Refugees: Badaga Identity and Social History’ (1980) நூலில் கூறுகிறார். சுமார் 300 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்து பெருமளவில் படுகர்கள் நீலகிரியில் வாழத் தொடங்கியதாகவும் கருதப்படுகிறது.
நீலகிரியில் வாழும் படுகர்களை வடுகர், படகர், கௌடர் என்றும் அழைக்கின்றனர். இச்சமூகத்தில் உதயா, அருவா, அதிகாரி, கனகா, படகா, டொரிய உள்ளிட்ட 18 உட்பிரிவுகள் காணப்படுகின்றன. இந்த மாறுபட்ட கருத்துகள், படுகர் சமூகத்தின் குடியேற்ற வரலாறு இன்னும் முழுமையாக ஆய்வு செய்யப்படாத ஒரு தளமாக உள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது.
11. வொக்கலிகர சங்கமும் சமூக இயக்கமும்
20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், மைசூரு சமஸ்தானத்தில் ஒக்கலிகர் சமூகத்தின் சமூக, கல்வி மற்றும் பண்பாட்டு முன்னேற்றத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு 1905ஆம் ஆண்டு ‘வொக்கலிகர சங்கம்’ (Vokkaligara Sangha) நிறுவப்பட்டது. இதன் தலைமையகம் பெங்களூருவில் அமைந்துள்ளது.
1905இல் இச்சங்கம் மைசூருவில் பிராமணரல்லாதோர் இயக்கத்தின் (Anti-Brahmin Movement) ஒரு பகுதியாகவும் செயல்பட்டது. 1907இல் நடைபெற்ற இரண்டாவது ஆண்டு மாநாட்டில், மைசூரு மகாராஜா நேரடியாகக் கலந்துகொண்டு, மாணவர் விடுதி ஒன்றை அமைக்க நிலம் வழங்குமாறு கோரப்பட்டது. மகாராஜா இதற்கு ஆதரவு அளித்ததோடு, சமூகத்தின் பொது நலனுக்கும் கல்விக்கும் முழு ஒத்துழைப்பையும் வழங்குவதாக உறுதியளித்தார். மரப்பா, முனிசாமப்பா ஆகிய இருவர் தலைமையில் ரூ. 30,000 செலவில் விடுதி கட்டப்பட்டது; இதற்காக ரூ. 20,000 திரட்டப்பட்டு மெட்ராஸ் வங்கியில் (Bank of Madras) டெபாசிட் செய்யப்பட்டது.
இந்த சங்கத்தின் முயற்சிகள் காரணமாக, இச்சமூகத்தைச் சேர்ந்தோர் அரசியல், நிர்வாகம், கல்வி, நீதித்துறை உள்ளிட்ட பல துறைகளில் முன்னேற வாய்ப்பு பெற்றனர். இன்றளவும் வொக்கலிகர சங்கம் பல கல்வி நிறுவனங்களை நிறுவி நிர்வகித்து வருகிறது; பிராந்திய சங்கங்களும் இதன் கீழ் இணைந்து செயல்படுகின்றன.
12. குறிப்பிடத்தக்க ஆளுமைகள்
ஒக்கலிகர்/காப்பிலியர் சமூகம் அரசியல், நிர்வாகம், கல்வி, நீதி, கலை உள்ளிட்ட பல்வேறு துறைகளில் குறிப்பிடத்தக்க ஆளுமைகளை உருவாக்கியுள்ளது.
நாடப்ரபு கெம்பே கவுடா I — பெங்களூரு நகரத்தை 1537இல் நிறுவியவர். மொரசு ஒக்கலிக சமூகத்தில் யலஹங்காவில் பிறந்த இவர், விஜயநகர பேரரசின் நம்பிக்கைக்குரிய வம்சத் தலைவராக 46 ஆண்டுகள் ஆட்சி புரிந்தார். நகரத் திட்டமிடல், ஏரிகள் அமைத்தல், கோயில்கள் கட்டுதல் ஆகியவற்றில் அவரது பங்களிப்பு இன்றும் போற்றப்படுகிறது.
