திருக்குறளில் தொன்மக் கருத்தியலின் ஆழமும் பரிமாணமும்: தொல்காப்பியப் பின்புலத்திலான ஆய்வு

The Depth and Scope of Mythic Ideology in the Tirukkural: A Study with Tolkāppiyam as the Background

Abstract

When humanity began contemplating the creation of the world and the origin of mankind, they fashioned many imaginary stories and ancient beliefs. These beliefs encompassed various dimensions, ranging from the world's genesis to the significance of the Mother Goddess. Myth is generally considered a method of conveying ideas through symbols, particularly religious symbols. Furthermore, it serves as a foundation for bringing forth the psychological tendencies buried within the imaginary dreams of humans. Tolkāppiyam, the most ancient work of Tamil literature, established myth (toṉmam) as the literary element 'toṉmai' (antiquity) and land-based deities (māyoṉ, ceyoṉ, vēntaṉ, varuṇaṉ) as the primary component of karupporuḷ (the elements belonging to a specific landscape). However, the Tirukkuṟaḷ, a universal code of ethics, deviates from land-based mythologies and ritualistic worship traditions, redefining the terms 'Iṟai' (God/Lord) and 'teyvam' (Deity/Divine) as high philosophical and ethical goals. While Valluvar describes 'Iṟai' as an abstract power, the perfection of virtuous qualities (āthi pakavaṉ, eṇkuṇattāṉ - The Primordial Being, The Eight-Fold Virtuous One), he establishes the status of 'teyvam' based on humanity's supreme virtues such as an excellent domestic life, pure chastity, the wisdom to know others' minds, and perseverance. This article establishes how the Tirukkuṟaḷ ethically transformed the concept of myth from the Tolkāppiyam tradition by examining its linguistic and philosophical applications.

மனிதன் உலகப் படைப்பு குறித்தும், மானுடப் பிறப்பு குறித்தும் சிந்திக்கத் தொடங்கியபோது பல கற்பனைக் கதைகளையும், பழமையான நம்பிக்கைகளையும் புனைந்தான்.¹ இந்த நம்பிக்கைகள் உலகத் தோற்றம் முதல் தாய்த் தெய்வத்தின் முக்கியத்துவம் வரை பல்வேறு பரிமாணங்களைக் கொண்டிருந்தன.¹ தொன்மம் என்பது குறியீடுகளால், குறிப்பாகச் சமயக் குறியீடுகளால், கருத்துச் சொல்லும் முறையாகப் பொதுவாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும், இது மனிதனின் கற்பனைக் கனவுக்குள் புதைந்திருக்கும் உளவியல் போக்கை வெளிக்கொணரும் நிலைக்களனாகத் திகழ்கின்றது.¹ தமிழிலக்கியத்தின் தொன்மையான நூலான தொல்காப்பியம், தொன்மத்தை 'தொன்மை' எனும் இலக்கியக் கூறாகவும், நிலம் சார்ந்த தெய்வங்களை (மாயோன், சேயோன், வேந்தன், வருணன்) கருப்பொருளின் முதற் கூறாகவும் நிலைநிறுத்தியது.¹ எனினும், உலகப் பொதுமறையான திருக்குறள், நிலம் சார்ந்த தொன்மக் கதைகள் மற்றும் சடங்கு வழிபாட்டு மரபுகளிலிருந்து விலகி, 'இறை' மற்றும் 'தெய்வம்' என்ற சொற்களை உயர் தத்துவார்த்த மற்றும் அறநெறி சார்ந்த இலக்காக மறு வரையறை செய்கிறது. 'இறை'யை குணச் சிறப்பின் பூரணமான, அமூர்த்த சக்தியாக (ஆதி பகவன், எண்குணத்தான்) ¹ விளக்கும் வள்ளுவர், 'தெய்வம்' எனும் நிலையைச் சிறப்பான இல்வாழ்க்கை, தூய கற்பு, பிறர் உள்ளம் அறியும் அறிவு, விடா முயற்சி போன்ற மனிதனின் உச்சபட்ச நற்குணங்களின் அடிப்படையில் நிறுவுகிறார்.¹ இக்கட்டுரை, தொல்காப்பியப் பாரம்பரியத்திலிருந்து திருக்குறள் எவ்வாறு தொன்மக் கருத்தியலை அறம் சார்ந்து பரிமாணம் அடையச் செய்தது என்பதை, அதன் மொழியியல் மற்றும் தத்துவார்த்தப் பயன்பாடுகளை ஆராய்வதன் மூலம் நிறுவுகிறது.