Tamilmanam Journal

Tiruvannamalai district, located in the northern part of Tamil Nadu, is a landscape with an immense historical background both archaeologically and culturally. Specifically, Periyakolappadi village in Chengam Taluk falls under the ancient territory ruled by the Sangam-era chieftain Nannan Sei Nannan and serves as a literal storehouse of Pallava-era hero stones (Nadu-kal).

This research paper provides a detailed archaeological analysis of:

• The etymology of the name "Periyakolappadi."
• Geographical landmarks mentioned in the Sangam literary work Malaipadukadam.
• Hero stones dating back to the reigns of Pallava kings Mahendravarman, Eswaravarman, and Nandivarman.
• Unique local rock names characteristic of the region.

Furthermore, the study uses statistical data to explain the continuity of agriculture from the Sangam period to the present, as well as modern economic shifts like the impact of flower cultivation. Highlighting how natural resources and historical monuments are facing destruction due to commercial encroachment, this research emphasizes the urgent need for their preservation.

தமிழகத்தின் வடபகுதியில் அமைந்துள்ள திருவண்ணாமலை மாவட்டம், தொல்லியல் ரீதியாகவும் பண்பாட்டு ரீதியாகவும் அளப்பரிய வரலாற்றுப் பின்னணியைக் கொண்ட ஒரு நிலப்பரப்பாகும். குறிப்பாக, செங்கம் வட்டத்தில் அமைந்துள்ள பெரியகோளாப்பாடி கிராமம், சங்க காலத் தலைவன் நன்னன் சேய் நன்னனின் ஆட்சிப் புலத்திற்கு உட்பட்ட பகுதியாகவும், பல்லவர் காலத்து நடுகற்களின் களஞ்சியமாகவும் திகழ்கிறது. இவ்வாய்வறிக்கை, பெரியகோளாப்பாடியின் ஊர்ப்பெயர் தோற்றம், சங்க இலக்கியமான மலைபடுகடாம் குறிப்பிடும் புவியியல் அடையாளங்கள், பல்லவ மன்னர்களான மகேந்திரவர்மன், ஈஸ்வரவர்மன் மற்றும் நந்திவர்மன் காலத்து நடுகற்கள், மற்றும் இப்பகுதியின் தனித்துவமான பாறைப் பெயர்கள் ஆகியவற்றைத் தொல்லியல் நோக்கில் விரிவாக ஆராய்கிறது. மேலும், சங்க காலம் முதல் இன்று வரை இப்பகுதியில் தொடர்ந்து வரும் உழவுத் தொழில் மற்றும் தற்காலப் பொருளாதார மாற்றமான மலர்ச் சாகுபடியின் தாக்கம் குறித்தும் புள்ளிவிவரங்களுடன் விளக்குகிறது. இயற்கை வளங்கள் மற்றும் வரலாற்றுச் சின்னங்கள் வணிக ரீதியான ஆக்கிரமிப்புகளால் அழியும் நிலையில் உள்ளதைச் சுட்டிக்காட்டி, அவற்றைப் பாதுகாக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும் இந்த ஆய்வு வலியுறுத்துகிறது.

Sneezing is a defensive reflex action that occurs naturally in the human body. It generally serves to expel dust, allergens, or infectious pathogens entering the respiratory tract. However, the modern medical community has recently revealed a surprising connection between sneezing, sexual ideation, and orgasm.

A key finding of this study is that this peculiar physiological phenomenon was intricately described by Thiruvalluvar in the masterpiece of Tamil literature, the Thirukkural, approximately two thousand years ago. Specifically, in the Kamathupal (Book of Love), Valluvar explains how sneezing functions as a mechanism within the context of sexual arousal, romantic memories, and oodal (sulking or lovers' tiff) between lovers.

This research paper compares the neurological studies conducted by Mahmood F. Bhutta and Harold Maxwell in 2008 with five couplets regarding sneezing found in the Thirukkural, thereby examining the scientific depth of this ancient literature through a neurological lens. Aspects such as the mechanics of sneezing, the Trigeminal nerve, the chemical Neuromedin B, and the cross-wiring of the Autonomic Nervous System are analyzed in detail.

: In the Tamil cultural landscape, proverbs (mudhumozhi) and riddles (pisi)—oral literary traditions that have been in continuous practice over ages—serve as repositories of common folk's social experiences and portals to life's fundamental truths. Thirukkural, standing as the crown jewel of Tamil ethical literature, is not merely a compilation of textual or manuscript-bound thoughts, but is intrinsically structured with the deep stylistic and philosophical elements of the oral tradition.

Against the backdrop of the prosodic limits outlined in Tolkappiyam’s Cheyyuliyal, oral customs, and folkloric theories, the primary objective of this paper is to analyze how Thiruvalluvar crafted the oral techniques of rural people into the classical Kural Venba poetic meter.

In this study, proverbs and riddles collected through field research, Tolkappiyam grammatical sutras, Sangam literary citations, and data from open-access international journals are critically examined from a comparative perspective. Thiruvalluvar effectively utilized the proverbs and riddles prevalent during his time as tools to establish a nuanced technique of succinctly expounding the three-fold path—Virtue (Aram), Wealth (Porul), and Love (Inbam)—essential for human society.

Ultimately, this study establishes that the structural strategies of the oral tradition are the primary catalysts behind Thirukkural’s universal perpetuity, polysemy (multiplicity of meaning), and timeless aesthetic appeal.

Ancient Tamils understood that fire is produced by the friction of bamboos rubbing against one another, and they generated fire by churning wood with a fire-drill (theekadaikol). They used this fire to cook food. They roasted meat and placed it in a cooking pot to prepare meat-rice (oon soru). When sharing meat with others rather than consuming it alone, they roasted it over fire before distribution. They used sandalwood logs and the wood chips of the Ya tree as firewood. Kings set fire to fertile lands to capture enemy territories. Farmers lit firewood to protect their heaps of harvested paddy and to guard themselves against wild animals. Herdsmen generated fire using a fire-drill wherever they went to ward off the harsh cold. They also used the fire-drill to bore holes into bamboo to create flutes and played the Palai melody (Palai Pann). They baked earthenware in fire and lit bonfires in lighthouses to serve as navigational beacons.

Literature helps to portray the lives of people and their culture. Various types of literature have emerged in the Tamil language according to the needs of the time. There are many types of literature in the Tamil literary field such as poetry, short stories, novels. Among these, short story literature has gained uniqueness. The adoption of the short story form in Tamil literature during the twentieth century was catalyzed by European literary influence. Its growth was substantially supported by key periodicals, including Manikodi and Ananda Vikatan, which provided crucial platforms for publication. This encouraged the rise of many Tamil short story writers who embraced modernist perspectives. Following the tradition established by the Manikodi writers, a similar wave of short story authors gained prominence in the 1980s. Among these, S. Ramakrishnan stands out; his works are specifically characterized by their focus on reflecting the current social realities and experiences of the people. In particular, the female characters he portrayed are unique. This research article aims to analyse such female characters based on psychological theory and explain the factors behind their behaviour.

Among the many living creatures in the world, humans are considered unique. Through their intellect, they know how to create and destroy. They have established certain boundaries for everything, determining how to live, what to do, and what not to do during their lifetime, and they act based on these principles. There are two dimensions to human development: inner growth and outer growth. Culture is associated with inner growth. Humans strive to refine their lives based on culture. From the Sangam period to the present day, culture remains a crucial component of life. In this context, this article explores the cultural elements found in Kurunthogai, one of the Ettuthogai (Eight Anthologies) works of Sangam literature.