எச். டி. தேவ கவுடா — 1933இல் ஹாசன் மாவட்டம் ஹரதனஹள்ளியில் ஒரு ஏழை விவசாயக் குடும்பத்தில் பிறந்த இவர், இந்தியாவின் 11வது பிரதமராக (1996–97) பதவி வகித்தார். இதற்கு முன் 1994–96 காலகட்டத்தில் கர்நாடக முதலமைச்சராகவும் பணியாற்றினார். 1962இல் சுயேச்சை வேட்பாளராக ஹோளநரசிப்புர சட்டமன்றத் தொகுதியில் வெற்றி பெற்று அரசியலில் அடியெடுத்து வைத்த இவர், அவசரகாலத்தில் (1975–77) சிறை சென்றவர். ஜனதா தளம் (மதச்சார்பற்ற) கட்சியின் தேசியத் தலைவராக இன்றும் தொடர்கிறார். கர்நாடக ஓல்டு மைசூரு பிராந்தியத்தில் ஒக்கலிகர் சமூகத்தின் மிக முக்கியத் தலைவராகக் கருதப்படுகிறார்.
எஸ். எம். கிருஷ்ணா — கர்நாடக முன்னாள் முதலமைச்சரும், மஹாராஷ்டிரா முன்னாள் ஆளுநரும், இந்திய முன்னாள் வெளியுறவு அமைச்சருமான இவர், மாண்டியா மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒக்கலிக சமூகத் தலைவராவார். பெங்களூரு நகரத்தை ஒரு தகவல் தொழில்நுட்ப மையமாக வளர்த்தெடுப்பதில் அவரது முதலமைச்சர் பதவிக் காலம் (1999–2004) குறிப்பிடத்தக்கதாகக் கருதப்படுகிறது.
டி. கே. சிவக்குமார் — கர்நாடகா காங்கிரஸ் கட்சியின் மூத்த தலைவரும், தற்போதைய கர்நாடக துணை முதலமைச்சருமான இவர், ராமநகரா மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒக்கலிக சமூகத் தலைவராவார். கட்சி நிர்வாகத்திலும், அரசியல் மூலோபாயத்திலும் திறன்மிக்கவர் என அறியப்படுபவர்.
இவர்களைத் தவிர, டி. பானுமையா கவுடர் (மைசூரில் பானுமையா கலை, அறிவியல், பொறியியல் கல்லூரியை நிறுவியவர்), வி. கே. கணபதி (முன்னாள் தமிழ்நாடு ஒக்கலிகர் மகா ஜனசங்கத் தலைவர்), என்.எஸ்.கே. பொன்னையா கவுடர் (கூடலூர் சமூகத் தலைவர்), வி.பி. பாலசுப்பிரமணியன் (தமிழக சட்டப்பேரவை முன்னாள் துணை சபாநாயகர்) உள்ளிட்டோரும் இச்சமூகத்தின் பல்துறை பங்களிப்பிற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாவர்.
கே. செங்கல்ராய ரெட்டி — சுதந்திரத்திற்குப் பின் மைசூரு மாநிலத்தின் முதல் முதலமைச்சராகப் (1947–1952) பதவி வகித்த இவர், ஒக்கலிக சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். மாநில நிர்வாக அமைப்பை ஒழுங்குபடுத்துவதிலும், சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய ஆட்சி மாற்றத்தை நிலைநிறுத்துவதிலும் முக்கியப் பங்காற்றியவர்.
கெங்கல் ஹனுமந்தையா — 1908ஆம் ஆண்டு ராமநகரா அருகிலுள்ள லக்கப்பநஹள்ளியில் ஒரு ஒக்கலிக குடும்பத்தில் பிறந்த இவர், மைசூரு மாநிலத்தின் இரண்டாவது முதலமைச்சராக (1952–1956) பதவி வகித்தார். மைசூர் மகாராஜா கல்லூரியில் கலைப் பட்டமும், பூனா சட்டக் கல்லூரியில் சட்டப் பட்டமும் பெற்ற இவர், கர்நாடக சட்டமன்றத்தின் புகழ்பெற்ற கட்டிடமான விதான சவுதாவை (Vidhana Soudha) கட்டியமைத்ததற்காக இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார். 1951இல் ஜவகர்லால் நேருவால் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டு, 1956இல் நிறைவடைந்த இக்கட்டிடம், இந்திய பாரம்பரிய கட்டிடக்கலையையும், புதிதாக விடுதலை பெற்ற நாட்டின் கனவுகளையும் பிரதிபலிக்கும் நோக்கில் வடிவமைக்கப்பட்டது. ‘அரசின் பணி கடவுளின் பணி’ என்னும் வாசகம் இக்கட்டிடத்தின் நுழைவாயிலில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது. பின்னர் இவர் மைசூரு நகர மக்களவைத் தொகுதியிலிருந்து பாராளுமன்ற உறுப்பினராகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.
