Tamilmanam Journal

‘கரிசல்’ நாவலில் இடம்பெறும் நாட்டார் வழக்காறுகளை மையமாகக் கொண்டு அமைகிறது. கரிசல் நில மக்களின் வாழ்வியல், பண்பாடு, நம்பிக்கைகள், கலை மற்றும் சமூக உறவுகளை வெளிப்படுத்தும் நாட்டார் வழக்காறுகள் இவ்வாய்வில் ஆராயப்படுகின்றன. நாட்டார் பாடல்கள், ஒப்பாரி, கதைப்பாடல்கள், பழமொழிகள், சடங்குகள், திருவிழாக்கள், இறைவழிபாடு, நாட்டார் மருத்துவம், கலைவடிவங்கள் மற்றும் வட்டாரச் சொல்வழக்குகள் ஆகியவை நாவலில் எவ்வாறு இடம்பெற்றுள்ளன என்பது எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. இவ்வழக்காறுகள் கரிசல் மக்களின் பண்பாட்டு அடையாளத்தையும் வாழ்வியல் அனுபவங்களையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இதன் மூலம் ‘கரிசல்’ நாவல் நாட்டார் வாழ்வியலையும் பண்பாட்டையும் பதிவு செய்யும் முக்கியமான படைப்பாக விளங்குவது புலப்படுகிறது.

ஆய்வுச் சுருக்கம்:-
தமிழ் நாவல் இலக்கியத்தில் மண்சார் படைப்புகள் குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பு, அந்நிலத்தில் வாழும் மக்களின் வாழ்வியல், மொழி, பண்பாடு, தொழில் மற்றும் சமூக உறவுகளைப் பதிவு செய்யும் தனித்துவமான இலக்கிய மரபாக வளர்ந்துள்ளன. அவ்வகையில் தென்தமிழகத்தின் வறண்ட கரிசல் நிலப்பரப்பையும் அங்கு வாழும் மக்களின் வாழ்வியல் நெருக்கடிகளையும் மையப்படுத்தி உருவான கரிசல் இலக்கிய மரபில் சோ. தர்மனின் படைப்புகள் தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகின்றன. இக்கட்டுரை கரிசல் எழுத்து மரபின் தொடர்ச்சியில் சோ. தர்மனின் படைப்புலகை ஆராய்கிறது. குறிப்பாக, அவரது கூகை, தூர்வை உள்ளிட்ட நாவல்களில் வெளிப்படும் வேளாண்மை வீழ்ச்சி, மழையின்மை, வறுமை, பசியின் கொடுமை, சாதிய முரண்பாடுகள், பொருளாதார நெருக்கடிகள் மற்றும் விளிம்புநிலை மக்களின் வாழ்வியல் சிக்கல்கள் ஆராயப்படுகின்றன. கரிசல் நிலத்தின் இயற்கைச் சூழல் மாற்றங்கள் கிராமிய சமூக அமைப்பிலும் மனித உறவுகளிலும் ஏற்படுத்திய தாக்கங்களையும் சோ. தர்மன் தனது படைப்புகளில் இயல்பான காட்சியமைப்பு, வட்டார மொழிநடை மற்றும் பாத்திரப் படைப்புகளின் வழியாகப் பதிவு செய்கிறார். குறிப்பாக, சமூகத்தின் விளிம்புநிலையில் வாழும் மக்களை நாவலின் மையத்திற்குக் கொண்டு வந்து அவர்களின் வாழ்வியல் அவலங்களையும் சமூக முரண்பாடுகளையும் வெளிப்படுத்துகிறார். இதன்மூலம் கரிசல் இலக்கிய மரபைத் தொடர்ந்தும், அதனை நவீன சமூகப் பார்வையுடன் அணுகும் தனித்துவமான படைப்புக் குரலை சோ. தர்மன் உருவாக்கியுள்ளார் என்பது இவ்வாய்வின் வழி புலப்படுகிறது.

சங்க இலக்கியங்களில் நெய்தல் நில மக்களின் வாழ்வியலோடு தொடர்புடைய இனக்குழுக்களில் உமணர்கள் குறிப்பிடத்தக்கவர்களாகத் திகழ்கின்றனர். உப்பு உற்பத்தி, உப்பு விற்பனை மற்றும் பண்டமாற்று ஆகியவற்றை முதன்மைத் தொழில்களாகக் கொண்ட உமணர்களின் வாழ்வியல், அவர்களின் சமூகப் பொருளாதார நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது. மேலும், பிற நில மக்களுடன் அவர்கள் மேற்கொண்ட பண்டமாற்று, வணிகத் தொடர்பு மற்றும் திணைக்கலப்பு உறவுகள் வழியாக உருவான சமூகப் பொருளாதாரத் தொடர்புகளும் எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன. இதன்மூலம் உமணர்களின் வாழ்க்கை நிலையான குடியிருப்பை மையமாகக் கொண்டதாக அல்லாமல், தொழில், வணிகம், பயணம் மற்றும் பண்டமாற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட இயக்கமிக்க வாழ்வியலாக அமைந்திருந்தமை புலப்படுகிறது.