உலகில் வாழும் உயிரினங்கள் பலவற்றிலும் மனிதன் தனித்தன்மை கொண்டவனாகக் கருதப்படுகிறான். தனக்குரிய அறிவாற்றலால் ஒன்றை ஆக்கவும் அழிக்கவும் அவனுக்குத் தெரிகிறது. தான் வாழும் காலத்தில் வாழ்வது எப்படி? செய்ய வேண்டியது, செய்யக் கூடாதது என அனைத்துக்கும் சில வரையறைகள் வைத்துள்ளான். அதனடிப்படையில் செயலாற்றுகிறான். மனிதனுடைய வளர்ச்சியில் இருநிலைகள் உள்ளன. ஒன்று அகவளர்ச்சி,மற்றொன்று புறவளர்ச்சி. பண்பாடானது அகவளர்ச்சியோடு தொடர்புடையது. பண்பாட்டின் அடிப்படையில் வாழ்க்கையைப் பண்படுத்திக் கொள்வதற்கான முயற்சி கொண்டு இயங்குகிறான். சங்ககாலம் முதற்கொண்டு தற்காலம் வரை வாழ்வியலின் முக்கியமான ஒரு கூறாகப் பண்பாடு அமைகிறது. அவ்வகையில் எட்டுத்தொகை நூல்களுள் ஒன்றான குறுந்தொகையில் அமைந்துள்ள பண்பாட்டுக் கூறுகளை ஆராய்வதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.

Feminist thoughts have emerged as a strong undercurrent in the modern Tamil poetic tradition. In this developmental trend, Malathi Maitri’s contribution is noteworthy. Her poems do not portray women merely as objects or silent bodies; rather, they present them as beings with the capacity to think, the power to resist, and as identities that define their own existence. Focusing on Malathi Maitri's poems, this article analyzes the nature of female identity expressed within them. Standing at the intersection of a woman's inner and outer worlds, her poems question various social, cultural, and political structures. Specifically, a woman's existence as defined by patriarchal thoughts, her body, emotions, and relationships are re-read in these poems from a new perspective.

Malathi Maitri’s poems do not merely present the search for a woman's liberation; they also reveal the complexities involved in creating her identity. By examining these poems based on feminist theory, it becomes clear that female identity is not static, but rather a constantly evolving process. This study attempts to demonstrate how Malathi Maitri’s poems contribute to the expansion of feminist thoughts.

நவீன தமிழ்க் கவிதை மரபில் பெண்ணியச் சிந்தனைகள் வலுவானதொரு நீரோட்டமாக உருப்பெற்று வருகின்றன. இத்தகைய வளர்ச்சிப் போக்கில் மாலதி மைத்ரியின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. இவரது கவிதைகள் பெண்ணை வெறும் பொருளாகவோ அல்லது மௌனமான உடலாகவோ சித்தரிக்காமல், சிந்திக்கும் திறனும் எதிர்க்கும் ஆற்றலும் கொண்டவராகவும் தனது இருப்பைத் தானே வரையறுத்துக் கொள்ளும் அடையாளமாகவும் முன்வைக்கின்றன.  இக்கட்டுரை மாலதி மைத்ரியின் கவிதைகளை மையமாகக் கொண்டு, அவற்றில் வெளிப்படும் பெண் அடையாளத்தின் தன்மையைப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. பெண்ணின் அகவுலகமும் புறவுலகமும் சந்திக்கும் இடத்தில் அவரது கவிதைகள் நின்று, பல்வேறு சமூக, கலாச்சார, அரசியல் கட்டமைப்புகளைக் கேள்விக்கு உட்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக, ஆணாதிக்கச் சிந்தனைகளால் வகுக்கப்பட்ட பெண்ணின் இருப்பு, அவளது உடல், உணர்வுகள், உறவுகள் ஆகியவை புதியதொரு பார்வையில் இக்கவிதைகளில் மறுவாசிப்பு செய்யப்படுகின்றன.

மாலதி மைத்ரியின் கவிதைகள் பெண்ணின் விடுதலைக்கான தேடலை மட்டும் முன்வைக்காமல், அவளது அடையாளத்தை உருவாக்குவதில் உள்ள சிக்கல்களையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. பெண்ணியக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் இக்கவிதைகளை ஆராய்வதன் மூலம், பெண் அடையாளம் என்பது நிலையானதல்ல, மாறாக தொடர்ந்து உருவாகிக் கொண்டே இருக்கும் ஒரு செயல்முறை என்பது புலப்படுகிறது. இவ்வாய்வு மாலதி மைத்ரியின் கவிதைகள் எவ்வாறு பெண்ணியச் சிந்தனைகளின் விரிவாக்கத்திற்கு உதவுகின்றன என்பதனை எடுத்துக்காட்ட முயல்கிறது.

This article provides a detailed analysis of how the theory of ‘Meimmayakkam’ (Consonant Clusters/Blending) is handled in the Eluttatikaram (Book of Orthography) of Tolkappiyam. Generally, students perceive Meimmayakkam merely as a section within Nunmarapu; however, Tolkappiyam discusses this concept across several chapters of Eluttatikaram.

The article explains that Meimmayakkam is defined in two states: Udanilai (Immediate/Self-clustering), where a consonant blends with itself, and Vetrunilai (External/Cross-clustering), where a consonant blends with other consonants. It further discusses the nine types of letter blending mentioned by the commentator Ilampuranar, arguing that only the blending of a consonant with another consonant falls under a strictly defined grammatical framework. Additionally, the paper clarifies the nature of triple consonant clusters (occurring after ya, ra, and zha) and demonstrates how the rules of Meimmayakkam serve as the foundation when words like ‘Pon’ undergo transformations during Punarchi (Internal/External Sandhi).

தொல்காப்பியத்தின் எழுத்ததிகாரத்தில் ‘மெய்ம்மயக்கம்’ என்னும் கோட்பாடு எவ்வாறு கையாளப்பட்டுள்ளது என்பதை இக்கட்டுரை விரிவாக ஆராய்கிறது. பொதுவாக மாணவர்கள் மெய்ம்மயக்கத்தை நூன்மரபில் வரும் ஒரு பகுதியாக மட்டுமே கருதுகின்றனர்; ஆனால், தொல்காப்பியம் எழுத்ததிகாரத்தின் பல இயல்களில் இக்கருத்தியலை எடுத்துரைக்கிறது. மெய்கள் தம்முடன் தாம் மயங்குதல் (உடனிலை) மற்றும் தம்முடன் பிற மெய்கள் மயங்குதல் (வேற்றுநிலை) ஆகிய இரு நிலைகளில் மெய்ம்மயக்கம் வரையறுக்கப்படுவதை இக்கட்டுரை விளக்குகிறது. இளம்பூரணர் குறிப்பிடும் ஒன்பது வகை எழுத்து மயக்கங்கள் குறித்தும், அதில் மெய்யுடன் மெய் மயங்குவதே வரையறைக்கு உட்பட்டது என்பதும் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், ஈரொற்றுத் தொடர்கள் (ய, ர, ழ-வை அடுத்து வருவன) குறித்தும், 'பொன்' போன்ற சொற்கள் புணர்ச்சியில் திரியும் போது மெய்ம்மயக்க விதிகள் எவ்வாறு அடிப்படையாக அமைகின்றன என்பதையும் இக்கட்டுரை தெளிவுபடுத்துகிறது.

In the modern era of Tamil literature, [T.] Janakiraman stands out as a premier writer who has portrayed the nuances and shadows of urban life with depth and subtlety. His literary works serve as substantial evidence of the psychological and social background transformations that Tamil society is undergoing due to urbanization and industrialization. Specifically, his novels examine the fundamental changes in the nature of human relationships, treating them as subjects of literary-sociological inquiry.

The family unit is the central focus of his observation. His stories vividly capture the disintegration of the traditional joint family system, the rise of the nuclear family, and the resulting impact on relationship dynamics—including sharing and conflicts between husband and wife, the widening generation gap, and the redefinition of childhood. Furthermore, the evolving forms of friendship, romance, and professional relationships within the urban landscape also garner his attention. Through his characters, he elucidates how women’s engagement with the outside world, economic independence, and social movements challenge traditional gender roles.

This research paper systematically analyzes the aforementioned changes in urban relationships, utilizing selected novels of Janakiraman, such as Amirtham Karikkandathu and Sila Nerangalil Sila Manithargal, as primary sources. By integrating literary analysis with sociological theories, this paper attempts to interpret the life events depicted in the novels within a broader socio-historical framework.