கடிதால் மஞ்சப்பா — ஷிமோகா மாவட்டம் ஹரோஹள்ளியில் 1908இல் பிறந்த இவர், மைசூரு மாநிலத்தின் மூன்றாவது முதலமைச்சராக (ஆகஸ்ட்–அக்டோபர் 1956) பொறுப்பேற்றார். சுதந்திரப் போராட்ட வீரரும், எழுத்தாளருமான இவர், கெங்கல் ஹனுமந்தையா அமைச்சரவையில் வருவாய்த்துறை அமைச்சராகவும் பணியாற்றியிருந்தார். இவ்வாறு மைசூரு மாநிலத்தின் முதல் மூன்று முதலமைச்சர்களும் — செங்கல்ராய ரெட்டி, ஹனுமந்தையா, மஞ்சப்பா — ஒக்கலிக சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தமை, சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய கர்நாடக அரசியலில் இச்சமூகத்தின் ஆழமான வேரூன்றலை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
எச். டி. குமாரசாமி — முன்னாள் பிரதமர் தேவ கவுடாவின் மகனான இவர், கர்நாடக முன்னாள் முதலமைச்சராக இரு முறை (2006–07, 2018–19) பதவி வகித்தவர். ஜனதா தளம் (மதச்சார்பற்ற) கட்சியின் மாநிலத் தலைவராகவும் இருக்கும் இவர், மாண்டியா-சன்னா பகுதியில் தேவ கவுடா குடும்பத்தின் அரசியல் வாரிசாகக் கருதப்படுகிறார். இக்குடும்பம் பல தசாப்தங்களாக ஓல்டு மைசூரு பிராந்திய ஒக்கலிக அரசியலில் முக்கிய சக்தியாகத் தொடர்கிறது.
டி. கே. சிவக்குமார் தொடர்பான குறிப்பு: ராமநகரா மாவட்டம் கனகபுரா அருகிலுள்ள தொட்டலஹள்ளியில் 1962இல் பிறந்த இவர், 1989 முதல் தொடர்ந்து சட்டமன்றத் தேர்தல்களில் வெற்றி பெற்று வருபவர். காங்கிரஸ் கட்சியின் ‘தீ அணைப்பாளர்’ (troubleshooter) என அறியப்படும் இவர், 2023 சட்டமன்றத் தேர்தலுக்குப் பின்னர் கர்நாடக துணை முதலமைச்சராகவும், கர்நாடக பிரதேச காங்கிரஸ் கமிட்டித் தலைவராகவும் பணியாற்றினார். 2026ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் முதல் கர்நாடகாவின் 18வது முதலமைச்சராகப் பதவியேற்றுள்ளார். ‘கனகபுர பண்டே’ (கனகபுராவின் பாறை) என்னும் புனைப்பெயரில் அறியப்படும் இவர், ஒக்கலிக சமூகத்தின் தற்போதைய முதன்மையான அரசியல் முகமாகக் கருதப்படுகிறார்.
13. ஆதிசுஞ்சனகிரி மடமும் மத-சமூகத் தலைமையும்
ஒக்கலிகர் சமூகத்தின் ஆன்மீகத் தலைமையகமாக விளங்குவது மாண்டியா மாவட்டம், நாகமங்கல தாலுகாவில் அமைந்துள்ள ஆதிசுஞ்சனகிரி மகா சம்ஸ்தான மடம் ஆகும். பெங்களூருவிலிருந்து சுமார் 110 கிலோமீட்டர் தொலைவில், 3,300 அடி உயரமுள்ள ஒரு பாறை மலையின் மீது அமைந்துள்ள இம்மடம், நாத பரம்பரையின் (Natha Parampare) மற்றும் ஜோகி மரபின் ஆன்மீகத் தலைமையிடமாக விளங்குகிறது.
புராணக் கதைப்படி, சிவபெருமான் இப்பகுதியை வதைத்துக்கொண்டிருந்த சுஞ்ச, கஞ்ச என்னும் இரு அசுரர்களை அழித்து, ஒரு சித்த யோகிக்கு இப்புனித தலத்தை ஒப்படைத்து ‘நாத பரம்பரை’ மடத்தை நிறுவச் செய்தார் எனக் கூறப்படுகிறது. கல்வெட்டு ஆதாரங்களின்படி, இப்பகுதி 1205 ஆண்டில் ‘சுஞ்சனகோட்டை’ என்றும், 1484இல் ‘சுஞ்சனஹள்ளி’ என்றும், 1896இல் ‘ஆதிசுஞ்சனகிரி’ என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது; இது ஹொய்சளர் காலத்திய கல்குனி நாட்டின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது.