புலவர் குழந்தையின் இராவணகாவியம் பழந்தமிழ் மரபைப் பின்பற்றிய காப்பியம் ஆகும். இராமாயண கதையை அடிப்படையாய் இராவணனைக் காவியத்தலைவனாகக் கொண்டு தமிழர்கள் தம் பண்பாட்டுச் சிறப்பையும் இராவணன் பெருமையும் இக்காப்பியத்தில் இடம்பெற்றுள்ளன. மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களை மற்றவர்களுக்குத் தெரிவிக்கும் கருவியே மொழியாகும். மொழி சமூகத்தின் அடையாளம், பண்பாடு மற்றும் அறிவின் வெளிப்பாடு ஆகும். தமிழ் என்ற சொல்லுக்கு இனிமை என்று பொருள். இராவணகாவியத்தில் அனைத்து மொழிகளுக்கும் தமிழ் தாய்மொழி, தலைமைமொழி என்றும், தனக்குத் தானே நிகரான ஒப்பற்றது தமிழ்மொழி என்றும், மூவேந்தர் வளர்த்த தமிழ்மொழி என்றும், இராவணின் நாட்டின் அனைத்து இடங்களிலும் தமிழ் பாடல்கள், விழாக்கள் அனைத்தும் தமிழின் பெருமையைச் சொல்லும் கொண்டாட்டங்கள், வீதிகளில் எல்லாம் தமிழ்மொழியின் நறுமணம் என்றும், தமிழ்புலவர்களுக்கு பரிசுகளை அளித்து தமிழை வளர்த்தனர் என்றும், இராவணன் தமிழ்க்கொடி பயன்படுத்தினான் என்றும், ஆட்சிமொழியாக தமிழ்மொழி இருந்தது என்றும், தமிழ்ச் சொற்களைக் கேட்டால் காதுக்கு இன்பம், சொன்னால் நாவினுக்கு இன்பம், உள்ளே சுவைத்து உண்டால் மனத்திற்கு இன்பம், உணர்ந்து பார்த்தால் உணர்வுக்கு இன்பம், பாட்டிலும் உரைநடையிலும் அமைந்து இயங்கிச் செல்லும் தன்மையது. தமிழ் நீக்க முடியாத இன்பம், தமிழ் முச்சங்கம் என்று இராவணகாவியத்தில் தமிழின் சிறப்புகள் சார்ந்த செய்திகள் இக்கட்டுரை இடம்பெற்றுள்ளது.

Daniel Selvaraj is a prominent figure in the world of Tamil fiction for having vividly chronicled the lives of marginalized communities. His novel Adukkam documents the lifestyles of hill tribes such as the Muthuvar, Pulayar, Paliyar, and Kuravar. The Muthuvar people lived in huts constructed from narcotic grasses and bamboo poles; their diet included honey and fried greens mixed with honey, and they practiced slash-and-burn agriculture. They also upheld a tradition of hospitality, serving guests on a specific type of banana leaf known as ‘Kookka’. The Pulayar people wore garments known as ‘Mundu’ and ‘Paadisu’ to cover their bodies; their spiritual practices included worshipping the Peepal tree and Lord Murugan in shrines made of grass. The novel also reveals their history of waging struggles to reclaim their rights through social renaissance movements in the late 19th century. The Paliyar people practiced self-reliance, carrying their own food and water from home rather than accepting or consuming anything from others when venturing out. The novel also highlights the sexual violence and suffering they endured at the hands of government officials and the police. The Kuravar community lived in palm-leaf huts and employed multilingual elders as guards for protection; having lost their lands to landlords, they were driven by poverty into illicit trades such as the production of illicit liquor, cannabis cultivation, and smuggling.