Sangam literature is a historical treasure trove that records the lifestyle of the ancient Tamils. The Tinai classification found within it is based on land, time, and emotional states. However, the Tinai classifications formulated by commentators over time often conflict with the inner meaning of the poems and the sentiments of the common people featured in them. Specifically, the depictions of the working class in the poems of Purananuru and Akananuru have been used merely as tools to celebrate the victories of the dominant class (kings). This article re-reads the Tinai theories of the Tolkappiyar period and re-examines the Tinai classification based on the socio-historical perspectives of scholars such as V. Suba. Manickam, Pulavar Kuzhandhai, Kailasapathy, and K. Sivathamby. The primary objective of this article is to examine how the anxieties of common people, the pace of labor, and the miseries of the battlefield have been reduced within the Tinai definitions set by the elite. Furthermore, this article explores in detail how the similes and images employed in Sangam poems document the social existence of the working people, and how they have been overlooked by the power structures of the dominant class.

In the history of modern Tamil literature, Kalaignar M. Karunanidhi (1924–2018) stands as a multifaceted personality. His writing career spans all domains of Tamil literature, including poetry, essays, novels, plays, and screenplays. Specifically, his collection titled 'Kavithai Mazhai' (Poetic Rain) serves as a poetic record of social and political changes spanning 68 years, from 1936 to 2004. This article analyzes the concept of 'Binary Opposition' embedded within Kalaignar's poems from a Structuralist perspective. It explains how themes such as the conflict between monarchy and democracy, new definitions of theism and atheism, the class struggle between wealth and poverty, and gender equality are structured as opposing positions. Furthermore, this article examines, with detailed data, how he transformed elements of nature (moon, wind, sea) into symbols of liberation during his time in prison, and how Dravidian ideology is deeply embedded in his poetic language.

The Indian educational environment of the twenty-first century is trapped in a major contradiction. On one hand, there is an intense drive to become a superpower in the global knowledge economy; on the other, the very foundation of education is crumbling under the cruel grip of commercialization. The current education system has turned students into unskilled individuals holding nothing more than "empty cardboard" (degrees) and teachers into economically exploited laborers. This study deeply explores the structural issues within the Indian education system, spanning from kindergarten to doctoral research. Specifically, it analyzes financial management irregularities in private institutions, the exploitation of teacher salaries, supervisor dominance in doctoral studies, and the status of education under the Consumer Protection Act from a socio-legal perspective. Through a comparative analysis of the National Education Policy (NEP) 2020 and Tamil Nadu’s State Education Policy (SEP) 2025, this research aims to propose necessary legal solutions to improve the quality of education and establish equity.

Agriculture serves as the taproot of Tamil culture and the primary identifier of its historical continuity. The plough, regarded as the lifeline of farmers, is not merely a utilitarian tool but a symbol representing the core life values of the community. To commence their seasonal agricultural activities, farmers established a sacred ritual known as 'Ponner Poottuthal' (Yoking the Golden Plough) or 'Naller Poottuthal' (Auspicious Ploughing). Conducted at the beginning of the month of Chithirai (April-May), this ritual focuses on preparing the soil and sowing seeds with the exalted purpose of alleviating world hunger. This article extensively explores the social, historical, and scientific underpinnings of the Ponner Poottuthal festival, drawing from Sangam literature, the Tirukkural, Kamba Ramayanam, and contemporary agricultural data. Additionally, the study provides an in-depth analysis of how agriculture evolved into a national identity through the land management, water management, and social frameworks of the ancient Tamils, while also addressing the challenges this tradition encounters in modern times.

This research paper extensively and meticulously analyzes the nationalist thoughts embedded in the poetry of Kalaignar M. Karunanidhi, one of the primary figures of the Dravidian movement. A general historical image has been constructed that creators within the Dravidian movement were alienated from the Indian national mainstream or lacked patriotism. This paper establishes, based on data, how the poetic lines of Kalaignar shatter the falsity of that image. Specifically, it analyzes how he merged Indian independence, national integrity, and state rights into a single point. The core themes of this article include the political contradictions existing on August 15, 1947, his method of singing about freedom by breaking prosodic traditions, and his poetic tendency to compare imprisonment and liberty through natural symbols. Furthermore, this study confirms that his poems are not merely emotional outbursts but are a literary form of federal philosophy (Federalism).

In the Tamil context, creating ancient literary and grammatical works and providing commentaries for them is a continuous tradition. The 'Viruttiyurai' written by Sankara Namachivayar for the Nannul (a grammar of the Tamil language in A.C.13th century) holds a unique place in the world of Tamil grammar due to its extensive explanations.

Furthermore, this article analyzes the religious harmony expressed in Sankara Namachivayar’s commentary, the request made by Maruthappa Devar, and his discussions regarding religion and Sanskrit. Through this, the objective of this research is to examine the intellectual integrity of a commentator and his religious devotion.

தொன்மையான இலக்கிய, இலக்கண நூல்களை இயற்றுதல் மற்றும் அவற்றுக்கு உரை வகுத்தல் என்பது தமிழ்ச் சூழலில் தொடர்ச்சியான ஒரு மரபாகும். நன்னூலுக்குச் சங்கர நமச்சிவாயர் இயற்றிய ‘விருத்தியுரை’, அதன் விரிவான விளக்கங்கள், இலக்கண உலகில் தனித்துவம் பெறுகிறது. மேலும், இக்கட்டுரை சங்கர நமச்சிவாயரின் உரையில் வெளிப்படும் சமய நல்லிணக்கம், ஊற்றுமலை மருதப்ப தேவரின் வேண்டுகோள், மற்றும் அவரது சமயம் மற்றும் வடமொழி விவாதங்களைப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. இதன் மூலம் ஒரு உரையாசிரியரின் அறிவுசார் நேர்மையையும், அவரது சமய பற்றையும் ஆராய்வதே இவ்ஆய்வின்  நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

Thirukkural is a book of great importance in Tamil literature. Although there are ten ancient texts, the texts that have appeared in the last century and this century are numerous. The reason why the texts of the Thirukkural have increased over time is because the Thirukkural embodies the principle of being applicable to both the individual and the collective, as in the saying, "He who sees shoulder, sees shoulder." No matter what style the text is composed in, it is clear that part of it follows the Parimēlaḻakarurai. In this way, the unique text of the Thirukkural, which was written by Moḻiñāyiṟu tēvanēyappāvāṇar, who was a scholar of Tamil ethnicity, language and culture, is called tirukkuṟaḷ tamiḻmarapurai. The purpose of this article is to highlight the merits of this tradition.

தமிழ் மொழிக்கு வளமையுஞ் செழுமையுஞ் சேர்த்த நூல்; உலக மக்களனைவரும் இம்மையிலும் மறுமையிலும் இன்புற்று வாழவேண்டுமென்ற பெரு நோக்கத்தால் இயற்றப்பெற்ற நூல்; தமிழினம் மட்டுமின்றி உலகத்திற்கே உயரிய வாழ்வியலைக் கற்றுக்கொடுத்த ஒரே நூல் திருவள்ளுவர் இயற்றிய திருக்குறள். தமிழர் வாழ்வியலைத் தெளிவிக்க எழுந்த இந்நூற்குள்ள மற்றுமொரு சிறப்பு இன்றுவரை இந்நூலுக்கு உரைகள் பெருகி வருவதும் பல்வேறு நிலைகளில் உரைகள் தோன்றினும் தோன்றும் பொருளனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் பொருள்வளம் உள்ளதாக; இன்பப்பேரூற்றாக விளங்குவது திருக்குறளின் தன்னேரில்லாச் சிறப்பாம். இவ்வகையில், திருக்குறளுக்குத் தோன்றியுள்ள பல்வேறு உரைகளுள் இன்றியமையாததும் தமிழ்மரபுப்படி இயன்றதுமான உரைநூல் மொழிஞாயிறு தேவநேயப்பாவாணர் அவர்களால் அரிதின்முயன்று இயற்றப்பெற்ற திருக்குறள் தமிழ்மரபுரை என்பதாம். பாவாணரின் அறிவுக் கொடையெனும் பேரொளியால் துலங்கிய இத்தமிழ்மரபுரையின் குன்றாச்சிறப்புகளைச் சுட்டி, இதுகாண் திருக்குறள் தமிழ்மரபுரையின் மாண்பு எனத் தெளிவிப்பதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாம்.