1974இல் 30 வயதில் இம்மடத்தின் 71வது தலைவராகப் பொறுப்பேற்ற ஜகத்குரு பாலகங்காதரநாத சுவாமிஜி, மடத்தை ஒரு பெரிய கல்வி மற்றும் சமூக சேவை நிறுவனமாக வளர்த்தெடுத்தார். இவரது தலைமையில் 400க்கும் மேற்பட்ட பள்ளிகள் மற்றும் கல்லூரிகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டு, ஏழை கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு முன்பள்ளி முதல் மருத்துவம், பொறியியல் வரையிலான கல்வி இலவசமாக அல்லது மானியத் தொகையில் வழங்கப்படுகிறது. மடம் தினமும் 20,000க்கும் மேற்பட்டோருக்கு இலவச உணவு வழங்குவதால், இது ‘அன்னதான மடம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. 2013இல் காலமான பாலகங்காதரநாத சுவாமிக்குப் பின், நிர்மலானந்தநாத சுவாமிஜி 72வது தலைவராகப் பொறுப்பேற்று, ஆதிசுஞ்சனகிரி பல்கலைக்கழகத்தின் அதிபராகவும் பணியாற்றி வருகிறார்.
மைசூருவின் இரண்டாவது முக்கிய ஒக்கலிக மடமாக, மாண்டியா அருகிலுள்ள கு(கூ)வெம்பு அல்லது பிற பகுதிகளில் அமைந்த மடங்களும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இச்சமூகத்தில் மத மடங்களும் அரசியல் தலைவர்களும் இணைந்து செயல்படும் பாரம்பரியம் இன்றும் தொடர்கிறது; தேர்தல் காலங்களில் அரசியல் கட்சிகள் இம்மடங்களின் தலைவர்களைச் சந்தித்து ஆசி பெறுவது கர்நாடக அரசியலின் வழக்கமான ஒரு அம்சமாகிவிட்டது.
14. மாண்டியாவும் காவிரி பாசன விவசாய பொருளாதாரமும்
ஓல்டு மைசூரு பிராந்தியத்தில் ஒக்கலிகர் சமூகத்தின் பொருளாதார அடித்தளமாக விளங்குவது காவிரி நதி பாசனப் பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்படும் விவசாயமாகும். மாண்டியா மாவட்டத்தில் 1911–1932 காலகட்டத்தில் கட்டப்பட்ட கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணை (KRS Dam), காவிரி நதி நீரை மாண்டியா, மைசூரு பகுதிகளுக்குப் பாய்ச்சி, பாலைவனத்தன்மை கொண்ட நிலங்களைச் செழிப்பான வேளாண் நிலங்களாக மாற்றியது.
இந்த பாசன வசதியின் காரணமாக, மாண்டியா மாவட்டம் ‘கர்நாடகாவின் சர்க்கரைக் கிண்ணம்’ (Sugar Bowl of Karnataka) என அழைக்கப்படுமளவிற்குக் கரும்பு விவசாயத்தில் முன்னணி வகிக்கிறது. நெல், கரும்பு, தென்னை, வாழை ஆகியவை இப்பகுதியின் முதன்மைப் பயிர்களாகும். ஒக்கலிகர் சமூகத்தினர் இப்பாசன விவசாயத்தில் நிலவுடைமையாளர்களாகவும், உழவர்களாகவும் பங்களித்து, பொருளாதார ரீதியாக வலுவான ஒரு விவசாயக் குழுவாக உருவெடுத்தனர்.
இந்த நிலவுடைமையும் பொருளாதார பலமும், 20ஆம் நூற்றாண்டில் இச்சமூகம் அரசியல் அதிகாரத்தை எளிதாகக் கைப்பற்ற உதவியது என்று சமூகவியலாளர்கள் விளக்குகின்றனர். நிலம், கல்வி, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவை ஒன்றையொன்று வலுப்படுத்தும் ஒரு சுழற்சியாக இச்சமூகத்தின் முன்னேற்றத்தில் செயல்பட்டன.