சங்க இலக்கியம் தமிழர்களின் அகப்புற வாழ்வியலை வெளிப்படுத்துகிறது. தொல்காப்பியம் வாழ்வியலுடன் இலக்கணத்தை எடுத்துக்கூறுகிறது. புலவர்கள் தாங்கள் வாழும் காலத்து நிகழ்வுகளைப் புனைவுளுடன் பாடல்களாகப் படைக்கின்றனர். இப்புனைவுகளுள் அவர்களது உணர்வுகள்  மாந்தர்களின் வழியாக நம்மை அடைகின்றன. தொல்காப்பியர் எழுத்து, சொல், பொருள் என மூன்றிற்குள் ஐவகை  இலக்கணத்தையும் வகுத்துக் கூறியுள்ளார். தொல்காப்பியக் கருத்துகளை அடியொற்றியே தமிழிலக்கிய, இலக்கண ஆய்வுலகில் பெரும்பான்மையான ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன. அவ்வகையில் உணர்வு தொடர்பான கருத்தாக்கங்கள் தொல்காப்பியத்தில் பதிவிடப்பட்டுள்ள விதத்தை ஆய்வது உணர்வுசார் ஆய்வுகளுக்கு அடிப்படையானதாக அமைகிறது.

Paripadal, one of the classical Tamil Sangam anthologies, is a unique literary work that integrates nature, devotion, social life, and cultural traditions. It is one of the Eight Anthologies (Ettuthokai) and is distinguished by the close relationship between poetry and music. Along with Thirumal, Chevvēl (Murugan), and Madurai, the Vaigai River occupies a significant place in this anthology. The Vaigai is not merely a river but also represents the lifeline of the Pandya capital, a centre of public recreation, a setting for lovers' emotional experiences, and an important element of religious and cultural traditions.

This study examines the Vaigai River in Paripadal from four perspectives: literary aesthetics, sociological aspects, historical significance, and festival traditions. From a literary perspective, it analyses the poetic descriptions of the river, its natural beauty, and the musical elements of the poems. The sociological perspective explores the people's lifestyle, social relationships, recreational activities, and cultural practices associated with the river. The historical perspective investigates the significance of the Vaigai in the development of Madurai, its water resources, and the economic life of the people during the Sangam period.

The study also focuses on festival traditions associated with the Vaigai, particularly seasonal floods, water festivals (Punalattu), ritual bathing, women's religious observances, music, and public celebrations. These descriptions provide valuable insights into the social and cultural life of the ancient Pandya country.

This research highlights the Vaigai River as more than a natural resource. It demonstrates its importance as a literary symbol and as a centre of social, economic, historical, and cultural activities. The study also seeks to establish the close relationship between the Vaigai River, the city of Madurai, and the everyday life of the Sangam people.

தமிழ் இலக்கியத்தில் ‘எழுபிறப்பு’ (எழுமை) என்னும் சொல்லாட்சி அறம், வினைப்பயன், மறுபிறப்பு நம்பிக்கை ஆகிய கருத்துகளோடும், ‘ஏழு’ என்னும் எண்ணுக்குரிய பண்பாட்டுக் குறியீட்டு மதிப்போடும் நெருங்கிய தொடர்புடையதாக விளங்குகிறது. இச்சொல்லாட்சி வெளிப்படையாகபல   திருக்குறள்களில் இடம்பெறுகிறது. அக்குறள்களை மையமாகக் கொண்டு சங்க இலக்கியம், சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, பக்தி இலக்கியம் ஆகியவற்றில் இடம்பெறும் தொடர்புடைய பதிவுகளுடன் ஒப்பிட்டு இவ்வாய்வு மேற்கொள்ளப்படுகிறது. பனுவல் பகுப்பாய்வு, ஒப்பீட்டு வாசிப்பு, குறியீட்டியல் ஆகிய அணுகுமுறைகளின் வழி ‘எழுமை’ என்னும் சொல்லாட்சியின் பொருண்மை மற்றும் பண்பாட்டுப் பின்னணி ஆராயப்படுகிறது. ‘ஒருமை–எழுமை’ என்னும் இணைமுரண் வழியாக வள்ளுவர் அறத்தின் பயனை ஒரு பிறவிக்குள் மட்டுப்படுத்தாமல், தொடர்ச்சியான பிறவிகளுக்கும் தலைமுறைகளுக்கும் விரிவுபடுத்துகிறார். அதேவேளை, ஊழையும் முயற்சியையும் இணைத்துப் பேசுவதன் மூலம் அறத்தை வெறும் பயன்நோக்குச் செயலாகச் சுருக்காமல் நிலைநிறுத்துகிறார் என்பதும் புலப்படுகிறது. மேலும், ‘எழுமை’ என்பது எண்ணியல் அடிப்படையில் ஏழு பிறவிகளை மட்டும் குறிப்பதன்று. முழுமை, தொடர்ச்சி, பெருக்கம் ஆகிய பண்பாட்டுப் பொருண்மைகளை உணர்த்தும் எண்–மரபுச் சொல்லாட்சியாகவும் இயங்குகிறது என்ற கருதுகோள் இவ்வாய்வின் வழி முன்வைக்கப்படுகிறது.