In the grammatical structure of the Tamil language, the 'Urisol' (qualitative particle/root) is considered a rich and essential element exclusive to poetry. In the Sollathigaram of Tolkappiyam, the author dedicates a specific chapter, Uriyiyal, to define Urisorkal as words that depend on nouns and verbs to convey nuances of sound (isai), suggestion (kurippu), and attribute (panpu). This research paper provides a detailed examination of the Urisorkal found in Muttollayiram—a work regarded as a continuation of Sangam literature and a precursor to the later Ula literary genre—analyzing them through the lens of Tolkappiyam’s Uriyiyal guidelines.

The article demonstrates the significant role these particles play in depicting the valor, benevolence, country, city, and romantic emotions (kaikkilai) associated with the three great Tamil dynasties: the Cheras, Cholas, and Pandyas. Specifically, it explains with evidence how words such as 'Uru', 'Tava', 'Nani', 'Mallal', 'Pasappu', and 'Isaipu' intensify the depth of emotion and qualitative description in the verses. Furthermore, by comparing these usages with the perspectives of later grammatical works like Nannul and the explanations provided by classical commentators, the paper establishes the unique linguistic identity of Muttollayiram.

In the landscape of Tamil literature, eyes are constructed not merely as visual sensory organs but as the fountainhead of human emotions, symbols of virtue (Aram), and tools of political strategy. Specifically, in the universal code of ethics, the Thirukkural, Thiruvalluvar has utilized the language of the eyes with great subtlety. This article analyzes how eyes are handled both symbolically and through physical manifestations (Meippattiyal) in the sections of 'Kannottam' (Benignity), 'Ottradal' (Espionage), and 'Kamathuppal' (The Canto of Love) within the Thirukkural. Against the backdrop of Sangam literature and with the aid of Tholkappiyar's theories on Meippattiyal, this research extensively reveals the nine emotions (Navarasas) expressed through the eyes and the internal (Akam) and external (Puram) life values they signify. Furthermore, the article explores scientific perspectives on eyes in Siddha medicine and the contemporary vital virtue of eye donation, connecting them with the ethical framework of Valluvar.

தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் கண்கள் என்பவை வெறும் காட்சிப் புலனுறுப்பாக மட்டும் அன்றி, மனித உணர்வுகளின் ஊற்றுக்கண்ணாகவும், அறத்தின் அடையாளமாகவும், அரசியலின் கருவியாகவும் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக, உலகப் பொதுமறையான திருக்குறளில் திருவள்ளுவர் விழிகளின் மொழியை மிக நுட்பமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார். இக்கட்டுரை, திருக்குறளில் இடம்பெறும் 'கண்ணோட்டம்', 'ஒற்றாடல்', 'காமத்துப்பால்' ஆகிய பகுதிகளில் விழிகள் எவ்வாறு குறியீட்டு ரீதியாகவும், மெய்ப்பாட்டு ரீதியாகவும் கையாளப்பட்டுள்ளன என்பதை ஆய்வு செய்கிறது. சங்க இலக்கியங்களின் பின்னணியில், தொல்காப்பிய மெய்ப்பாட்டியல் கோட்பாடுகளின் துணைகொண்டு, விழிகளின் வழியாக வெளிப்படும் நவரசங்களையும், அவை உணர்த்தும் அக மற்றும் புற வாழ்வியல் விழுமியங்களையும் இவ்ஆய்வு விரிவாகப் புலப்படுத்துகிறது. மேலும், சித்த மருத்துவத்தில் விழிகள் குறித்த அறிவியல் பார்வைகளையும், நவீனக் காலத்தின் இன்றியமையாத அறமாகத் திகழும் கண்தானத்தையும் வள்ளுவத்தின் அறத்தோடு இணைத்து இக்கட்டுரை அணுகுகிறது.

In the field of grammatical classification, the Tolkappiyam Porulathikaram of Tamil literature stands as an ancient and significant work.  Within it, the concepts of Kaikkilai and Perunthinai, along with Kalavu and Karpu, are prominent in all its chapters.  However, this grammatical structure is used in only a very few of the Agham poems.  In the tradition of semantic grammar, the Kaikkilai and Perunthinai systems occupy a somewhat different position in the grammatical framework. Although Agham literature is primarily structured based on the five divisions of love Anbin Ainthinai, Kaikkilai has been categorized by Tolkappiyar as belonging to Akathinai.Comparing it with the love poems of Sangam literature helps in understanding the importance of the Akathinai (love theme).

தமிழ் இலக்கண மரபில் தொன்மையானதும் முதன்மையானதுமான தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரம், தமிழர்தம் வாழ்வியலை அகம் மற்றும் புறம் என இரு பெரும் பிரிவுகளாகப் பகுத்து விளக்குகிறது. அகத்திணை மரபில் தொல்காப்பியர் ஏழு திணைகளை முன்மொழிகின்றார். அவற்றுள் 'கைக்கிளை' என்பது ஒருதலைக் காமம் எனப்படும் ஒருபக்க வேட்கையைச் சுட்டும் திணையாகும். இவ்வாய்வுத் தாள், கைக்கிளைக் கோட்பாட்டினைத் தொல்காப்பிய மெய்ப்பாட்டியல் மற்றும் நம்பியகப்பொருள் இலக்கண விதிகளின் ஊடாக ஆய்வு செய்கிறது. சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் பயின்று வந்துள்ள கைக்கிளைத் துறைகளை, தலைமக்களின் உளவியல் மாற்றங்கள் மற்றும் மெய்ப்பாடுகளின் வெளிப்பாடுகளுடன் ஒப்பிட்டு இக்கட்டுரை ஆராய்கிறது. குறிப்பாக, காட்சி, ஐயம், துணிவு மற்றும் குறிப்பறிதல் ஆகிய நிலைகளில் தலைமக்களின் அக உணர்வுகள் உடலில் எத்தகைய மாற்றங்களை (மெய்ப்பாடுகளை) உருவாக்குகின்றன என்பதையும், காம உணர்வு முதிராத இளமைப் பருவத்தினரிடம் தோன்றும் கைக்கிளைக்கும், பருவமடைந்த பின் தோன்றும் குறிப்பறியா நிலைக்கும் உள்ள வேறுபாடுகளை இக்கட்டுரை விரிவாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது. மேலும், கைக்கிளை எவ்வாறு அன்பின் ஐந்திணைக்குரிய தொடக்கப் புள்ளியாக அமைகிறது என்பதையும், பிற்கால இலக்கியங்களில் இக்கோட்பாடு அடைந்த பரிணாம வளர்ச்சியையும் இவ்வாய்வு நிறுவுகிறது.

Thirumoolar’s Thirumandhiram stands as the foundational text of Saiva Siddhantha. It explores the deepest states of the human mind through the lenses of Yoga and Jnana (wisdom). Conversely, Sigmund Freud’s psychological theories categorize the mind into the conscious, subconscious, and unconscious, revealing how repressed desires influence behavior. Both systems share common ground in their understanding of the hidden dimensions of the psyche.

For instance, the Thirumandhiram states:

"He is the Universe, the Beginning, and Bliss; He is the light of wisdom for the celestial beings. Those who have experienced Him perceive the light within; the true Sage resides in that inner consciousness." (Tantiram 1, Verse: 1).

This deep state of spiritual wisdom (Jnana) in the soul aligns with Freud’s concept of the unconscious mind. This comparative study analyzes the psychological insights offered by Thirumandhiram alongside Freudian theories, establishing Thirumandhiram as one of the world's foremost ancient texts on psychology.

In the history of Tamil literature, the Sangam era stands as the pinnacle of Tamil civilization and ethical values. In particular, Kalithogai, celebrated as "Katrarindhor Ethum Kali" (The Kali praised by the learned), serves as an unparalleled document capturing the internal (Akam) and external (Puram) lives of ancient Tamils. This research paper extensively analyzes the lifestyle elements of ancient Tamils as described in Kalithogai, focusing specifically on the heroic traditions of the Mullai (pastoral) region, marriage customs, ritualistic worship, and social ethics.