15. கல்வி நிறுவனங்களும் சமூக முன்னேற்றமும்
ஒக்கலிகர்/காப்பிலியர் சமூகம் கல்விக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளித்து வருகிறது. சமூக நல அமைப்புகள் மற்றும் தனிநபர்களால் நிறுவப்பட்ட பல கல்வி நிறுவனங்கள் இன்று ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களுக்குக் கல்வி வாய்ப்பை வழங்கி வருகின்றன. சமூக ஆய்வாளர் என். ஜெயராம் (N. Jayaram) தன் ஆய்வுக் கட்டுரையில் (‘Higher Education and the Stratification of Status: A Study of the Vokkaligas in Karnataka’, Sociological Bulletin, 1997) கர்நாடகாவில் ஒக்கலிக சமூகம் உயர்கல்வியில் காட்டிய முனைப்பை விவரிக்கிறார்.
கர்நாடகாவில் வொக்கலிகர சங்கம் நிர்வகிக்கும் கல்வி நிறுவனங்களில் ஆதி சுஞ்சனகிரி மகளிர் கலை அறிவியல் கல்லூரி (பெங்களூரு, கம்பம்) குறிப்பிடத்தக்கது. மைசூரில் டி. பானுமையா கவுடரால் நிறுவப்பட்ட பானுமையா கலை, அறிவியல் மற்றும் பொறியியல் கல்லூரியும், சுஞ்சனகிரி மடம் தொடர்பான பல கல்வி நிறுவனங்களும் இச்சமூகத்தின் கல்விச் சேவைக்கு எடுத்துக்காட்டுகள்.
தமிழகத்தில் என்.எஸ்.கே. பொன்னையா கவுடர் மேல்நிலைப்பள்ளி (கூடலூர்), கஸ்தூரிபாய் மேல்நிலைப்பள்ளி (காமயக்கவுண்டன்பட்டி, தேனி), நஞ்சையன் லிங்கம்மாள் பாலிடெக்னிக் கல்லூரி (மேட்டுப்பாளையம்), ஆதித்யா பொறியியற் கல்லூரி (கோயம்புத்தூர்), ஸ்ரீ விஜயலட்சுமி மெட்ரிக் மேல்நிலைப் பள்ளி (சிறுமுகை), தி. துரைசாமி கவுடர் மேல்நிலைப்பள்ளி (சீளியூர், கோவை), தாசப்பகவுடர் மாணவர்கள் தர்ம விடுதி (கோபிச்செட்டிப்பாளையம்) ஆகியன செயல்பட்டு வருகின்றன.
இத்தகைய கல்வி நிறுவனங்கள் ஆரம்பக் கல்வி முதல் உயர்கல்வி வரையிலான வாய்ப்புகளை வழங்கி, சமூகத்தின் எதிர்கால சந்ததியினருக்குப் பிரகாசமான பாதையை அமைத்துக் கொடுக்கின்றன. கல்வியின் மூலம் பெறப்படும் சமூக அறிவும் விழிப்புணர்வும், பாரம்பரிய மதிப்புகளைப் பேணிக்கொள்வதோடு, நவீன சவால்களை எதிர்கொள்ளத் தேவையான திறன்களையும் வழங்குகின்றன.
16. தற்கால அரசியல் மற்றும் சமூக நிலை
இன்று கர்நாடக மாநிலத்தில் ஒக்கலிகர் சமூகம் மக்கள் தொகையில் சுமார் 15 சதவீதம் என மதிப்பிடப்படுகிறது. இது இச்சமூகத்தை மாநிலத்தின் மிக முக்கிய அரசியல் சக்திகளுள் ஒன்றாக ஆக்குகிறது. ‘ஓல்டு மைசூரு’ எனப்படும் ராமநகரா, மாண்டியா, மைசூரு, சாமராஜநகர், கொடகு, கோலார், தும்கூரு, ஹாசன் ஆகிய மாவட்டங்களில் இச்சமூகத்தின் செல்வாக்கு அதிகமாக உள்ளது. இப்பகுதியில் மொத்தம் 58 சட்டமன்றத் தொகுதிகள் உள்ளன — இது கர்நாடக சட்டமன்றத்தின் மொத்த 224 இடங்களில் நான்கில் ஒரு பங்குக்கும் மேற்பட்டதாகும்.