The article analyzes how the heroic sport of 'Eru Thazhuvuthal' (bull-embracing) featured in Mullai Kali acted as a link connecting a society's bravery, romance, and economy. Furthermore, this study approaches the 'monogamy' principle prevalent in Sangam-era marriage systems, nature-based worship methods, and the botanical knowledge of that period through historical and anthropological perspectives. Through data analysis and descriptive criticism, this paper explains how the values of Tamil society from over 2,000 years ago persist as a cultural continuity, extending to modern-day Jallikattu protests.

தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் சங்க காலம் என்பது தமிழர்களின் நாகரிகம் மற்றும் ஒழுக்க நெறிகளின் உச்சமாகத் திகழ்கிறது. குறிப்பாக, 'கற்றறிந்தோர் ஏத்தும் கலி' என்று போற்றப்படும் கலித்தொகை, பழந்தமிழரின் அக மற்றும் புற வாழ்க்கையைப் படம்பிடித்துக் காட்டும் ஒப்பற்ற ஆவணமாகும். இவ்வாய்வுக் கட்டுரை, கலித்தொகையில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள பழந்தமிழரின் வாழ்வியல் கூறுகளை, குறிப்பாக முல்லை நில மக்களின் வீர மரபுகள், திருமண முறைகள், வழிபாட்டுச் சடங்குகள் மற்றும் சமூக அறங்களை மையமாகக் கொண்டு விரிவாக ஆராய்கிறது. முல்லைக்கலியில் இடம்பெற்றுள்ள 'ஏறுதழுவுதல்' எனும் வீர விளையாட்டு, எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் வீரத்தையும், காதலையும், பொருளாதாரத்தையும் இணைக்கும் கண்ணியாக விளங்கியது என்பதை இக்கட்டுரை பகுப்பாய்வு செய்கிறது. மேலும், சங்க காலத் திருமண முறைகளில் நிலவிய 'ஒருமணம்' கோட்பாடு, இயற்கை சார்ந்த வழிபாட்டு முறைகள், மற்றும் அக்காலத் தாவரவியல் அறிவு ஆகியவற்றை வரலாற்று மற்றும் மானிடவியல் கண்ணோட்டத்தில் இவ்வாய்வு அணுகுகிறது. தரவுகள் பகுப்புமுறை மற்றும் விளக்கமுறைத் திறனாய்வு மூலம், 2000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட தமிழ்ச் சமூகத்தின் விழுமியங்கள் எவ்வாறு இன்றைய நவீன ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டங்கள் வரை பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியாக நீடிக்கின்றன என்பதும் இங்கு விளக்கப்பட்டுள்ளது.

In the Tamil literary tradition, Sangam literature stands as a primary document reflecting the three dimensions of language, culture, and grammar simultaneously. Among them, Akananuru is a unique classical work that expresses the depth of human emotions through intricate verb forms within its linguistic structure. This study provides a detailed analysis of the verb forms found in Akananuru against the background of the grammatical principles of Tolkappiyam.

Specifically, it explores how finite verbs, non-finite verbs (verbal and relative participles), temporal elements (tenses), and adverbs serve as the foundation for "Emotional Movement" and psychological depth within the Akam (interior) landscape. By linking the verb structures of Sangam-era Tamil with modern fields such as Computational Linguistics and Part-of-Speech (POS) Tagging, this research establishes the timeless utility of classical grammar. The primary objective of this paper is to explain how the 400 poems of Akananuru are structured by verbs based on emotion and to reveal the possibilities Sangam literature offers for contemporary linguistic research.

The artistic traditions of Tamil Nadu possess a history spanning thousands of years. In particular, the Silappathikaram, composed by Ilango Adigal in the 2nd century AD, serves as an encyclopedia of the music, dance, and dramatic arts of the Tamils. This research paper, centered on the 'Arangetru Kaadhai' (The Chapter of Ascending the Stage) within Silappathikaram, explores in detail the nuances of both the classical and folk arts of that era. It explains the debut performance (Arangetram) held by the dancer Madhavi at the age of twelve, the seven years of rigorous training she underwent for it, the precise architectural measurements of the performance stage, and the significance of the sacred rod known as the 'Talaikkol'. Furthermore, this article analyzes the mythological backgrounds and philosophical concepts of the eleven types of dances performed by Madhavi, collectively known as 'Pathinoraadal,' and details how they are classified into standing dances (Nindraadal) and ground/falling dances (Veezhndhaadal). This study also provides a comprehensive perspective on the evolutionary development of folk arts, the musical traditions found in the Sangam literature Paripaadal, and the challenges these arts face in today's globalized environment.

தமிழகத்தின் கலை மரபுகள் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகால வரலாற்றைக் கொண்டவை. குறிப்பாக, கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் இளங்கோவடிகளால் இயற்றப்பட்ட சிலப்பதிகாரம், தமிழர்களின் இசை, ஆடல் மற்றும் நாடகக் கலைகளின் கலைக்களஞ்சியமாகத் திகழ்கிறது. இந்த ஆய்வறிக்கை, சிலப்பதிகாரத்தில் இடம்பெற்றுள்ள 'அரங்கேற்று காதை'யை மையமாகக் கொண்டு, அக்காலத்திய செவ்வியல் மற்றும் நாட்டுப்புறக் கலைகளின் நுணுக்கங்களை விரிவாக ஆராய்கிறது. மாதவி என்னும் ஆடல் கணிகை தனது பன்னிரண்டாம் வயதில் நிகழ்த்திய அரங்கேற்றம், அதற்கு அவள் மேற்கொண்ட ஏழு ஆண்டுகாலப் பயிற்சி, ஆடல் அரங்கின் துல்லியமான கட்டிடக்கலை அளவீடுகள் மற்றும் 'தலைக்கோல்' எனப்படும் புனிதக் கோலின் சிறப்பு ஆகியவற்றை இது விளக்குகிறது. மேலும், மாதவி நிகழ்த்திய 'பதினோராடல்' எனப்படும் பதினொரு வகை ஆடல்களின் புராணப் பின்னணி, தத்துவக் கருத்துக்கள் மற்றும் அவை எவ்வாறு நின்றாடும் கூத்து, வீழ்ந்தாடும் கூத்து என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பதையும் இக்கட்டுரை அலசுகிறது. நாட்டுப்புறக் கலைகளின் பரிணாம வளர்ச்சி, சங்க இலக்கியமான பரிபாடலில் காணப்படும் இசை மரபுகள் மற்றும் இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழலில் இக்கலைகள் சந்திக்கும் சவால்கள் குறித்தும் இந்த ஆய்வு விரிவான பார்வையை வழங்குகிறது.

In the history of 20th-century India, particularly within the political and social framework of Tamil Nadu, the contribution of E.V. Ramasamy, affectionately known as Thanthai Periyar, is unparalleled. The intellectual and practical struggles he spearheaded against caste hierarchies, religious dominance, and patriarchal structures determined the socio-political direction of modern Tamil Nadu. Periyar’s fundamental objective was that society should not merely be a collection of humans, but a sphere operating on the principles of individual rights, rationalism, and equality.

This article extensively explores Periyar’s social ideologies, specifically focusing on social liberation, the feminist revolution, the Self-Respect Movement, and the radical social reforms he proposed. The core subjects of this study include the unique rights he advocated for women, property rights, education, and the transformations he brought to marriage systems. Furthermore, this research expands with precise data regarding the participation of women in the 1929 Chengalpattu Conference and the 1938 Anti-Hindi Agitation. By comparing Periyar’s feminist thoughts with global Radical Feminism theories, this article emphasizes their contemporary relevance.