ஜனதா தளம் (மதச்சார்பற்ற) [JD(S)], இந்திய தேசிய காங்கிரஸ், பாரதிய ஜனதா கட்சி ஆகிய முக்கியக் கட்சிகள் அனைத்தும் இப்பகுதியில் ஒக்கலிக வாக்குகளுக்காகப் போட்டியிடுகின்றன. 2023 சட்டமன்றத் தேர்தலுக்கு முந்தைய நிலவரப்படி, ஓல்டு மைசூரு பிராந்தியத்தின் 58 தொகுதிகளில் ஜனதா தளம் (மதச்சார்பற்ற) 24 இடங்களிலும், காங்கிரஸ் 18 இடங்களிலும், பாஜக 15 இடங்களிலும் வெற்றி பெற்றிருந்தது — இது இப்பிராந்தியத்தில் JD(S)-இன் பாரம்பரிய கோட்டையையும், காங்கிரஸின் இணையான வலிமையையும், பாஜக படிப்படியாக ஊடுருவ முயற்சிப்பதையும் காட்டுகிறது.
கர்நாடகாவின் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் ஆணையத்தின் வகைப்பாட்டில், ஒக்கலிகர் சமூகம் முன்பு ‘3A’ எனும் ஒதுக்கீட்டுப் பிரிவின் கீழ் வைக்கப்பட்டிருந்தது. 2022 இறுதியில் கர்நாடக அமைச்சரவை, ஒக்கலிகர் மற்றும் லிங்காயத் சமூகங்களுக்கெனத் தனித் தனி புதிய ஒதுக்கீட்டுப் பிரிவுகளை உருவாக்கும் முடிவெடுத்தது — ஒக்கலிகர் சமூகத்தினரை ‘2C’ எனும் புதிய பிரிவின் கீழும், லிங்காயத்தரை ‘2D’ பிரிவின் கீழும் மாற்றியமைத்து, பொருளாதார ரீதியாகப் பின்தங்கியோர் இட ஒதுக்கீட்டில் (EWS) ஒரு பகுதியைப் பயன்படுத்தி ஒதுக்கீட்டுக் கோரிக்கையை நிறைவேற்ற முடிவு செய்யப்பட்டது. எனினும் நிலவுடைமை, கல்வி, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் இது கர்நாடகாவின் இரண்டாவது மிகப்பெரிய ஆதிக்கம் செலுத்தும் சமூகமாகவே (dominant community) தொடர்ந்து கருதப்படுகிறது.
தமிழகத்தில் காப்பிலியர்/ஒக்கலிகக் கவுண்டர் சமூகத்தினர் கோயம்புத்தூர், ஈரோடு, சேலம், தர்மபுரி, கிருஷ்ணகிரி, திண்டுக்கல், தேனி, மதுரை ஆகிய மாவட்டங்களில் விவசாயம் மற்றும் தொழில்முனைவில் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை வழங்கி வருகின்றனர். இவர்களுள் பலர் மடங்கள், பள்ளிக் கல்லூரிகளை நிறுவி நிர்வகித்து, சமூக நல அமைப்புகள் மூலம் கல்வி மற்றும் நலப்பணிகளில் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.
17. பழமொழிகளும் நாட்டுப்புற ஞானமும்
ஒவ்வொரு சமூகத்தின் பழமொழிகளும் அச்சமூகத்தின் வாழ்க்கை முறை, மதிப்பீடுகள், உலகப் பார்வையை பிரதிபலிக்கின்றன. காப்பிலியர்/ஒக்கலிகர் சமூகத்தின் பழமொழிகளும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல.
‘காப்பு அனைவரையும் காப்பான்’ என்னும் பழமொழி, காப்பிலியர்களின் பாரம்பரியப் பாதுகாவலர் பாத்திரத்தைக் குறிக்கிறது; கிராமங்களைக் காக்கும் பொறுப்பையும், நம்பகத்தன்மையையும் இது வலியுறுத்துகிறது. ‘காப்பு கோட்டைக்கு போக மாட்டான்’ என்னும் பழமொழி, இச்சமூகத்தினரின் தற்சார்பையும் சுயமரியாதையையும் காட்டுகிறது — தங்களுக்குள் எழும் பிரச்சினைகளைத் தாங்களே தீர்த்துக் கொள்வார்கள் என்றும், அரசையோ வெளியாட்களையோ நாடமாட்டார்கள் என்றும் இது பொருள்படுகிறது. ‘காப்புவைப் போல விவசாயம் செய்ய முடியாது’ என்னும் பழமொழி, விவசாயத் தொழிலில் இச்சமூகத்தினரின் திறமையையும் உழைப்பையும் போற்றுகிறது.