Literature and grammar serve as the primary evidences for understanding the life values, social structures, and cultural significance of ancient Tamils. In particular, literary traditions play a role equal to inscriptions, coins, and copper plates in reconstructing a nation's history. Regarding the internal life (Aham) of Tamils, 'Kalavu' (pre-marital love) was considered a noble, virtue-based conduct. The objective of this paper is to analyze in detail how the grammatical principles of Kalaviyal (the study of clandestine love) formulated in the Porulathikaram of Tolkappiyam are artistically reflected in Narrinai, a Sangam literary anthology.

This study comparatively examines the four major stages of Kalavu conduct as depicted in Tolkappiyam—Iyarkai Punarchi (natural union), Idanthalaippaadu (meeting at the same place), Paangar Koottam (meeting through a friend/confidant), and Tholiyir Koottam (meeting through the lady-companion)—with the poems of Narrinai. The article analyzes the psychological and social transitions beginning from the lovers' initial union through to its culmination in domestic life (Karpu) with the assistance of the lady-companion. The research findings establish that Sangam poets expressed their imaginative prowess strictly within the grammatical rules laid down by Tolkappiyar and that Narrinai poems flawlessly follow the subtle stages of Kalavu conduct.

பண்டைத் தமிழர்களின் வாழ்வியல் விழுமியங்களையும், சமூகக் கட்டமைப்பையும், பண்பாட்டுத் தார்ப்பரியங்களையும் அறிந்துகொள்வதற்கு இலக்கியங்களும் இலக்கணங்களுமே முதன்மைச் சான்றாதாரங்களாகத் திகழ்கின்றன. குறிப்பாக, ஒரு நாட்டின் வரலாற்றை மீட்டெடுப்பதில் கல்வெட்டுகள், நாணயங்கள் மற்றும் செப்பேடுகளுக்கு இணையாக அந்த நாட்டில் நிலவிய இலக்கிய மரபுகளும் முக்கியக் கருவிகளாக அமைகின்றன. தமிழரின் அகவாழ்வியலைப் பொருத்தமட்டில், 'களவு' என்பது மிக உயரிய, அறநெறி சார்ந்த ஒழுக்கமாகக் கருதப்பட்டது. தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரம் வகுத்துள்ள களவியல் இலக்கணக் கோட்பாடுகள், சங்க இலக்கியத் தொகுப்பான நற்றிணையில் எவ்வாறு கலைத்துவத்துடன் பிரதிபலிக்கின்றன என்பதை விரிவாக ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

இவ்வாய்வு, தொல்காப்பியம் காட்டும் களவொழுக்கத்தின் நான்கு முக்கியப் படிநிலைகளான இயற்கைப் புணர்ச்சி, இடந்தலைப்பாடு, பாங்கற் கூட்டம் மற்றும் தோழியிற் கூட்டம் ஆகியவற்றை நற்றிணைப் பாடல்களோடு ஒப்பிட்டு நோக்குகிறது. இயற்கைப் புணர்ச்சியில் தொடங்கும் தலைமக்களின் காதல், தோழியின் துணை கொண்டு திருமண வாழ்வில் (கற்பு) முடிவடையும் வரையிலான உளவியல் மற்றும் சமூக மாற்றங்களை இக்கட்டுரை பகுப்பாய்வு செய்கிறது. ஆய்வு முடிவுகள், சங்க காலப் புலவர்கள் தொல்காப்பியர் வகுத்த இலக்கண விதிகளுக்கு உட்பட்டே தங்களின் கற்பனைத் திறனை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர் என்பதையும், நற்றிணைப் பாடல்கள் களவொழுக்கத்தின் நுட்பமான படிநிலைகளைச் செம்மையாகப் பின்பற்றியுள்ளன என்பதையும் நிறுவுகின்றன.

This research paper extensively explores the historical roots, aesthetic elements, and socio-cultural evolution of South India's two great classical dance traditions, Bharatanatyam and Mohiniyattam. It analyzes how Bharatanatyam, which emerged from Tamil Nadu's temple traditions and the Bhakti movement, and Mohiniyattam, which absorbed Kerala's graceful Lasya tradition and natural beauty, have developed unique identities. Specifically, the Natya Shastra foundations for both dances, the historical challenges of the Devadasi system, 20th-century revivalist efforts, and 21st-century digital technology integration are discussed in detail. Furthermore, the paper provides data and tables regarding the influence of Carnatic music and Sopana Sangeetham, differences in costume and ornamentation, and contemporary awards and educational trends up to the year 2025.

இந்த ஆய்வுக் கட்டுரையானது தென்னிந்தியாவின் இரு பெரும் செவ்வியல் நடன மரபுகளான பரதநாட்டியம் மற்றும் மோகினியாட்டம் ஆகியவற்றின் வரலாற்று வேர்கள், அழகியல் கூறுகள், மற்றும் சமூக-பண்பாட்டுப் பரிணாமத்தை மிக விரிவாக ஆராய்கிறது. தமிழ்நாட்டின் கோயில் மரபுகள் மற்றும் பக்தி இயக்கத்திலிருந்து கிளைத்த பரதநாட்டியமும், கேரளாவின் மென்மையான லாஸ்ய மரபையும் இயற்கை எழிலையும் உள்வாங்கிய மோகினியாட்டமும் எவ்வாறு தனித்துவமான அடையாளங்களைப் பெற்றுள்ளன என்பது இங்கு பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகிறது. குறிப்பாக, இரு நடனங்களுக்குமான நாட்டிய சாஸ்திர அடிப்படை, தேவதாசி முறை எதிர்கொண்ட சவால்கள், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் மறுமலர்ச்சி முயற்சிகள் மற்றும் 21-ஆம் நூற்றாண்டின் டிஜிட்டல் தொழில்நுட்ப ஊடுருவல் ஆகியவை விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும், கர்நாடக இசை மற்றும் சோபான சங்கீதத்தின் தாக்கம், ஆடை அலங்கார வேறுபாடுகள், மற்றும் 2025-ஆம் ஆண்டு வரையிலான சமகால விருதுகள் மற்றும் கல்விப் போக்குகள் பற்றிய தரவுகள் அட்டவணைகளுடன் வழங்கப்பட்டுள்ளன.

Sangam literatures accurately record the lifestyle of Tamils from over two thousand years ago. In particular, the Aatrupadai literatures within the Pathupattu (Ten Idylls) collection describe the journeys of bards—artists suffering in poverty—as they sought generous patrons, detailing the various foods they received during these journeys within a comprehensive socio-economic context. In the tradition of the bards, food was not merely a tool to satiate hunger; it was an expression of the land's identity, the people's hospitality, and social hierarchy. Using works such as Perumbanatrupadai and Sirupanatrupadai as primary data, this study explores in detail the foods provided to bards across the five landscapes (Kurinji, Mullai, Marutham, Neithal, and Palai) and the grand feasts granted to them in royal palaces. The relationship between the land's natural resources and the people's dietary patterns, the barter system, culinary techniques, and food-related terminology are deeply analyzed in this research. Through Aatrupadai songs, it is evident that Sangam-era Tamils lived in harmony with nature and regarded food as medicine and an object of worship.

சங்க இலக்கியங்கள் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட தமிழர்களின் வாழ்வியலைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்துள்ளன. குறிப்பாக, பத்துப்பாட்டு நூல்களில் இடம்பெற்றுள்ள ஆற்றுப்படை இலக்கியங்கள், வறுமையில் வாடிய கலைஞர்களான பாணர்கள், வள்ளல்களைத் தேடிச் செல்லும் பயணத்தையும், அந்தப் பயணத்தின் ஊடாக அவர்கள் பெற்ற உணவுகளையும் விரிவான சமூக-பொருளாதாரப் பின்னணியுடன் விவரிக்கின்றன. பாண்குடி மரபில் உணவு என்பது வெறும் பசி ஆற்றுவதற்கான கருவி மட்டுமல்ல; அது நிலத்தின் அடையாளம், மக்களின் விருந்தோம்பல் பண்பு மற்றும் சமூகப் படிநிலை ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடாகும். பெரும்பாணாற்றுப்படை மற்றும் சிறுபாணாற்றுப்படை ஆகிய நூல்களை முதன்மைத் தரவுகளாகக் கொண்டு அமையும் இவ்வாய்வு, குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை ஆகிய ஐந்திணை நிலங்களில் பாணர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட உணவுகளையும், மன்னர்களின் அரண்மனைகளில் அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட விருந்துகளையும் விரிவாக ஆராய்கிறது. நிலத்தின் இயற்கை வளத்திற்கும், மக்களின் உணவு முறைக்கும் இடையிலான தொடர்பு, பண்டமாற்று முறை, உணவைத் தயாரிக்கும் பக்குவம் மற்றும் உணவு தொடர்பான கலைச்சொற்கள் ஆகியவை இவ்வாய்வில் ஆழமாக அலசப்படுகின்றன. சங்க காலத் தமிழர்கள் இயற்கையோடு இயைந்து வாழ்ந்ததையும், உணவை மருந்தாகவும் வழிபாட்டிற்குரிய ஒன்றாகவும் கருதியதையும் ஆற்றுப்படைப் பாடல்கள் வழி அறிய முடிகிறது.