‘ஊர்கவுண்டர் நல்லா இருந்தா ஊரு நல்லா இருக்கும்’ போன்ற வழக்குச் சொற்களும், ஊர்த் தலைமை, பஞ்சாயத்து அமைப்பு குறித்த நம்பிக்கைகளும் இச்சமூகத்தின் பாரம்பரிய சமூக நிர்வாக மதிப்பீடுகளை பிரதிபலிக்கின்றன. இத்தகைய பழமொழிகள் மற்றும் வாய்மொழி மரபுகள், எழுத்து வடிவில் பதிவு செய்யப்படாத நாட்டுப்புற ஞானத்தை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தும் முக்கிய கருவிகளாக விளங்குகின்றன.
முடிவுரை
ஒக்கலிகர்/காப்பிலியர் சமூகம், கர்நாடகா, தமிழ்நாடு, ஆந்திரா ஆகிய மூன்று மாநிலங்களிலும் பரவி, ஒரே மூலத்திலிருந்து தோன்றி பல பெயர்களில், பல பழக்கவழக்கங்களில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்ட ஒரு பரந்த சமூகக் குடும்பம் ஆகும். விவசாயத்தையும் போர்த் தொழிலையும் இணைத்த ‘அக்ரோ-மார்ஷியல்’ அடையாளம், சத்திரிய அந்தஸ்துக் கோரிக்கை, குல தெய்வ வழிபாடு, 102 (அல்லது 48) உட்பிரிவுகளாக விரிந்த சமூக அமைப்பு, கெம்பே கவுடா முதல் தேவ கவுடா வரையிலான அரசியல்-வரலாற்றுப் பங்களிப்பு, மற்றும் கல்விக்கான உறுதியான அர்ப்பணிப்பு ஆகியவை இச்சமூகத்தின் தனித்துவமான அடையாளத்தை உருவாக்குகின்றன.
இச்சமூகத்தின் தோற்றம் தொடர்பான புராணக் கதைகள் வரலாற்று உண்மை என்பதைவிட, சமூக நினைவாக்கத்தையும் கௌரவக் கோரிக்கையையும் பிரதிபலிக்கும் பண்பாட்டுக் குறியீடுகளாகவே பார்க்கப்பட வேண்டும் என்பதை இந்நூல் வலியுறுத்துகிறது. அதே நேரத்தில், கல்வெட்டு ஆதாரங்கள், காலனிய கால மானுடவியல் பதிவுகள், மற்றும் தற்கால சமூகவியல் ஆய்வுகள் மூலம் உறுதிப்படுத்தக்கூடிய வரலாற்று உண்மைகளை — கெம்பே கவுடாவின் பெங்களூரு நிறுவனம், மைசூரு சமஸ்தான வரலாறு, வொக்கலிகர சங்க இயக்கம் போன்றவை — தனித்து அடையாளம் காண்பதும் முக்கியம்.
இறுதியில், ஒக்கலிகர்/காப்பிலியர் சமூகத்தின் வரலாறு தென்னிந்திய சாதி அமைப்பின் பரந்த பண்பாட்டு, அரசியல், பொருளாதார மாற்றங்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு முக்கிய சாளரமாக விளங்குகிறது. இது ஒரு சமூகம் தன் அடையாளத்தை எவ்வாறு பல நூற்றாண்டுகளாகக் கட்டமைத்துக் கொண்டது, மாற்றியமைத்துக் கொண்டது, மற்றும் மறு வரையறை செய்து கொண்டது என்பதற்கான ஒரு உயிருள்ள எடுத்துக்காட்டாகும்.
பின் இணைப்பு: சொல் அகராதி
இந்நூலில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள கன்னட/தமிழ்ச் சொற்களுக்கான சுருக்கமான பொருள் விளக்கம் கீழே தரப்பட்டுள்ளது, வாசகர் வசதிக்காக.
ஒக்கலு / வொக்கலு — நிலத்தை உழுதல், தானியம் தூற்றுதல்; கவுடா — கன்னட மொழியில் ஊர்த் தலைவர் அல்லது நிலவுடைமையாளர் என்னும் பொருளில் பயன்படும் பட்டப்பெயர்; நாடப்ரபு — ஒரு சிற்றரசு அல்லது பிராந்தியத்தின் தலைவர்; பெடகு — காப்பிலியர் சமூகத்தில் உட்பிரிவைக் குறிக்கும் சொல்; குல தெய்வம் — ஒரு குலம் அல்லது வம்சத்தின் பாதுகாப்புத் தெய்வம்; மடம் — ஆன்மீகத் தலைமையகமும் மத நிர்வாக மையமும்; ஜகத்குரு — ஒரு மடத்தின் ஆன்மீகத் தலைவருக்கான பட்டம்; அன்னதானம் — இலவச உணவளிப்பு சேவை; பஞ்சாயத்து — கிராம மட்ட நீதி/நிர்வாக அமைப்பு; சமஸ்கிருதமயமாக்கல் (Sanskritisation) — ஒரு சாதிக் குழு தன் பழக்கவழக்கங்களை உயர் சாதி மரபுகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைத்து சமூக அந்தஸ்தை உயர்த்திக் கொள்ளும் செயல்முறை என மானுடவியலாளர் எம்.என். ஸ்ரீனிவாஸ் விளக்கும் கருத்தாக்கம்; OBC/3A/2C — கர்நாடக அரசின் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் ஒதுக்கீட்டுப் பட்டியலில் உள்ள பிரிவுக் குறியீடுகள்.
மேற்கோள் நூல்கள் மற்றும் ஆதாரங்கள்
- Bayly, S. Caste, Society and Politics in India from the Eighteenth Century to the Modern Age. Cambridge University Press, 2001.
- Fuller, C. J. The Camphor Flame: Popular Hinduism and Society in India. Princeton University Press, 1992.
- Fuller, C. J. The Nayars Today. Cambridge University Press, 1976.
- Thapar, R. Early India: From the Origins to AD 1300. University of California Press, 2002.
- Trautmann, T. R. Dravidian Kinship. Cambridge University Press, 1981.
- Thurston, Edgar, and K. Rangachari. Castes and Tribes of Southern India. Government Press, Madras, 1909.
- Hockings, Paul. Ancient Hindu Refugees: Badaga Identity and Social History. Mouton, 1980.
- Walker, Anthony R. The Toda of South India: A New Look. Hindustan Publishing Corporation, 1986.
- Jayaram, N. “Higher Education and the Stratification of Status: A Study of the Vokkaligas in Karnataka.” Sociological Bulletin, vol. 46, no. 1, 1997, pp. 63–81.
- Singh, K. S., editor. People of India: National Series Volume IX. Oxford University Press, 1996.
- Rice, B. Lewis. Mysore: A Gazetteer Compiled for Government. Vol. 1, Archibald Constable & Co., 1897.
- Bourdieu, Pierre. Distinction: A Social Critique of the Judgement of Taste. Harvard University Press, 1984.
- Wikipedia contributors. “Vokkaliga.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Wikipedia contributors. “Kempe Gowda I.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Wikipedia contributors. “H. D. Deve Gowda.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Wikipedia contributors. “Vokkaligara Sangha.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Wikipedia contributors. “Halakki Vokkaliga.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Wikipedia contributors. “Grama Vokkaliga.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Parliament of India, Lok Sabha. “Members Profile: Deve Gowda Shri H.D.”
- Wikipedia contributors. “Kengal Hanumanthaiah.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Wikipedia contributors. “Kadidal Manjappa.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Wikipedia contributors. “D. K. Shivakumar.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Wikipedia contributors. “Vidhana Soudha.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Wikipedia contributors. “Adichunchanagiri Hills.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Deccan Herald. “Parties vie for Vokkaliga vote that’s key in nearly 100 assembly constituencies in Karnataka.”
- Udayavani / PTI. “Amit Shah meets Nirmalanandanatha Swamiji of Adichunchanagiri Math.” 31 Dec. 2022.
- Hinduism Today. “Karnataka’s Revival” and related coverage of Sri Adichunchanagiri Mahasamsthana Math.
- Mandya District Administration (mandya.nic.in). “Adichunchanagiri.”
- Srinivas, M. N. Social Change in Modern India. University of California Press, 1966. (Source of the concept of Sanskritisation.)
- Wikipedia contributors. “Vokkaliga.” Wikipedia, The Free Encyclopedia. (Sections on Gangadikara, Morasu, Kunchitiga, Namdhari, Mane Devaru exogamy.)
- Wikipedia contributors. “Kunchitiga.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Wikipedia contributors. “Halakki Vokkaliga.” Wikipedia, The Free Encyclopedia.
- Iyer, L. K. Ananthakrishna. The Mysore Tribes and Castes. Mysore University, 1928–1935. (Referenced for Gangadikara Okkalu kula lists and marriage customs.)
- Rangaswamy, N. Marriage and Kinship of the Gangadikara Vokkaligas of Mysore. (Study of Devara Vokkalu clan-god exogamy system.)