The Devaram hymns, the quintessential canon of Tamil Saiva devotional literature, represent a vital synthesis of theological fervor and the sophisticated artistic traditions of the 7th-century Bhakti movement. This study examines the Devaram—composed by the triumvirate of Tirugnanasambandar, Tirunavukkarasar, and Sundarar—not merely as liturgical poetry but as a foundational document of Tamil dance aesthetics. Central to this analysis is the iconographic and kinetic portrayal of Lord Shiva as Nataraja (the Cosmic Dancer). The research explores how the hymns articulate the Pancha-kritya (five-fold cosmic acts), mapping the divine functions of creation, preservation, destruction, concealment, and grace onto the rhythmic and gestural framework of the Tandava. By analyzing the intersections of Angika (physical expression), Mudras (symbolic gestures), and Rasa (aesthetic experience), this paper argues that the Devaram transcends descriptive poetry to function as a philosophical treatise on movement. The study concludes that the dance philosophy embedded within these hymns provided the conceptual and structural blueprint for the evolution of later Chola temple iconography and the formalization of the Bharatanatyam tradition.

Sangam literature serves as a temporal mirror accurately capturing the lifeways of ancient Tamils. In an era when human life was intricately intertwined with nature, it was a common practice for people to relate environmental changes and the behaviors of animals and birds to their future. Sangam literature identifies this as 'Nimittam' or 'Sakunam'. This article explores the various omens recorded in Sangam literature, their origins, classification, and social impact in detail. Specifically, it uses evidence to explain how omen-related elements—such as birds (Pul), lizards, chameleons (Ondhi), the Unnam tree, dreams, sneezing, and the twitching of body parts—influenced the psychology of heroes, heroines, and warriors. This research highlights how these beliefs were positioned at the intersection of the intellectual maturity and fears of the Sangam people, and how they eventually transformed into folk beliefs over time.

பண்டைத் தமிழர்களின் வாழ்வியலைத் துல்லியமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டும் காலக்கண்ணாடியாகச் சங்க இலக்கியங்கள் திகழ்கின்றன. மனித வாழ்வு இயற்கையோடு பின்னிப் பிணைந்திருந்த ஒரு காலத்தில், இயற்கையில் நிகழும் மாற்றங்களையும், விலங்கு மற்றும் பறவைகளின் செயல்பாடுகளையும் தங்களின் எதிர்காலத்தோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும் வழக்கம் மக்களிடையே பரவலாக இருந்தது. இதனை 'நிமித்தம்' அல்லது 'சகுனம்' என்று சங்க இலக்கியங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. இக்கட்டுரை, சங்க இலக்கியங்களில் பதிவாகியுள்ள பல்வேறு நிமித்தங்கள், அவற்றின் தோற்றம், வகைப்பாடு மற்றும் சமூகத் தாக்கம் குறித்து விரிவாக ஆராய்கிறது. குறிப்பாக, புள் (பறவை), பல்லி, ஓந்தி, உன்ன மரம், கனவு, தும்மல் மற்றும் உடலுறுப்புகள் துடித்தல் போன்ற நிமித்தக் கூறுகள் எவ்வாறு தலைவன், தலைவி மற்றும் போர் வீரர்களின் உளவியலில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின என்பது குறித்துச் சான்றுகளுடன் விளக்கப்படுகிறது. சங்க கால மக்களின் அறிவு முதிர்ச்சிக்கும், அச்சத்திற்கும் இடையிலான ஒரு புள்ளியில் இந்த நம்பிக்கைகள் எவ்வாறு நிலைபெற்றிருந்தன என்பதையும், அவை காலப்போக்கில் நாட்டுப்புற நம்பிக்கைகளாக உருமாற்றம் பெற்ற விதத்தையும் இந்த ஆய்வு வெளிப்படுத்துகிறது.

This study explores the role of Desi traditions in Indian art forms, examining how folk literature and Bharatanatyam function as cultural expressions. Folk literature serves as a vibrant repository of social life, popular beliefs, rituals, emotions, and body language, reflecting the lived experiences of communities. Similarly, although Bharatanatyam has evolved within the classical Natya Shastra tradition, it incorporates Desi elements and has developed over time into a dynamic art form. The research investigates how bodily expressions, emotional articulations, gestures, and symbolic signs found in folk literature correspond with the Abhinaya traditions of Bharatanatyam. Specifically, it demonstrates that the natural movements and expressions observed in folk arts form the foundational basis for the Angika, Vachika, and Aharya Abhinaya in Bharatanatyam, illustrating a shared cultural substrate. Furthermore, the study emphasizes that Desi traditions act as a repository of social memory, ensuring the continuity of artistic practices and the preservation of cultural identity. Folk literature and Bharatanatyam, therefore, are not only independent art forms but also interconnected manifestations that preserve and convey the cultural identity of communities across generations.

இந்த ஆய்வு, இந்திய கலை மரபுகளில் தேசீ மரபுகள் வகிக்கும் இடத்தை அடையாளப்படுத்தும் நோக்கில், நாட்டுப்புற இலக்கியங்களும் பரதநாட்டியமும் எவ்வாறு பண்பாட்டு வெளிப்பாட்டு ஊடகங்களாக செயல்படுகின்றன என்பதை ஆராய்கிறது. நாட்டுப்புற இலக்கியங்கள் சமூக வாழ்வியலை, மக்கள் நம்பிக்கைகள், சடங்குகள், உணர்வுகள் மற்றும் உடல் மொழி வழியாகப் பிரதிபலிக்கும் உயிர்ப்பான பண்பாட்டு ஆவணங்களாக விளங்குகின்றன. அதேவேளை, பரதநாட்டியம் நாட்டியசாஸ்திர மரபில் வேரூன்றியிருந்தாலும், தேசீ கூறுகளை உட்சேர்த்துக் கொண்டு காலப்போக்கில் ஒரு உயிர்த்தெழுந்த கலை வடிவமாக வளர்ச்சி பெற்றுள்ளது. இவ்வாய்வு, நாட்டுப்புற இலக்கியங்களில் வெளிப்படும் உடல் மொழி, உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகள், சைகைகள் மற்றும் குறியீடுகள் ஆகியவை பரதநாட்டியத்தின் அபிநய மரபுகளுடன் எவ்வாறு ஒத்திசைகின்றன என்பதை ஒப்பீட்டு நோக்கில் ஆய்வு செய்கிறது. குறிப்பாக, தேசீ மரபுகள் என்ற கோணத்தில், மக்கள் கலைகளில் காணப்படும் இயல்பான உடல் அசைவுகளும், பரதநாட்டியத்தில் வடிவமைக்கப்பட்ட ஆங்கிக, வாசிக, ஆஹார்ய அபிநயங்களும் ஒரே பண்பாட்டு அடித்தளத்திலிருந்து உருவாகியுள்ளன என்பதை இவ்வாய்வு விளக்குகிறது. மேலும், தேசீ மரபுகள் சமூக நினைவுகளின் களஞ்சியமாக இருந்து, கலை மரபுகளின் தொடர்ச்சியையும் பண்பாட்டு அடையாளத்தையும் உறுதிப்படுத்துகின்றன என்பதையும் இவ்வாய்வு வலியுறுத்துகிறது. நாட்டுப்புற இலக்கியங்களும் பரதநாட்டியமும், தனித்தனி கலை வடிவங்களாக மட்டுமல்லாமல், தேசீ மரபுகளின் பண்பாட்டு அடையாளத்தை காலந்தோறும் பாதுகாத்து வரும் இணை வெளிப்பாடுகளாக செயல்படுகின்றன என்பதே இவ்வாய்வின் மையக் கருத்தாகும்.

The Tamil literary landscape underwent a significant transformation in the early twentieth century. Tamil prose, which until then had been exclusively handled by scholars and academics, evolved into the language of the common people and an artistic form with the emergence of modern journals. At the forefront of this artistic revolution was Pudhumaipithan, whose given name was C. Viruthachalam. Through the Manikodi journal, he provided a new direction and momentum to Tamil prose. His short stories were not merely storytelling tools but served as sharp instruments that exposed the decaying aspects of society and the dark recesses of the human mind. Notably, he broke away from the traditional sentence structures prevalent in Tamil prose to introduce a "leapfrogging style" influenced by English literary traditions. He elevated Tamil prose to an international standard through his use of regional dialects, the stream of consciousness technique, social realism, and the reinterpretation of myths. This research paper explores in detail Pudhumaipithan's multifaceted contributions to the evolutionary development of Tamil prose based on his short stories.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் தமிழ் இலக்கியத் தளம் ஒரு பெரும் மாற்றத்தைச் சந்தித்தது. அதுவரை பண்டிதர்களாலும், கல்வியாளர்களாலும் மட்டுமே கையாளப்பட்டு வந்த தமிழ் உரைநடை, நவீன இதழ்களின் வருகையோடு சாமானிய மக்களின் மொழியாகவும், ஒரு கலை வடிவமாகவும் உருமாற்றம் பெற்றது. இந்தக் கலைப் புரட்சியின் முன்னணியில் நின்றவர் சொ. விருத்தாச்சலம் என்ற இயற்பெயர் கொண்ட புதுமைப்பித்தன். மணிக்கொடி இதழின் வழியாகத் தமிழ் உரைநடைக்கு ஒரு புதிய திசையையும், வேகத்தையும் வழங்கியவர் இவர். இவரது சிறுகதைகள் வெறும் கதை சொல்லும் ஊடகமாக அன்றி, சமூகத்தின் அழுகிய பகுதிகளையும், மனித மனத்தின் இருண்ட மடிப்புகளையும் தோலுரித்துக் காட்டும் கூர்மையான ஆயுதங்களாகத் திகழ்ந்தன. குறிப்பாக, தமிழ் உரைநடையில் அதுவரை நிலவி வந்த மரபுவழிப்பட்ட வாக்கிய அமைப்புகளை உடைத்தெறிந்து, ஆங்கிலச் சிந்தனை மரபின் தாக்கத்தோடு கூடிய ஒரு 'தாவிச் செல்லும் நடை'யை (Leapfrogging style) அவர் அறிமுகப்படுத்தினார். வட்டார வழக்குகள், நனவோடை உத்தி, சமூக எதார்த்தவாதம் மற்றும் புராண மறுவாசிப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் தமிழ் உரைநடையை உலகத்தரம் வாய்ந்த ஒன்றாக அவர் உயர்த்தினார். இந்த ஆய்வறிக்கை, புதுமைப்பித்தனின் சிறுகதைகளை ஆதாரமாகக் கொண்டு, தமிழ் உரைநடையின் பரிணாம வளர்ச்சியில் அவர் ஆற்றிய பன்முகப் பங்களிப்புகளை விரிவாக ஆராய்கிறது.

In the history of Tamil Bhakti literature, particularly within the Vaishnava tradition, the contributions of the twelve Azhwars are unparalleled. Among them, Thirumangai Azhwar—who is chronologically the last of the Azhwars and the most prolific in terms of verse count—praised and propagated the glory of Lord Vishnu's incarnations and various Divya Desams through his hymns. In his works, the Rama Avatar is presented not merely as a historical event or a mythological story, but as a philosophical guide for the spiritual journey of devotees. Driven by his immense love for Lord Rama, Thirumangai Azhwar composed 216 verses in the Nalayira Divya Prabandham detailing the excellence of the Rama incarnation. This paper meticulously explores how Ramayana themes are interwoven throughout his six prabandhams, including the Periya Thirumozhi, and how he portrays Rama as the humblest among the humble yet the bravest among warriors. Additionally, this research illuminates the Azhwar's unique experience of perceiving the Archa (iconic) forms of deities in Divya Desams as Lord Rama himself and examines the philosophy of Saranagathi (total surrender) embedded in his verses.

தமிழ் பக்தி இலக்கிய வரலாற்றில், குறிப்பாக வைணவ நெறியில், பன்னிரு ஆழ்வார்களின் பங்களிப்பு ஈடு இணையற்றது. இவர்களில் காலத்தால் இறுதியானவராகவும், பாசுரங்களின் எண்ணிக்கையில் முதன்மையானவராகவும் விளங்கும் திருமங்கையாழ்வார், திருமாலின் பன்னிரு அவதாரங்களையும், பல்வேறு திவ்விய தேசங்களையும் தமது பாசுரங்கள் வழியாகப் போற்றிப் பரவியுள்ளார். இவருடைய படைப்புகளில் இராம அவதாரம் என்பது வெறும் வரலாற்று நிகழ்வாகவோ அல்லது புராணக் கதையாகவோ மட்டும் அன்றி, அடியவர்களின் ஆன்மீகப் பயணத்திற்கு வழிகாட்டும் ஒரு தத்துவச் சான்றாக முன்வைக்கப்படுகிறது. திருமங்கையாழ்வார் இராமபிரான் மீது கொண்ட பேரன்பின் காரணமாக, நாலாயிர திவ்வியப் பிரபந்தத்தில் 216 பாசுரங்களில் இராமவதாரச் சிறப்புகளை விரிவாகப் பாடியுள்ளார். இக்கட்டுரை, திருமங்கையாழ்வாரின் 'பெரிய திருமொழி' உள்ளிட்ட ஆறு பிரபந்தங்களில் இராமாயணக் கருத்துக்கள் எவ்வாறு விரவிக்கிடக்கின்றன என்பதையும், அவர் காட்டும் இராமன் எங்ஙனம் எளியவர்க்கும் எளியவனாகவும், வீரர்களுக்கெல்லாம் வீரனாகவும் திகழ்கின்றான் என்பதையும் நுணுக்கமாக ஆராய்கிறது. மேலும், திவ்விய தேசங்களில் அர்ச்சாவதார ரூபத்தில் விளங்கும் இறைவனை இராமனாகவே கண்டு ஆழ்வார் அனுபவித்த முறையையும், அவரது பாசுரங்களில் பொதிந்துள்ள சரணாகதித் தத்துவத்தையும் இந்த ஆய்வு விரிவாகப் புலப்படுத்துகிறது.

Morality is a concept created by humans for human welfare. Literature serves as a medium to teach morality. Morality is structured as something that must be followed. Through literature, people can be guided toward collective well-being by embracing moral values. Epics feature various characters, and through their stories, morality is conveyed to the public. In particular, the character of Sadhuvan in Manimegalai is used to illustrate moral ideas that benefit society.

அறம் என்பது மனித இனத்திற்கு மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டது. அறம் போதிக்கும் ஊடகம் இலக்கியம். அறம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஒன்றாக கட்டமைக்கப்படுகிறது. இலக்கியத்தின் வழியே மக்கள் அறத்தினை அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச்செல்லமுடியும். காப்பியங்களில் பல்வேறு கதை மாந்தர்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. கதை மாந்தர்களின் வழி கதையமைப்பினை நகர்த்தி அறம் என்பதை மக்களுக்கு உணர்த்துகின்றனர். மணிமேகலையில் சாதுவன் என்பவனின் மூலம் சமூகத்திற்கு உணர்த்தும் அறக்கருத்துக்களை விளக்குகின்றது.